Zo is het maar net #2: ‘Hier ben ik thuis’

Op een maandagmorgen, vroeg in de ochtend, ben ik gaan fietsen met Mohammed, een vluchteling uit Syrië. Het miezerde toen we Budel uitfietsten, maar dat had ook wel weer iets. De lucht rook heerlijk fris, en de dunne mist zorgde ervoor dat we schilderachtige landschappen te zien kregen. Het leek net of ik ons Budel door zijn ogen zag. Alles was zo bekend voor me, maar ook weer niet. Ik voelde me een toerist, die alles voor het eerst ontdekt..We reden onder de bomen, waar de vele vogels een prachtig concert gaven. We stopten even om te luisteren, het klonk magisch. Even verder kwamen we bij het Goor, waar we stopten bij het huisje. Meerdere reigers vlogen over, een zwaan ging kopje onder en je hoorde de eenden kwetterend landen in het water. Totale rust. Totaal in het moment. De mist maakte het nog mooier. Mysterieuzer. Ik had er de hele ochtend wel kunnen zitten. We fietsten verder langs de wilde paarden. We stopten weer even om de sfeer in te ademen. De rest van de weg, terug naar Gastel, waren we stil. Alsof woorden het fijne gevoel zouden verbreken.. Het is fijn om deze mensen zich ook thuis te laten voelen in ‘ons Budel’. Mijn wens is om Budel een beetje beter te maken. Ik heet niet voor niks Beter Budel. En zoals jullie inmiddels weten, begint dat bij mezelf. 1 rondje fietsen, 2 mensen gelukkig. Meer hoeft dat niet te zijn…