Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. Hier is de derde aflevering van 'Life in Los Angeles' ...

En weg was ik. Gepakt en gezakt ging ik rechtstreeks van mijn bureau richting Beverly Hills om naar de press junket van Final Destination 5 te gaan. Het was een helse rit, het leek wel alsof alle San Diegans de uittocht hadden geblazen: de wegen zaten propvol. Dat ik toch nog op tijd was voor de filmvoorstelling was zowaar een mirakel. Vijf minuten later zat ik alweer in het busje richting Mann’s Chinese Theater, waar de screening plaatsvond. Toeristen krioelden als mieren op en rond de Hollywood Walk of Fame, onze groep kon zich amper door de menigte wurmen. Ik zag blikken van opluchting toen de persmeute in de bioscoop aan de drukte kon ontsnappen.
Er waren maar weinig journalisten die er zin in hadden, en daar kon ik ze helemaal geen ongelijk in geven: na de vierde Final Destination had iedereen het wel gehad. Ja ze leggen allemaal het loodje, en ja, de ene dood is al wat gruwelijker dan de andere. Maar een verhaallijn is ver te zoeken en grote namen blijven uit. En toch, de vijfde film was lang niet zo slecht. Opeens zag de junket er meteen een stuk veelbelovender uit. Dat ik de dag erna een fikse uitbrander zou krijgen, had ik nooit verwacht…
Het was vroeg, héél vroeg. Rond een uur of zeven zaten we al in de persruimte. Na een half uur vertraging gingen de eerste interviews van start. Mijn interview met Nicholas D’Agosto en Emma Bell was op z’n minst opmerkelijk te noemen. Na een reeks vragen over de franchise trok ik de stoute schoenen aan. Hun relatie op het witte doek komt een beetje sullig ten einde, dus zag ik mijn kans mooi om een van mijn vragen door te trekken naar hun liefdesleven. Subtiel, maar toch gewaagd. Gewaagd, maar toch beleefd. Emma kon er nog mee lachen, maar Nicholas was er minder blij mee. Hij deed er dan ook alles aan om mijn vraag zo goed mogelijk te ontwijken. Met succes zo blijkt, want na twee minuten rond de pot draaien was ik niks wijzer geworden.
Na het interview hoorde ik hoe hij aan zijn entourage vertelde dat ik hem erin probeerde te luizen. D’Agosto was dan wel een beetje op zijn tenen getrapt, acheraf werd mijn vraag door de pers tot ‘vraag van de dag’ gebombardeerd. Ik lachte in mijn vuistje. Wie niet waagt, niet wint. Passie voor het vak, noemen ze dat.
Ik had net mijn laatste vraag gesteld toen ik een telefoontje kreeg van 20th Century Fox. Of ik ook nog naar de première van Glee kon gaan? Een paar uur later werden we opgehaald voor de filmvoorstelling. Wat volgde was een bizar spektakel. Ons busje reed op weg naar de bioscoop achter de limousines van de cast aan. Duizenden gillende tieners stonden hen achter dranghekken op te wachten. Omdat de ramen van ons busje getinte ruiten had, werden ook wij door dolgedraaide fans toegezwaaid. Toen we uit de wagen stapten, werden we getrakteerd op een zee van cameraflitsen. Of hoe we opeens onze ‘fifteen minutes of fame’ mochten meemaken…
De volgende morgen werden we aan de ontbijttafel ‘gewaarschuwd’ voor hoofdrolspeelster Lea Michele, die volgens een aantal journalisten heel wat noten op haar zang zou hebben. En dat was een understatement! Zo snauwde ze ons meermaals af, vertelde ze dat ze geen zin had om op ‘domme vragen’ te antwoorden, en eiste ze dat er in elke ruimte een kommetje fruit stond.
Twee dagen later, negen interviews en twintig acteurs verder, ging ik moe maar voldaan weer naar huis. Ik laadde mijn tapes in op de computer en er kwam een glimlach tevoorschijn toen ik hoorde hoe de acteur mij vlak na het interview een bolwassing gaf: “Wat ben je toch een stiekemerd, zulke vragen stellen!” Van het opkomend talent tot de vreemde eisen van een soapdiva: Hollywood, u blijft me verbazen.

Kristien Gijbels Morato