Week 02 2012
13/01/12 11:18
Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. 'Life in Los Angeles', deel zeven:
Wat doet een Belg wanneer hij na een jaar opnieuw in zijn thuisland is? Juist ja, dan gaat hij naar de frituur, drinkt hij een pintje (of twee, drie) en gaat hij een vers brood bij de bakker halen. In de frituur hadden ze zelfs al voorspeld dat ik op dag één zou binnenspringen, en laat dat nu net het eerste geweest zijn wat ik heb gedaan toen ik in Hamont aankwam!
Ik heb vijfentwintig dagen lang gesmuld, gedronken, gefeest en genoten: wat wil een mens nog meer? Ik had dan wel een hele maand vakantie, mijn agenda zat barstens vol. Zo bracht ik een bezoekje aan mijn vrienden, familie en collega’s en ging ik zelfs een dagje werken op de redactie. Mijn favoriete restaurants, cafés en winkels, ik ben echt overal geweest. Een personeelsfeest hier, een etentje daar, een avondje uit, … er kwam maar geen einde aan mijn ‘to do’-lijstje. Dat ook mijn man een weekje later naar België afzakte, maakte de vakantie alleen maar leuker. Dat we het enorm naar onze zin hebben gehad, hoef ik er natuurlijk niet meer bij te vertellen.
Ook mijn hondje Chewie voelde zich helemaal in zijn nopjes. Terwijl ik dagenlang last had van de jetlag, rende hij vanaf de eerste dag al als een gek door het huis. Hij kreeg ook voor de eerste keer in zijn leven regen (en zelfs een heel klein beetje sneeuw) te zien, een hele belevenis! Als hij vier poten tegelijkertijd had kunnen optrekken, dan had hij dat ongetwijfeld gedaan. Een ‘doorgewinterde’ koukleum, heeft ‘ie van zijn baasje. Hij heeft er sinds kort ook een nieuwe hobby bij: vliegen. Sinds we terug thuis zijn heb ik hem al iedere dag voor zijn ‘vliegtas’ (de tas waarin ik hem mee op het vliegtuig heb genomen) zien zitten, in de hoop dat we weer op reis gaan. Hartverwarmend, dat wel.
Ondertussen liet mijn petekindje een week op zich wachten, maar dat lief juffrouwtje was het wachten meer dan waard. Op 13 december was het dan eindelijk zo ver: mijn zus zette een wolk van een baby op de wereld die naar de naam Milla Carolien Kristien Lolkema luistert. Wat een schatje. Mijn hart smolt toen ik ze voor de eerste keer in mijn armen hield. Vier kilo vierhonderd, kerngezond en oh zo mooi. Mijn vader zou ontzettend trots geweest zijn op zijn prachtig kleinkind. Ik kijk er al naar uit om haar alle mooie plaatsjes in en rond Los Angeles te laten zien!
Aan alle mooie liedjes komen een einde, en dus ook aan onze vakantie in België. Voor we het goed en wel beseften, stonden we alweer in Zaventem. Ik heb een hekel aan luchthavens: niet omdat ze zo immens groot en vreselijk druk zijn, maar gewoon omdat het afscheid me steeds zwaarder valt. Hoe vaak ik wel niet aan de douane heb gestaan met dikke tranen die over mijn wangen rolden, ik ben zowaar de tel kwijtgeraakt. Lang leve Skype, Facebook en e-mail, al gaat er natuurlijk niets boven een ‘echte’ knuffel.
Ik ben sinds vorige week opnieuw aan het werk en als ik heel eerlijk mag zijn: ik heb Hollywood stiekem toch wel een beetje gemist. Er staan in januari opnieuw een heleboel leuke dingen te wachten. Zo zal ik onder andere Antonio Banderas, Ewan McGregor en Channing Tatum interviewen en mag ik op het einde van de maand nog eens een tv-interview doen. Verder maak ik me op voor de ‘award season’ (de Golden Globes, SAG Awards, Oscars, noem maar op), breng ik binnenkort een bezoekje aan de set van ‘Modern Family’ en ga ik een praatje slaan met de producers van ‘How I Met Your Mother’.
Tot slot wil ik iedereen nog een schitterend jaar toewensen met heel veel liefde, vriendschap en geluk. Dat 2012 nóg mooier mag worden!
Wat doet een Belg wanneer hij na een jaar opnieuw in zijn thuisland is? Juist ja, dan gaat hij naar de frituur, drinkt hij een pintje (of twee, drie) en gaat hij een vers brood bij de bakker halen. In de frituur hadden ze zelfs al voorspeld dat ik op dag één zou binnenspringen, en laat dat nu net het eerste geweest zijn wat ik heb gedaan toen ik in Hamont aankwam!
Ik heb vijfentwintig dagen lang gesmuld, gedronken, gefeest en genoten: wat wil een mens nog meer? Ik had dan wel een hele maand vakantie, mijn agenda zat barstens vol. Zo bracht ik een bezoekje aan mijn vrienden, familie en collega’s en ging ik zelfs een dagje werken op de redactie. Mijn favoriete restaurants, cafés en winkels, ik ben echt overal geweest. Een personeelsfeest hier, een etentje daar, een avondje uit, … er kwam maar geen einde aan mijn ‘to do’-lijstje. Dat ook mijn man een weekje later naar België afzakte, maakte de vakantie alleen maar leuker. Dat we het enorm naar onze zin hebben gehad, hoef ik er natuurlijk niet meer bij te vertellen.
Ook mijn hondje Chewie voelde zich helemaal in zijn nopjes. Terwijl ik dagenlang last had van de jetlag, rende hij vanaf de eerste dag al als een gek door het huis. Hij kreeg ook voor de eerste keer in zijn leven regen (en zelfs een heel klein beetje sneeuw) te zien, een hele belevenis! Als hij vier poten tegelijkertijd had kunnen optrekken, dan had hij dat ongetwijfeld gedaan. Een ‘doorgewinterde’ koukleum, heeft ‘ie van zijn baasje. Hij heeft er sinds kort ook een nieuwe hobby bij: vliegen. Sinds we terug thuis zijn heb ik hem al iedere dag voor zijn ‘vliegtas’ (de tas waarin ik hem mee op het vliegtuig heb genomen) zien zitten, in de hoop dat we weer op reis gaan. Hartverwarmend, dat wel.
Ondertussen liet mijn petekindje een week op zich wachten, maar dat lief juffrouwtje was het wachten meer dan waard. Op 13 december was het dan eindelijk zo ver: mijn zus zette een wolk van een baby op de wereld die naar de naam Milla Carolien Kristien Lolkema luistert. Wat een schatje. Mijn hart smolt toen ik ze voor de eerste keer in mijn armen hield. Vier kilo vierhonderd, kerngezond en oh zo mooi. Mijn vader zou ontzettend trots geweest zijn op zijn prachtig kleinkind. Ik kijk er al naar uit om haar alle mooie plaatsjes in en rond Los Angeles te laten zien!
Aan alle mooie liedjes komen een einde, en dus ook aan onze vakantie in België. Voor we het goed en wel beseften, stonden we alweer in Zaventem. Ik heb een hekel aan luchthavens: niet omdat ze zo immens groot en vreselijk druk zijn, maar gewoon omdat het afscheid me steeds zwaarder valt. Hoe vaak ik wel niet aan de douane heb gestaan met dikke tranen die over mijn wangen rolden, ik ben zowaar de tel kwijtgeraakt. Lang leve Skype, Facebook en e-mail, al gaat er natuurlijk niets boven een ‘echte’ knuffel.
Ik ben sinds vorige week opnieuw aan het werk en als ik heel eerlijk mag zijn: ik heb Hollywood stiekem toch wel een beetje gemist. Er staan in januari opnieuw een heleboel leuke dingen te wachten. Zo zal ik onder andere Antonio Banderas, Ewan McGregor en Channing Tatum interviewen en mag ik op het einde van de maand nog eens een tv-interview doen. Verder maak ik me op voor de ‘award season’ (de Golden Globes, SAG Awards, Oscars, noem maar op), breng ik binnenkort een bezoekje aan de set van ‘Modern Family’ en ga ik een praatje slaan met de producers van ‘How I Met Your Mother’.
Tot slot wil ik iedereen nog een schitterend jaar toewensen met heel veel liefde, vriendschap en geluk. Dat 2012 nóg mooier mag worden!
Week 48 2011
02/12/11 10:49
Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. 'Life in Los Angeles', deel zes:
Ik stond nog maar net in de lift, of de deur ging opnieuw open. Een boomlange kerel in maatpak keek me met grote ogen aan. De man aarzelde om de lift in te stappen en deed een stap opzij. “Zie ik er dan zo gevaarlijk uit?”, vroeg ik me een beetje ongemakkelijk af. Hij keek vervolgens naar de mensen die achter hem stonden die hem uiteindelijk gebaarden om toch naar binnen te gaan. Drie seconden later zou blijken dat het om de bodyguard van Robin Williams ging. Zijn entourage wurmde zich plots in de lift, Robin verstopte zich pijlsnel in het midden van de groep. Als ik niet had opgelet, dan zou ik er niet eens iets van gemerkt hebben. Al snel volgde er een kort praatje met zijn kersverse echtgenote. Toen ik haar vertelde dat ik eigenlijk net op weg was naar de filmvoorstelling van Happy Feet 2 (Robins nieuwste animatiefilm), kwam hun persverantwoordelijke tussenbeide: “Mooi, dan zien we jou morgen?” We stapten de lift uit en al snel waren alle ogen op ons gericht. Hoe hard ze ook hun best deden om er zo onopvallend mogelijk uit te zien, iedereen had meteen door dat er een Hollywoodster door de lobby liep. Logisch, met een legertje mensen en een bodyguard die er alles aan doen om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken.
De volgende morgen troepten een dertigtal buitenlandse journalisten samen voor de persconferentie van de film. We kregen veertig minuten om vragen te stellen aan de cast. Al snel werd duidelijk dat het geen gewoon interview zou worden: Robin was helemaal in zijn element en vuurde de ene grap na de andere op ons af. Elijah Wood en Hank Azaria pikten daar gretig op in waardoor de vragenronde meer weg had van een comedyshow dan van een doorgaans doodsaaie press junket. Dat Williams een open boek was, was natuurlijk mooi meegenomen: hij vertelde niet alleen over de film, maar hij had er blijkbaar ook helemaal geen problemen mee om in geuren en kleuren te vertellen over hoe geweldig zijn huwelijksreis naar Parijs was geweest. Met een tas vol quotes reed ik naar huis. De week was goed begonnen.
Twee dagen later was ik opnieuw in LA en wel voor een erg speciale gelegenheid. Ik mocht op bezoek bij de filmstudio’s van 20th Century Fox om er 17 minuten beeldmateriaal van Titanic 3D te bekijken, gevolgd door een interview met regisseur James Cameron. Waar ik veertien jaar geleden met mijn ouders naar de bioscoop ging om naar Titanic te gaan kijken, zat ik nu met de regisseur samen voor een interview. Ik heb mezelf toch een paar keer in mijn vel moeten knijpen om te kijken of alles wel echt was. Het leven zit vol verrassingen, zo veel is zeker.
Na een interessante week in Hollywood was het hoog tijd om eventjes te ontspannen. En wat gaat er nu boven een overheerlijke maaltijd met aangenaam gezelschap? Dat er een feestdag in het verschiet lag, kwam dan ook erg mooi uit. Vorige week mocht ik mijn derde Thanksgiving in de Verenigde Staten vieren en dat deden mijn man en ik met een groepje Belgen, lekker eten, een glaasje wijn en een gezellige avond. Met Belgische chocolade, bouillonblokjes uit de Belgische supermarkt en Belgische trappist zou je haast vergeten dat je je aan de andere kant van de plas bevindt, zeker als je de dag daarna ook nog eens jouw Belgische baas over de vloer krijgt. Of hoe een typisch Amerikaanse feestdag toch nog een superbelgisch tintje kan krijgen.
Hoewel ik me in Californië helemaal thuis voel, dwaalden mijn gedachten de laatste dagen opvallend veel af naar het oude vertrouwde Hamont. Ik heb er een jaar op moeten wachten maar vandaag is het dan eindelijk zo ver: wanneer jullie dit lezen ben ik net met mijn hondje Chewie in Zaventem geland. Wat ben ik blij dat ik mijn stadsgenoten straks ga terugzien! Het wordt ongetwijfeld een maand om nooit meer te vergeten… Tot snel!
Kristien Gijbels-Morato
Ik stond nog maar net in de lift, of de deur ging opnieuw open. Een boomlange kerel in maatpak keek me met grote ogen aan. De man aarzelde om de lift in te stappen en deed een stap opzij. “Zie ik er dan zo gevaarlijk uit?”, vroeg ik me een beetje ongemakkelijk af. Hij keek vervolgens naar de mensen die achter hem stonden die hem uiteindelijk gebaarden om toch naar binnen te gaan. Drie seconden later zou blijken dat het om de bodyguard van Robin Williams ging. Zijn entourage wurmde zich plots in de lift, Robin verstopte zich pijlsnel in het midden van de groep. Als ik niet had opgelet, dan zou ik er niet eens iets van gemerkt hebben. Al snel volgde er een kort praatje met zijn kersverse echtgenote. Toen ik haar vertelde dat ik eigenlijk net op weg was naar de filmvoorstelling van Happy Feet 2 (Robins nieuwste animatiefilm), kwam hun persverantwoordelijke tussenbeide: “Mooi, dan zien we jou morgen?” We stapten de lift uit en al snel waren alle ogen op ons gericht. Hoe hard ze ook hun best deden om er zo onopvallend mogelijk uit te zien, iedereen had meteen door dat er een Hollywoodster door de lobby liep. Logisch, met een legertje mensen en een bodyguard die er alles aan doen om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken.
De volgende morgen troepten een dertigtal buitenlandse journalisten samen voor de persconferentie van de film. We kregen veertig minuten om vragen te stellen aan de cast. Al snel werd duidelijk dat het geen gewoon interview zou worden: Robin was helemaal in zijn element en vuurde de ene grap na de andere op ons af. Elijah Wood en Hank Azaria pikten daar gretig op in waardoor de vragenronde meer weg had van een comedyshow dan van een doorgaans doodsaaie press junket. Dat Williams een open boek was, was natuurlijk mooi meegenomen: hij vertelde niet alleen over de film, maar hij had er blijkbaar ook helemaal geen problemen mee om in geuren en kleuren te vertellen over hoe geweldig zijn huwelijksreis naar Parijs was geweest. Met een tas vol quotes reed ik naar huis. De week was goed begonnen.
Twee dagen later was ik opnieuw in LA en wel voor een erg speciale gelegenheid. Ik mocht op bezoek bij de filmstudio’s van 20th Century Fox om er 17 minuten beeldmateriaal van Titanic 3D te bekijken, gevolgd door een interview met regisseur James Cameron. Waar ik veertien jaar geleden met mijn ouders naar de bioscoop ging om naar Titanic te gaan kijken, zat ik nu met de regisseur samen voor een interview. Ik heb mezelf toch een paar keer in mijn vel moeten knijpen om te kijken of alles wel echt was. Het leven zit vol verrassingen, zo veel is zeker.
Na een interessante week in Hollywood was het hoog tijd om eventjes te ontspannen. En wat gaat er nu boven een overheerlijke maaltijd met aangenaam gezelschap? Dat er een feestdag in het verschiet lag, kwam dan ook erg mooi uit. Vorige week mocht ik mijn derde Thanksgiving in de Verenigde Staten vieren en dat deden mijn man en ik met een groepje Belgen, lekker eten, een glaasje wijn en een gezellige avond. Met Belgische chocolade, bouillonblokjes uit de Belgische supermarkt en Belgische trappist zou je haast vergeten dat je je aan de andere kant van de plas bevindt, zeker als je de dag daarna ook nog eens jouw Belgische baas over de vloer krijgt. Of hoe een typisch Amerikaanse feestdag toch nog een superbelgisch tintje kan krijgen.
Hoewel ik me in Californië helemaal thuis voel, dwaalden mijn gedachten de laatste dagen opvallend veel af naar het oude vertrouwde Hamont. Ik heb er een jaar op moeten wachten maar vandaag is het dan eindelijk zo ver: wanneer jullie dit lezen ben ik net met mijn hondje Chewie in Zaventem geland. Wat ben ik blij dat ik mijn stadsgenoten straks ga terugzien! Het wordt ongetwijfeld een maand om nooit meer te vergeten… Tot snel!
Kristien Gijbels-Morato
Week 44 2011
04/11/11 11:27
Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. 'Life in Los Angeles', deel vijf:
Daar zat ik dan, ergens in een of ander hotelkamertje van SLS Hotel in Beverly Hills. Justin Timberlake liet op zich wachten. Minuten leken plots wel uren te duren: mijn verwachtingen waren hoog, maar kon hij die ook inlossen? Enkele ogenblikken voor het interview kwam zijn publicist ons namelijk vertellen dat we in geen enkel geval vragen mochten stellen over zijn privéleven of over zijn muziekcarrière. Nee, Justin was hier om over de film te praten. Geen sappige roddels of scoops, enkel filmgerelateerde onderwerpen. Meteen een heleboel vragen die ik zo van mijn lijstje kon schrappen.
Enkele journalisten die aan dezelfde tafel zaten, vertelden hoe moeilijk en veeleisend Timberlake kan zijn tijdens interviews. Diep zuchten, met de ogen rollen, weigeren om te antwoorden, we mochten ons alvast op het ergste voorbereiden. Bovendien moeten alle deurklinken die hij van plan is om aan te raken, om de twee uur gedesinfecteerd worden. Orders van Justin. Hoe langer ik wachtte, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik kreeg het gevoel dat er mij een grote ontnuchtering te wachten stond.
“Als dit maar goed afloopt”, vroeg ik mij halverwege het interview af. Justin voelde zich overduidelijk niet in zijn nopjes, zag er oververmoeid uit en had er helemaal geen zin in. Logisch, als je op een paar weken tijd honderd keer hetzelfde verhaal moet vertellen aan evenveel journalisten. Dat in onze groep een journaliste zat die vragen bleef stellen over zijn ‘favoriete gadgets’ en maar bleef doordrammen, maakte de sfeer er niet beter op. En toch, hoe chagrijnig hij ook was en hoe monotoon hij ook klonk… ik was nog steeds behoorlijk onder de indruk. Sterker, het was de allereerste keer dat de zenuwen door mijn keel gierden toen ik mijn eerste vraag afvuurde.
Over naar Amanda Seyfried, die je misschien wel zal kennen van ‘Red Riding Hood’, ‘Mamma Mia’ en ‘Dear John’. Haar enthousiasme zette meteen de toon voor een interview dat meer aanvoelde als een gezellig onderonsje dan een droog “’t is omdat het moet-gesprek”. Wat me opviel, was dat ze zo lief, onschuldig en eerlijk overkwam, geen sinecure in Hollywood. Na het interview toonde ze ons, zo fier als ze was, een foto van haar hond op haar gsm. Zelden zo een ‘normaal’ gevoel gehad bij een actrice die voortdurend achterna wordt gezeten door paparazzi.
Ondertussen hadden een handjevol toeristen vernomen dat er een aantal filmsterren in het hotel zaten, en die deden er dan ook alles aan om te ontfutselen om wie het precies ging. Wie ervan overtuigd was dat hij een beroemdheid ging spotten, kwam van een kale reis terug. Justin, Amanda en co werden via een geheime deur in het hotel gelaten en het personeel werd naar goede gewoonte een zwijgplicht opgelegd. Op welke verdieping de interviews werden gehouden, was al een even groot en goed bewaard geheim. Wie er dan toch in slaagde om de exacte locatie te achterhalen, werd vriendelijk de deur gewezen door twee potige bodyguards. Zwaar overdreven? Niet echt, als je weet hoe ver fans durven gaan om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen.
Volgende week mag ik in Los Angeles de cast van ‘Happy Feet 2’ interviewen, waaronder Robin Williams, Elijah Wood en Hank Azaria (de stem achter Moe, Apu en Chief Wiggum uit ‘The Simpsons’). November heeft verder heel wat leuke projecten in petto waar ik voorlopig nog niks over kan of mag vertellen, maar december belooft zelfs nóg beter te worden. Op 1 december zak ik namelijk af naar het oude vertrouwde België om er onder andere kennis te maken met mijn eerste metekindje: Milla. Het eerste kindje van mijn zus is uitgeteld op 6 december: ik kan me geen mooier Sinterklaasgeschenk inbeelden dan een lief, klein wondertje dat ik over een aantal weken voor de allereerste keer in mijn armen mag sluiten. Life’s good. …
Kristien Gijbels-Morato
Daar zat ik dan, ergens in een of ander hotelkamertje van SLS Hotel in Beverly Hills. Justin Timberlake liet op zich wachten. Minuten leken plots wel uren te duren: mijn verwachtingen waren hoog, maar kon hij die ook inlossen? Enkele ogenblikken voor het interview kwam zijn publicist ons namelijk vertellen dat we in geen enkel geval vragen mochten stellen over zijn privéleven of over zijn muziekcarrière. Nee, Justin was hier om over de film te praten. Geen sappige roddels of scoops, enkel filmgerelateerde onderwerpen. Meteen een heleboel vragen die ik zo van mijn lijstje kon schrappen.
Enkele journalisten die aan dezelfde tafel zaten, vertelden hoe moeilijk en veeleisend Timberlake kan zijn tijdens interviews. Diep zuchten, met de ogen rollen, weigeren om te antwoorden, we mochten ons alvast op het ergste voorbereiden. Bovendien moeten alle deurklinken die hij van plan is om aan te raken, om de twee uur gedesinfecteerd worden. Orders van Justin. Hoe langer ik wachtte, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik kreeg het gevoel dat er mij een grote ontnuchtering te wachten stond.
“Als dit maar goed afloopt”, vroeg ik mij halverwege het interview af. Justin voelde zich overduidelijk niet in zijn nopjes, zag er oververmoeid uit en had er helemaal geen zin in. Logisch, als je op een paar weken tijd honderd keer hetzelfde verhaal moet vertellen aan evenveel journalisten. Dat in onze groep een journaliste zat die vragen bleef stellen over zijn ‘favoriete gadgets’ en maar bleef doordrammen, maakte de sfeer er niet beter op. En toch, hoe chagrijnig hij ook was en hoe monotoon hij ook klonk… ik was nog steeds behoorlijk onder de indruk. Sterker, het was de allereerste keer dat de zenuwen door mijn keel gierden toen ik mijn eerste vraag afvuurde.
Over naar Amanda Seyfried, die je misschien wel zal kennen van ‘Red Riding Hood’, ‘Mamma Mia’ en ‘Dear John’. Haar enthousiasme zette meteen de toon voor een interview dat meer aanvoelde als een gezellig onderonsje dan een droog “’t is omdat het moet-gesprek”. Wat me opviel, was dat ze zo lief, onschuldig en eerlijk overkwam, geen sinecure in Hollywood. Na het interview toonde ze ons, zo fier als ze was, een foto van haar hond op haar gsm. Zelden zo een ‘normaal’ gevoel gehad bij een actrice die voortdurend achterna wordt gezeten door paparazzi.
Ondertussen hadden een handjevol toeristen vernomen dat er een aantal filmsterren in het hotel zaten, en die deden er dan ook alles aan om te ontfutselen om wie het precies ging. Wie ervan overtuigd was dat hij een beroemdheid ging spotten, kwam van een kale reis terug. Justin, Amanda en co werden via een geheime deur in het hotel gelaten en het personeel werd naar goede gewoonte een zwijgplicht opgelegd. Op welke verdieping de interviews werden gehouden, was al een even groot en goed bewaard geheim. Wie er dan toch in slaagde om de exacte locatie te achterhalen, werd vriendelijk de deur gewezen door twee potige bodyguards. Zwaar overdreven? Niet echt, als je weet hoe ver fans durven gaan om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen.
Volgende week mag ik in Los Angeles de cast van ‘Happy Feet 2’ interviewen, waaronder Robin Williams, Elijah Wood en Hank Azaria (de stem achter Moe, Apu en Chief Wiggum uit ‘The Simpsons’). November heeft verder heel wat leuke projecten in petto waar ik voorlopig nog niks over kan of mag vertellen, maar december belooft zelfs nóg beter te worden. Op 1 december zak ik namelijk af naar het oude vertrouwde België om er onder andere kennis te maken met mijn eerste metekindje: Milla. Het eerste kindje van mijn zus is uitgeteld op 6 december: ik kan me geen mooier Sinterklaasgeschenk inbeelden dan een lief, klein wondertje dat ik over een aantal weken voor de allereerste keer in mijn armen mag sluiten. Life’s good. …
Kristien Gijbels-Morato
Week 40 2011
06/10/11 14:55
Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. Hier is de vierde aflevering van 'Life in Los Angeles' ...
Ik heb er maar liefst 8 maanden op moeten wachten, maar begin september was het dan eindelijk zo ver: mijn mama kwam een paar dagen op bezoek, en dat mocht natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Ze zou maar vier dagen in San Diego zijn, dus konden we er maar beter het beste van maken. Onderweg naar de luchthaven gierden de zenuwen door mijn keel, het verkeer ging geen meter vooruit. Wat duurt het wachten lang als je ergens heel erg naar uitkijkt! En daar stond ze dan, mijn lieve mama: een weerzien zoals dit is er eentje om nooit meer te vergeten. Dan mag je elkaar nog elke dag bellen, die allereerste knuffel is zoveel mooier dan alle telefoongesprekken en e-mails bij elkaar. Onbetaalbaar en overgetelijk.
En wat heb ik die typische ‘moeder-dochter-momenten’ gemist! Een dagje shoppen, een hapje eten, een glaasje wijn… We hadden een heleboel leuke dingen in te halen. Maar wat we vreesden werd al snel werkelijkheid: die vier dagen vlogen voorbij, en het was tijd om opnieuw afscheid te nemen. En dat afscheid viel bijzonder zwaar. Voor we het goed en wel beseften stonden we opnieuw op de luchthaven. Een lach, een traan, een dikke knuffel en weg was ze.
Mama was nog maar net weg of een gigantische stroompanne legde de hele stad lam. Wat volgde was een bijzonder tafereel. Met 11 september in het vooruitzicht konden de Amerikanen niet voorzichtig genoeg zijn, en het duurde dan ook niet lang of de eerste geruchten over een terreuraanslag deden de ronde. Zo hoorden we verhalen over een terrorist die de stroomkabels in Arizona had gesaboteerd en dat verschillende explosies voor heel wat chaos zouden gezorgd hebben.
Twaalf uur lang zaten we zonder stroom, meteen goed om de hele stad op zijn kop te zetten: mensen renden naar de dichtstbijzijnde supermarkt om proviand in te slaan. Water, heel veel water, zaklampen, kaarsen en zowat iedere maaltijd die je in blik kan kopen. De grotere warenhuisketens zoals Walmart en Target sloten dan weer hun deuren uit schrik voor plunderingen. De prijs van ijsblokjes verdriedubbelde maar ook de benzinestations maakten gretig misbruik van de situatie. Dit was pure waanzin. Het was alsof we in een film terecht waren gekomen: een grote chaos, maar om wat? Daags na de stroompanne ging alles verrassend genoeg opnieuw zijn normale gang en het leek wel alsof de San Diegans de massahysterie en hun ‘panic buying’ alweer helemaal vergeten waren. Op z’n minst bizar, dat wel.
De maand was dan wel goed begonnen, toch moet ik toegeven dat ik een bloedhekel heb aan september. Het is in deze maand dat mijn papa gestorven is. Op 28 september was het precies twee jaar geleden dat ik dat allerlaatste telefoontje kreeg van hem. Het zou de laatste keer geweest zijn dat ik zijn nummer op mijn scherm zag, de laatste keer dat ik zijn stem hoorde en de laatste keer dat ik hem vertelde hoeveel ik van hem hou. Tien minuten later was hij dood. Die maandag staat in mijn geheugen gegrift als de dag waarop de wereld stilstond maar ook als de dag waarop alles voorgoed veranderde. Het is sinds die dag dat alles wat ik doe in het teken staat van hem. Nooit eerder was ik zo sterk als nu, en dat is omdat ik weet dat dit hem trots zou maken. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik me afvraag of hij op de een of andere manier kan zien dat het goed gaat met mij…
Toch eindigde de maand nog met een wel erg leuke verrassing. Ik mag namelijk Justin Timberlake en Amanda Seyfried interviewen voor hun nieuwste film ‘In Time’. Ik heb er in elk geval heel veel zin in! Waar ik pakweg tien jaar geleden nog posters van *NSYNC op mijn kamer had hangen, sta ik over twee weken oog in oog met de leadzanger op wie ik destijds stiekem een oogje had. Het leven zit vol verrassingen, zo veel is zeker…
Kristien Gijbels Morato
Week 35 2011
01/09/11 14:49
Maandelijks schrijft de Hamontse Kristien Gijbels-Morato in HAC Weekblad over haar leven in de Verenigde Staten. Ze werkt als showbizzjournaliste in Hollywood. Hier is de derde aflevering van 'Life in Los Angeles' ...
En weg was ik. Gepakt en gezakt ging ik rechtstreeks van mijn bureau richting Beverly Hills om naar de press junket van Final Destination 5 te gaan. Het was een helse rit, het leek wel alsof alle San Diegans de uittocht hadden geblazen: de wegen zaten propvol. Dat ik toch nog op tijd was voor de filmvoorstelling was zowaar een mirakel. Vijf minuten later zat ik alweer in het busje richting Mann’s Chinese Theater, waar de screening plaatsvond. Toeristen krioelden als mieren op en rond de Hollywood Walk of Fame, onze groep kon zich amper door de menigte wurmen. Ik zag blikken van opluchting toen de persmeute in de bioscoop aan de drukte kon ontsnappen.
Er waren maar weinig journalisten die er zin in hadden, en daar kon ik ze helemaal geen ongelijk in geven: na de vierde Final Destination had iedereen het wel gehad. Ja ze leggen allemaal het loodje, en ja, de ene dood is al wat gruwelijker dan de andere. Maar een verhaallijn is ver te zoeken en grote namen blijven uit. En toch, de vijfde film was lang niet zo slecht. Opeens zag de junket er meteen een stuk veelbelovender uit. Dat ik de dag erna een fikse uitbrander zou krijgen, had ik nooit verwacht…
Het was vroeg, héél vroeg. Rond een uur of zeven zaten we al in de persruimte. Na een half uur vertraging gingen de eerste interviews van start. Mijn interview met Nicholas D’Agosto en Emma Bell was op z’n minst opmerkelijk te noemen. Na een reeks vragen over de franchise trok ik de stoute schoenen aan. Hun relatie op het witte doek komt een beetje sullig ten einde, dus zag ik mijn kans mooi om een van mijn vragen door te trekken naar hun liefdesleven. Subtiel, maar toch gewaagd. Gewaagd, maar toch beleefd. Emma kon er nog mee lachen, maar Nicholas was er minder blij mee. Hij deed er dan ook alles aan om mijn vraag zo goed mogelijk te ontwijken. Met succes zo blijkt, want na twee minuten rond de pot draaien was ik niks wijzer geworden.
Na het interview hoorde ik hoe hij aan zijn entourage vertelde dat ik hem erin probeerde te luizen. D’Agosto was dan wel een beetje op zijn tenen getrapt, acheraf werd mijn vraag door de pers tot ‘vraag van de dag’ gebombardeerd. Ik lachte in mijn vuistje. Wie niet waagt, niet wint. Passie voor het vak, noemen ze dat.
Ik had net mijn laatste vraag gesteld toen ik een telefoontje kreeg van 20th Century Fox. Of ik ook nog naar de première van Glee kon gaan? Een paar uur later werden we opgehaald voor de filmvoorstelling. Wat volgde was een bizar spektakel. Ons busje reed op weg naar de bioscoop achter de limousines van de cast aan. Duizenden gillende tieners stonden hen achter dranghekken op te wachten. Omdat de ramen van ons busje getinte ruiten had, werden ook wij door dolgedraaide fans toegezwaaid. Toen we uit de wagen stapten, werden we getrakteerd op een zee van cameraflitsen. Of hoe we opeens onze ‘fifteen minutes of fame’ mochten meemaken…
De volgende morgen werden we aan de ontbijttafel ‘gewaarschuwd’ voor hoofdrolspeelster Lea Michele, die volgens een aantal journalisten heel wat noten op haar zang zou hebben. En dat was een understatement! Zo snauwde ze ons meermaals af, vertelde ze dat ze geen zin had om op ‘domme vragen’ te antwoorden, en eiste ze dat er in elke ruimte een kommetje fruit stond.
Twee dagen later, negen interviews en twintig acteurs verder, ging ik moe maar voldaan weer naar huis. Ik laadde mijn tapes in op de computer en er kwam een glimlach tevoorschijn toen ik hoorde hoe de acteur mij vlak na het interview een bolwassing gaf: “Wat ben je toch een stiekemerd, zulke vragen stellen!” Van het opkomend talent tot de vreemde eisen van een soapdiva: Hollywood, u blijft me verbazen.
Kristien Gijbels Morato