Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. Hier is de vierde aflevering van 'Life in Los Angeles' ...

Ik heb er maar liefst 8 maanden op moeten wachten, maar begin september was het dan eindelijk zo ver: mijn mama kwam een paar dagen op bezoek, en dat mocht natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Ze zou maar vier dagen in San Diego zijn, dus konden we er maar beter het beste van maken. Onderweg naar de luchthaven gierden de zenuwen door mijn keel, het verkeer ging geen meter vooruit. Wat duurt het wachten lang als je ergens heel erg naar uitkijkt! En daar stond ze dan, mijn lieve mama: een weerzien zoals dit is er eentje om nooit meer te vergeten. Dan mag je elkaar nog elke dag bellen, die allereerste knuffel is zoveel mooier dan alle telefoongesprekken en e-mails bij elkaar. Onbetaalbaar en overgetelijk.
En wat heb ik die typische ‘moeder-dochter-momenten’ gemist! Een dagje shoppen, een hapje eten, een glaasje wijn… We hadden een heleboel leuke dingen in te halen. Maar wat we vreesden werd al snel werkelijkheid: die vier dagen vlogen voorbij, en het was tijd om opnieuw afscheid te nemen. En dat afscheid viel bijzonder zwaar. Voor we het goed en wel beseften stonden we opnieuw op de luchthaven. Een lach, een traan, een dikke knuffel en weg was ze.
Mama was nog maar net weg of een gigantische stroompanne legde de hele stad lam. Wat volgde was een bijzonder tafereel. Met 11 september in het vooruitzicht konden de Amerikanen niet voorzichtig genoeg zijn, en het duurde dan ook niet lang of de eerste geruchten over een terreuraanslag deden de ronde. Zo hoorden we verhalen over een terrorist die de stroomkabels in Arizona had gesaboteerd en dat verschillende explosies voor heel wat chaos zouden gezorgd hebben.
Twaalf uur lang zaten we zonder stroom, meteen goed om de hele stad op zijn kop te zetten: mensen renden naar de dichtstbijzijnde supermarkt om proviand in te slaan. Water, heel veel water, zaklampen, kaarsen en zowat iedere maaltijd die je in blik kan kopen. De grotere warenhuisketens zoals Walmart en Target sloten dan weer hun deuren uit schrik voor plunderingen. De prijs van ijsblokjes verdriedubbelde maar ook de benzinestations maakten gretig misbruik van de situatie. Dit was pure waanzin. Het was alsof we in een film terecht waren gekomen: een grote chaos, maar om wat? Daags na de stroompanne ging alles verrassend genoeg opnieuw zijn normale gang en het leek wel alsof de San Diegans de massahysterie en hun ‘panic buying’ alweer helemaal vergeten waren. Op z’n minst bizar, dat wel.
De maand was dan wel goed begonnen, toch moet ik toegeven dat ik een bloedhekel heb aan september. Het is in deze maand dat mijn papa gestorven is. Op 28 september was het precies twee jaar geleden dat ik dat allerlaatste telefoontje kreeg van hem. Het zou de laatste keer geweest zijn dat ik zijn nummer op mijn scherm zag, de laatste keer dat ik zijn stem hoorde en de laatste keer dat ik hem vertelde hoeveel ik van hem hou. Tien minuten later was hij dood. Die maandag staat in mijn geheugen gegrift als de dag waarop de wereld stilstond maar ook als de dag waarop alles voorgoed veranderde. Het is sinds die dag dat alles wat ik doe in het teken staat van hem. Nooit eerder was ik zo sterk als nu, en dat is omdat ik weet dat dit hem trots zou maken. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik me afvraag of hij op de een of andere manier kan zien dat het goed gaat met mij…
Toch eindigde de maand nog met een wel erg leuke verrassing. Ik mag namelijk Justin Timberlake en Amanda Seyfried interviewen voor hun nieuwste film ‘In Time’. Ik heb er in elk geval heel veel zin in! Waar ik pakweg tien jaar geleden nog posters van *NSYNC op mijn kamer had hangen, sta ik over twee weken oog in oog met de leadzanger op wie ik destijds stiekem een oogje had. Het leven zit vol verrassingen, zo veel is zeker…

Kristien Gijbels Morato

Tags: Life in LA