Als ik aan Budel-Schoot denk…

In deze periode verschijnt regelmatig een artikel waarin een persoon uit ons lezersgebied terugblikt op haar of zijn vroegere woon- of verblijfplaats, nu deze persoon   in het (verre) buitenland woont….Als ik aan Budel-Schoot denk…

09-07-2017 14:34 – Ingezonden door Evert Meijs – Foto’s Elian Bogers

In deze periode verschijnt regelmatig een artikel waarin een persoon uit ons lezersgebied terugblikt op haar of zijn vroegere woon- of verblijfplaats, nu deze persoon   in het (verre) buitenland woont. Deze week lezen we over Elian Bogers, uit Budel-Schoot  (*Eindhoven 1989). Zij woont in Ottawa in Canada .
In de tekst zijn letterlijk zinnen verwerkt uit de verschillende berichten die Elian stuurde.

Elian is iemand die laat blijken dat een terugblik op het dorp Schoot niets te maken heeft met de natuur of de straten. Het uiterlijk van Budel-Schoot doet me niet zo veel. Ze heeft het vooral over de mensen die er wonen. Mijn familie en vrienden geven er zo veel kleur aan. Vandaar dat ik het vooral daar over heb. Samen met haar partner Olaf Boxman, die waterparken ontwerpt, heeft ze het prima naar haar zin aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, waar ze onderzoeker is aan de universiteit van Ottawa. Daar analyseert ze voor haar werk onderwijsbeleid.
Elian groeide op in Schoot en haar hele familie komt uit Budel en uit Schoot. Haar laatste adres was Hamonterweg 13 in Budel-Schoot. Ook veel vrienden van de basisschool (Bert van Gilsschool) en middelbare school (Bisschoppelijk College Weert) wonen nog in Budel en Schoot.

Vertrouwd
Budel-Schoot is voor Elian Bogers –altijd al-  een thuiskomen geweest. Op haar achttiende ging ze op kamers wonen in Maastricht, háár studentenstad. Ze was gek op het studentenleven. Maar toch was ik (bijna) ieder weekend in Budel-Schoot te vinden. Bij mijn vriendinnen die ik mijn hele leven kende. Ook als ze hier op stap ging, kwam ze altijd veel bekenden tegen. Zo ook bij harmonie St.-Antonius, waar ze hoorn speelde.  Alles is vertrouwd, niks veranderd en dat zorgt ervoor dat je altijd weer thuis komt, en lekker kunt luieren bij mijn ouders in de tuin.

Makkelijk en beklemmend
Toen Elian afgelopen januari weer op bezoek kwam in Nederland zeiden haar ouders dat ze het dorp niet meer terug zou kennen omdat er zo veel veranderd was zoals de winter-sierverlichting, de bloembakken van de Grootschoterweg om de weg te versmallen en het pleintje voor de kerk. Daar moest ik dan wel een beetje om lachen, voor mij blijft Budel-Schoot er altijd precies hetzelfde uitzien. Ik denk dat dat er ook voor gezorgd heeft dat ik zo graag meer van de wereld wilde zien, omdat ik het gevoel had dat er niet genoeg gebeurde, dat alles hetzelfde bleef. Dat is aan de ene kant heel makkelijk en ook wel heel fijn, maar het voelde voor mij dan beklemmend aan. Dat je eigenlijk precies kon zeggen hoe jouw week/maand/jaar d’r uit ging zien. Emigreren naar een stad als Ottawa zou die beklemming zeker wegnemen. In Schoot lijkt het –volgens Elian- soms dat iedereen ook steeds op elkaar let, en dat er ook aardig wat wordt geroddeld in het kleine Noord-Brabantse dorp. Daarom wilde ik weg, iets anders zien en doen. Het was ook mijn idee om in het buitenland te gaan wonen, altijd weer op zoek naar nieuw avontuur. En het grappige is, als ik dan nu terug denk aan Budel-Schoot dan benijd ik haar inwoners. Dat je iedereen kent en in de buurt woont, er altijd iemand is om op terug te vallen, dat er vrijstaande huizen zijn met ruime tuinen, alles is dichtbij, er is altijd wel een jaarlijks terugkerend feestje. In Budel-Schoot ben je nooit alleen.

De mensen zijn bijzonder in Budel
Waar ik nu woon is het veel anoniemer, in de grote stad ben je maar één van haar vele inwoners. Er zijn op het gebied van werk wel veel meer mogelijkheden dan in de buurt van Budel. Toch komt er in de mails van  Elian weer wat belangstelling voor de omgeving, deze keer voor de natuur rondom Ottawa. Ze schrijft: We genieten nu van onze vrijheid en vooral van alle natuur om ons heen, maar ooit zouden we weer dichter bij familie en vrienden willen wonen. Brabant klinkt dan toch wel aantrekkelijk.
Het is hier 6 uur vroeger. De seizoenen lopen gelijk, de winter en zomer duren relatief erg lang en zijn heel intensief (winter tot – 30 en gemiddeld -10 overdag en zomer met 25/30 graden). Lente en herfst zijn erg kort.
Als ik het met mensen over Budel-Schoot heb, dan vertel ik ze dat het precies zo is als de kleinere dorpen in Canada. Een kerk in het centrum, wat landbouwgrond, iedereen kent elkaar en één basisschool. Maar wat Budel-Schoot bijzonder maakt zijn de mensen. Ik heb het gevoel dat mensen in Budel-Schoot elkaar langer trouw blijven. Dat veel vriendschappen er voor altijd zijn. Je weet wat je aan elkaar hebt.
Elian ervaart dat gedurende de lange periode dat ze weg is niet alleen niks verandert in het dorp, maar ook niks verandert binnen vriendschappen. Ze e-mailt: Ik heb het lang als vanzelfsprekend gezien, maar eigenlijk is het heel bijzonder. Zeker als je bedenkt dat veel Schotenaren écht niet begrijpen waarom je zo ver weg zou willen wonen.

Levendig
Onze informante wenst Schoot nog vele jaren toe. Er was sprake van vergrijzing en mensen maakten zich zorgen om leegloop. Maar ik heb begrepen dat Schoot er weer veel jonge inwoners bij heeft gekregen. Daar ben ik dan blij om. Dat het dorp levendig blijft en dat mensen zich druk blijven maken om elkaar. Want eigenlijk wens ik ieder kind om op te groeien in een dorp als Budel-Schoot.
Ik zou het leuk vinden om reacties te krijgen via email, al weet ik zeker dat dit toch wel zal gebeuren. Mijn ouders zullen het vast aan iedereen laten lezen. Mijn e-mailadres: elian_bogers@hotmail.com  Dank aan Elian en ook aan Els de Jong die haar vanuit haar vriendenkring naar voren schoof voor dit artikel.

Powered by Blog Grabber