Ik ben blij dat ik er nog bén !

Het is de laatste schooldag vóór de zomervakantie. Op basisschool Hamont-Lo staan allerlei dozen in de gang. Kinderen spelen bij de uitgang een spel, leerkrachten lopen op hun tandvlees en een alleraardigste…Ik ben blij dat ik er nog bén !

16-07-2017 12:34 – Ingezonden door Evert Meijs – foto’s collectie Vanlaar en Evert Meijs

Het is de laatste schooldag vóór de zomervakantie. Op basisschool Hamont-Lo staan allerlei dozen in de gang. Kinderen spelen bij de uitgang een spel, leerkrachten lopen op hun tandvlees en een alleraardigste administratrice vraagt of ze kan helpen. “Ik kom voor Patrick”. Even later komt Patrick Vanlaar (*1980 Neerpelt) in zijn rolstoel aanrijden. Voor het interview krijgen we de kamer van directeur Ivo. Wat paperassen worden opzij gelegd en Hamontenaar Patrick begint over zijn leven in een rolstoel.

“Op 23-12-2006 kreeg ik een auto-accident nabij manege Flaming Star Ranch. De weg was glad, ik raakte van de weg en kwam tegen een boom. Ik had ernstig rug- en nekletsel en werd drie maanden kunstmatig in coma gehouden. Zelfs de hart-longmachine kwam er aan te pas. Achteraf is het toch nog allemaal goed gekomen, al kan ik mijn benen niet meer gebruiken”. Voor het eerst in dit gesprek zegt de optimistische Patrick: “Ik ben blij dat ik er nog bén”. Hij is getrouwd en samen hebben ze twee kinderen van zeven en een kind van vijf. “Gelukkig heb ik een goede armfunctie en kan ik nog veel doen”,  aldus de klusjesman, die op school kopieert, plastificeert, assisteert bij techniek, de vaatwasser in- en uitruimt en het personeel zo veel mogelijk werk uit handen neemt.

Allemaal gewend
Na de revalidatie bleek dat Patrick voor altijd in een rolstoel zou zitten en nooit meer zou mogen gaan werken voor een betaalde baan. Hij ging op onderzoek uit om ergens vrijwilligerswerk te kunnen gaan doen. “Thuis zitten is zo saai. Ik ben graag onder de mensen”. Eerst informeerde hij bij de bejaarden, maar dat bleek geen succes. Tijdens een ouderavond voor zijn kinderen gooide Patrick een balletje op bij de juf. “Een week later hield directeur Ivo Umans me aan en inmiddels ben ik al tweeëneenhalf jaar hier”. Vrijwilliger Patrick is in principe op school als de kinderen er ook zijn, dus zowat de hele week. Niemand van de kinderen kijkt op als hij door de school rolt; ze zijn het allemaal gewend. “Alleen op de eerste verdieping kan ik niet komen, we hebben hier geen lift’. Het feit dat zijn drie kinderen op dezelfde school zitten, vindt hij gewoon. Zijn kinderen ook, trouwens. “Soms kwam de kleinste (Lotte) wel eens even knuffelen, als ik in haar klas kwam. Maar dat loste de juf dan wel weer op. En de tweeling heeft de gewone bengelstreken zoals iedereen die heeft. Alleen hoor ik daar soms wel iets meer van, dan andere ouders, denk ik”.  De papa glimlacht.
Patrick voelt zich erg betrokken bij de school en hoort gewoon bij het onderwijzend team.

Hellingen van Hoensbroek en Voerstreek
Directeur Ivo stapt binnen en zet een chocolade bloemetje op zijn tafel, en een doosje chocolaatjes. Beslist gekregen voor zijn tomeloze van het afgelopen jaar. Hij gaat nog even naar een leerling die er vandaag voor het laatst is en vervolgens vertelt Patrick over zijn ándere passie: met een ligfiets klimmen in de bergen. Vorige week deed hij mee met de wedstrijd HandbikeBattle, in het Kaunerthal in Tirol. Vijfentwintig kilometer rijden, met een totale stijging van elfhonderd meter, voor sporters met een lichamelijke beperking. Een indrukwekkend evenement waaraan de van oorsprong houtschrijnwerker Patrick voor de derde maal deelnam. “Dit jaar waren er 108 deelnemers. Het was eigenlijk te warm, daardoor had ik 2 uur en 55 minuten nodig om boven te geraken. De snelste deed er 1 uur en 20 minuten over, de laatste 8,5 uur”. Patrick trainde thuis, op de hellingen van Hoensbroek en in de Voerstreek. Hij laat enkele fraaie foto’s zien op zijn schitterende ligfiets, die hij kreeg van Patric Derdaele (Lommel). “Volgend jaar ga ik weer terug en dan ga ik óók weer een dag rijden in een Ferrari, die is aangepast aan mensen met een beperking. Fan-tas-tisch! Alleen al dat geluid van die auto! Ik ben helemaal gek van auto’s!”

Laatste schooldag
Meester Ivo komt weer even binnen en kijkt mee naar de foto’s die Vanlaar op zijn gsm heeft staan. “Ik heb een goed leven en alles wat mijn hartje begeert. Wat wil je nog meer. Ik ben gewoon blij dat ik er nog bén en op deze school mijn vrijwilligerswerk mag doen”. Dan wordt het gesprek met een handdruk afgerond. Op de gang staat een leerlinge met feestmuts en traktaties op een schaal. “Jarig, zeker?” “Ja hoor, net nog de laatste schooldag word ik twaalf”.  Enkele leerkrachten sjouwen nog wat dozen bij elkaar en je voelt dat de discipline van het hele jaar is weggevallen, vandaag. Meester Ivo is in geen velden of wegen te bekennen, dus maar een hartelijke groet via de dame van de administratie. De schoolpoort staat al wagenwijd open om Patrick en iedereen uit te wuiven voor een fijne vakantie.

Powered by Blog Grabber