‘Compliment’… Een goed-gevoel-verhaal

We genieten er allemaal van, als we een pluimpje krijgen. Dat klinkt logisch, maar hoe vaak gebeurt het dat we een compliment ontvangen? Wij inwoners van de lage landen zijn er niet zo goed in om iets aardigs tegen iemand anders te zeggen. Op 1 maart 2019 is er weer de Nationale Complimentendag, waar…‘Compliment’… Een goed-gevoel-verhaal

11-03-2019 10:15 – Ingezonden door Evert Meijs

We genieten er allemaal van, als we een pluimpje krijgen. Dat klinkt logisch, maar hoe vaak gebeurt het dat we een compliment ontvangen? Wij inwoners van de lage landen zijn er niet zo goed in om iets aardigs tegen iemand anders te zeggen. Op 1 maart 2019 is er weer de Nationale Complimentendag, waar veel instanties en bedrijven op inhaken. Goed dat die dag er is, maar een spontane pluim krijgen op een onverwacht moment is toch nóg mooier.  Vorig jaar kreeg ik een fraaie loftuiting, die me nog steeds een goed gevoel geeft. Lees maar eens mee!

Het moet ongeveer 1995 geweest zijn. Ik was directeur van basisschool St.-Christoffel in de gemeente Waalre en had toen nog de verplichting om ook enkele dagen les te geven. Natuurlijk heb ik altijd voorkeuren gehad voor bepaalde vakken. Eén van de fijne momenten vond ik steeds weer het voorlezen. Het ontwikkelt het taalgevoel bij de kinderen en prikkelt hun fantasie. Bovendien kan het voorlezen uit bijvoorbeeld een geschiedenisboek ongemerkt de liefde en de kennis voor de historie vergroten. Het is steeds weer een rustmoment in drukke schooldagen. Ik vatte deze sterke punten graag samen door voor te lezen uit een boek over de Griekse mythologie. Dus over Zeus, Apollo, de berg Olympus of de god Athene. De kinderen smulden van de verhalen over Hermes en de Cyclopen. Maar de Trojaanse Oorlog, met Odysseus als hoofdpersoon, was elk jaar weer het toppunt van het voorlezen. Verschillende jaren bleef ik dit boek gebruiken, tot de tijd kwam dat de directeur nauwelijks nog ruimte had om les te geven. Deze ‘taalles’ verdween uit mijn agenda.

Gerenommeerd
We zijn nu vijfentwintig jaar verder, en ik woon een cursusdag bij met een gastspreekster van de Stichting Lezen & Schrijven. Deze stichting werd in 2004 opgericht door H.K.H. prinses Laurentien der Nederlanden. Minister Van Bijsterveldt was voorzitter van de Raad van Toezicht, en is opgevolgd door Mariëtte Hamer. Geke van Velzen is directeur-bestuurder. Dus een gerenommeerde instelling. Doel van deze organisatie is het aanpakken van laaggeletterdheid: voor mensen die moeite hebben met de vaardigheid lezen en/of schrijven. De cursusleidster maakt me vóór aanvang attent op een bijzondere spreekster die ik zou moeten kennen. De voordracht begint en ik herken de dame niet, totdat ze zichzelf bekend maakt: Esther de Vries. Dan valt mijn kwartje: Esther is leerling geweest op ‘mijn’ basisschool in de negentiger jaren. Ik herinner me onmiddellijk ook haar ouders, evenals haar zusje en broertje, die ook op ‘mijn’ school zaten.

Belangrijkste reden
Zoals gebruikelijk stelt ze zich aan het publiek voor. Ze vertelt: “Ik was na het behalen van mijn VWO-diploma zoekende. Ik ben begonnen aan een studie Rechten en Psychologie, maar dat was het niet voor mij. Ik ben toen terug gegaan naar de fijnste momenten op de basisschool en middelbare school én daar sprong het voorlezen van Odysseus van de onderwijzer uit. Ik werd compleet meegevoerd door het verhaal. Het was meer dan gewoon voorlezen. De opbouw, de tekst, de rust en het weggezogen worden in een andere wereld. Ik vond het fantastisch en het is verreweg mijn beste herinnering aan school. Mede door deze ervaring ben ik Literatuurwetenschap gaan studeren. Ik zet me nu in mijn werk in om laaggeletterdheid te voorkomen en bestrijden. En ik hoop dat elk kind zo’n mooie voorleeservaring als ik mag meemaken op de basisschool! En die onderwijzer/directeur van toen was Evert Meijs, en dáár zit ie”. Eerlijk is eerlijk, ik was trots, dat na zóveel jaar mij zo’n mooi compliment ten deel viel. Wie had dát verwacht!

Applaus
Ik schaam me ’n beetje dat ik Esther niet onmiddellijk herkende, maar ik heb haar ook zo’n vijfentwintig jaar niet meer gezien. En toen ze dan óók nog vertelde over het voorlezen van toen, was het compliment compleet.
De toehoorders applaudisseren en de bijeenkomst wordt voortgezet met informatie over de aanpak van de Stichting, het lobbyen bij politici in de Tweede Kamer en de rol die wij kunnen spelen bij laaggeletterden.
Je begrijpt dat mijn dag tot op de dag van vandaag niet meer stuk kan!

Powered by Blog Grabber