Hij komt er niet door terug: Wereldlichtjesdag 2018.

Ieder jaar opnieuw staat op de tweede zondag van december de Wereldlichtjesdag op de internationale agenda. Op die dag wordt stilgestaan bij alle kinderen die overleden zijn, om welke reden dan ook, en…Hij komt er niet door terug: Wereldlichtjesdag 2018.

10-12-2018 16:27 – Ingezonden door Evert Meijs

Ieder jaar opnieuw staat op de tweede zondag van december de Wereldlichtjesdag op de internationale agenda. Op die dag wordt stilgestaan bij alle kinderen die overleden zijn, om welke reden dan ook, en ongeacht de leeftijd. Op deze dag wordt aan de nabestaanden een lichtpuntje geboden in donkere dagen. Misschien ook voor de familie Meeûws-Wijnen, die medio 2000 door een auto-ongeval op grondgebied van Brecht (provincie Antwerpen) hun zoon Robby verloren. Een bezoek van moeder Marij aan de begraafplaats van de vele slachtoffers van de nieuwjaarsbrand te Volendam, bracht uw verslaggever op een koude avond naar de Rode Kruisstraat.

“In 2000 verloren we onze zoon door een auto-ongeluk. ’n Half jaar later vond de brand plaats in Café De Hemel in Volendam, met veertien dodelijke slachtoffers”. Marij Wijnen (*1957 Valkenswaard) vertelt over die verschrikkelijke brand, waarbij ook 241 jonge mensen werden opgenomen in ziekenhuizen in binnen- en buitenland. “Met mijn zus was ik onlangs op vakantie en de begraafplaats van Volendam trok me al jaren lang, omdat ik weet wat de ouders van die slachtoffers allemaal doorgemaakt hebben bij het verlies van hun kind, in dezelfde periode dat wij onze zoon moesten afgeven. Ik voelde verbondenheid, ondanks dat ik de families niet ken”. Robby was per auto op weg naar een café. Toen hij bij een afrit tegen een paal tot stilstand kwam, kostte dit hem zijn jonge leven. “Zijn vrienden hebben niks van het ongeval gezien, ondanks dat ze enige tijd later dezelfde route zouden hebben gereden”.  Robby werd geboren in 1975 en was dus in de bloei van zijn leven. Marij: “Onze zoon was een levensgenieter, ’n vrije vogel, een snelle autorijder en was ongedurig. Zijn auto was kort tevoren nog in de garage geweest en hij gaf steeds de indruk het verkeer goed in de gaten te hebben. Toch liep het verkeerd af. Ik zei wel vaker tegen hem: ze brengen jou nog wel ’s thuis..”.

Contact gezocht
Na het ongeval kwamen enkele stuntelige politiemannen aan huis om het tragische nieuws te brengen. Moeder Marij droogt haar tranen met een theedoek als ze vertelt dat ze ’s anderendaags naar het politiebureau ging om te vragen wat er nou precies gebeurd was. Ze vertelt: “Ik werd van de ene politiedienst naar de andere gestuurd. Ga maar naar Brecht, want dáár vond het ongeval plaats. Maar hij reed volop achter op een andere auto”. Aan de schade van de wagen was echter niet te zien dat hij frontaal op een ándere wagen was gereden. “Ook maakte ik me zorgen over de personen in de andere auto, want die zouden zwaargewond zijn. Achteraf heb ik met hen contact gezocht, maar het viel allemaal reuze mee”. De omstandigheden waaronder de zoon van Marij en Robert overleed, blijven in nevelen gehuld. “Verlichtingspaal 116 (het ongeval gebeurde op 11-6 !) is inmiddels verwijderd, en ik ben er nog één keer gaan kijken, maar het is er levensgevaarlijk. Lag het aan de auto? Was Robby onder invloed? Reed een mede-weggebruiker aan de verkeerde kant van de weg? We zullen het nooit weten, maar Robby komt er niet door terug”. De moeder van het slachtoffer zal niet meer terug gaan naar de plaats van het ongeval. “Te gevaarlijk om daar te gaan staan”. Ook naar Volendam zal ze waarschijnlijk niet meer terug gaan. “Veel te druk voor me”, aldus Marij Wijnen.

Data in mijn hoofd
In huis zijn nog enkele herinneringen te vinden van Robby. Van een foto werd een schilderstuk gemaakt. En er zijn nog gedachtenisprentjes. Marij haalt een foto van hun zoon, die glimlacht op de opname. “Mijn man en onze dochter vinden het niet gemakkelijk om met het verlies om te gaan, ook al is het achttien jaar geleden. Gelukkig kan ik er wel over praten, al heb ik vanavond meer emotie dan toen ik in Volendam was”.  Ze vertelt dat het macaber is dat in haar directe omgeving de afgelopen jaren verschillende kinderen het leven verloren, door ziekte of door ongeval. Wel vijf. “De ouders heb ik geruime tijd een berichtje gestuurd op de sterfdatum van hun kind, of een bezoekje gebracht op de geboortedag, maar op een gegeven moment had ik meer geboorte- en sterfdata in mijn hoofd dan iets anders. Toen ben ik er mee gestopt, al zou ik best elk jaar rond de wereldlichtjesdag die ouders willen uitnodigen voor een kopje koffie. Al is het maar om hen het gevoel te geven dat zij met hun verdriet niet vergeten worden”.

Herinneringen
Marij nam na het verlies van hun zoon contact op met de vereniging van ouders die een kind verloren. “Ik nodigde die groep uit bij ons thuis, voor gesprekken. Dat was uniek voor die Nederlandse organisatie”. Nu is ze daar ook mee gestopt. “Hij zit op m’ne rug en blijft daar zitten; onze Robby gaat overal mee naar toe. Als de toiletgroep in huis moet worden vervangen, denk ik: daar heeft onze zoon nog veel gebruik van gemaakt. Ook bij de renovatie van de badkamer denk ik daar aan. Zo verdwijnen steeds meer aandenkens, en vergaan steeds meer herinneringen”.
Op de vraag wat zéker vermeld moet worden in dit artikel, zegt de gastvrouw: “Dat we als mens heel klein zijn. Besef dat het zó snel met je gedaan kan zijn. Sta daarom stil bij mensen rondom u die hun dierbare verliezen door ziekte of een ongeval. En wees verdraagzaam.”
Het verhaal over Robby (bijnaam Pielo) maakt in de periode van de wereldlichtjesdag grote indruk. Toch mooi dat een bezoek aan Volendam samen met wereldlichtjesdag een zeer bijzondere ontmoeting opleverde aan de Rode Kruisstraat in Hamont. Met enkele leuke anekdotes uit het leven van Robby komt er een einde aan deze samenkomst. Met nog een handdruk van vader Robert en het gesnuffel van de twee honden kijken we terug op een memorabel gesprek.

Powered by Blog Grabber