Kleine handen

22 juni 2018 10:50Wat hebben we het toch goed! Als je er toch eens goed over nadenkt dan is het eigenlijk onbegrijpelijk. Niet te bevatten, hoe goed we het hebben hier met z’n allen. Ik zat naar buiten te kijken en te genieten van alles wat we hebben. Je zou verwachten dat iedereen die mening deelt, maar zo gauw als ik buiten kom en met mensen hierover in gesprek ga val ik van de ene verbazing in de andere. Alles wat ik zie en hoor is gezeur, teleurstelling en ontevredenheid. De meest positieve reactie die ik te horen krijg is wel: Het gaat hartstikke goed, alleen jammer dat…
Tegenwoordig zijn mensen steeds veeleisender. Ze zijn verwend, ze nemen nergens geen genoegen meer mee en ze hebben overal wel wat op aan te merken. Rekening houden met elkaar is er helemaal niet meer bij en geduld staat al jaren niet meer in hun woordenboek. Ik zal er verder niet omheen draaien, want hoe je het ook went of keert, het geluk is ver te zoeken.
Gelukkig zijn wij zo niet. Dat zou wat zijn zeg als wij ook zo waren! Nee, wij zijn zo echt niet. Natuurlijk niet! Dat zijn allemaal andere mensen. Andere mensen ja. Zo valt het mij namelijk op dat het ook werkelijk altijd andere mensen zijn. Het zijn altijd de anderen die in een winkel commentaar hebben op van alles en nog wat, die voorkruipen bij de kassa, die om een onbenulligheid op de parkeerplaats staan te bekvechten, die gewoonweg nergens nooit geen richting aangeven, die overal over klagen, die geen geduld hebben en die altijd iets op anderen aan te merken hebben. Altijd de anderen.
Ze zouden eens een keer goed na moeten denken. Hoe goed ze het eigenlijk hebben en hoe weinig moeite ze daar eigenlijk voor hoeven doen. Ze zouden er eens bij stil moeten staan dat de wereld niet alleen om hen draait. Dat er ook nog anderen zijn. Maar dan ook echt andere anderen. We zijn toch allemaal gelijk! Nou dan! Waarom zij dan wel niet?
Nu is er een oud gezegde dat luidt: Een kinderhand is gauw gevuld. Ik weet natuurlijk niet zeker of dat waar is, maar dat er een kern van waarheid in zit, dat moge duidelijk zijn. Het zijn namelijk de kinderen die zich geen zorgen maken, die overal positief op af stappen. Die kleine handen zijn gauw gevuld, want een kind is nu eenmaal snel tevreden. Uren en uren kunnen ze spelen met een bal of met bellenblaas.
Nu zijn er ook volwassenen die snel tevreden zijn, die inzien dat het de kleine dingen zijn die het ‘m doen. Die zijn er zeker, die mensen. Om maar meteen met de eerste de beste te beginnen als voorbeeld: Ikzelf ben snel tevreden en de meeste tijd ben ik content. Het hoeft voor mij niet vlug groot groter grootst. Ik kan genieten van kleine dingen. Kleine dingen zoals mijn handen. Mijn handen zijn echt niet groot en toch groot genoeg om de vingers op de zere plekken te leggen. Mijn handen lijken wel kinderhanden qua formaat, maar daar maak ik me niet druk om. Als mij gevraagd wordt om iets te waarderen of om er het nut van in te zien heb ik daar geen enkele moeite mee. Daar draai ik met hand niet voor om. Wat mij betreft is er dan ook werkelijk overduidelijk een gouden regel:
Een kinderhand is gauw gevuld.   
Er is echter volgens mij pas sprake van een regel als er ook een uitzondering op diezelfde regel is. En nou heb ik die nu gevonden. Want zeg nu zelf: Wie is er in de huidige tijd op de wereld waarin we leven de belichaming van het nooit genoeg, van het hebben hebben, van het altijd gelijk, van het ik heb de dikste, de langste en de grootste? Precies: Donald Trump. En wat wordt er over hem beweerd? Dat hij kleine handen heeft. Trump heeft kleine handen en dat is voor mij de uitzondering die de regel bevestigd. Verder bedenk ik me altijd dat je druk maken geen zin heeft, want volgens mij kom je aan het eind van je leven bij De Grote Baas die zegt: Maak je toch niet zo druk. Ik heb het ook allemaal maar verzonnen.
Mocht je vragen of op- en/of aanmerkingen hebben mail dan naar info@a3compen.nl

Powered by Blog Grabber