Als ik aan Budel-Dorplein denk…

In de komende periode zal regelmatig een artikel verschijnen waarin een persoon uit ons lezersgebied terugblikt op haar of zijn vroegere woon- of verblijfplaats, nu hij of zij  in het (verre) buitenland…Als ik aan Budel-Dorplein denk…

30-04-2017 12:18 – Ingezonden door Evert Meijs

In de komende periode zal regelmatig een artikel verschijnen waarin een persoon uit ons lezersgebied terugblikt op haar of zijn vroegere woon- of verblijfplaats, nu hij of zij  in het (verre) buitenland woont. Zo vonden we al iemand uit Canada, uit Hollywood en uit Zuid-Afrika. De serie werd op 7 april gestart met een artikel over Ingrid Doorn uit Redcliffe in Australië. Deze week laten we Hans van de Zande aan het woord. Hij woont aan de Kaya Cederela 49 in Willemstad op Curaçao. De schuingedrukte zinnen komen letterlijk uit de verschillende berichten die Hans stuurde.

Na 36 jaar Budel komen talloze gedachten/herinneringen boven “Als ik aan Budel denk…”. Ik heb geprobeerd die in mijn hoofd te ordenen, maar dat lukte niet zo goed. Zo e-mailde Hans enkele weken geleden. Gelukkig besloot hij om gewoon achter de pc te gaan zitten en dat lukte wonderwel goed. In zijn stuk legt hij uit dat zijn vrouw Merle Ann op Curaçao werd geboren en er de eerste zestien jaren van haar leven opgroeide. De wieg van Hans stond in Oosterbeek (gemeente Renkum) in 1946. Het echtpaar heeft vier kinderen die in Nederland wonen, en ze zijn grootouders van zes kleinkinderen. Omdat Hans in 1974 een baan kreeg op het gemeentehuis van Budel, verhuisde het gezin van Nijmegen naar Dorplein. We gaan op zoek naar een stuk bouwgrond en die vinden we aan de Stationsweg (tegenover de later gebouwde Schakel). Een enkeling (waarschijnlijk echte Bulander) vraagt me verbaasd:  “gaot gullie op den hei wonen?” Want zo werd  Dorplein indertijd soms nog gezien.  Wij vonden en vinden het een prachtige plek: ruimte, grenzend aan het groen en niet te duur.  Medio 1976 is ons huis klaar. Merle Ann kwam in de oudercommissie van de St.-Andreasschool en later in het schoolbestuur.

Verkoop
In 1978 kreeg Hans een baan in de randstad en probeerde het huis te verkopen. Dat mislukte. Nadien vond hij emplooi in Midden-Limburg, en de woning werd gauw uit de verkoop gehaald. De gepensioneerde jurist Van de Zande: In 2005 besloten we, dat we na onze pensioneringen maar eens iets anders moesten gaan doen. Vooral relaxt gaan leven en de zon gaan opzoeken, zeker in de lange wintermaanden. De keus is toen snel gevallen op Curaçao, waar we al regelmatig op vakantie gingen.  Zes jaar later vertrok het echtpaar en ze zouden wéér proberen om het huis in Dorplein te verkopen . Aangezien het door de huizencrisis onmogelijk bleek de woning van de hand te doen voor een goede prijs, werd een huurder gevonden. Maar er ligt inmiddels een besluit om op termijn terug te komen naar Nederland, om daar de rest van de oude dag te slijten, in ons fantastische huis in Dorplein.

Sociale gebeuren
Vanuit het eiland in de Zuidelijke Caraïbische Zee  (Als je wilt zien hoe we tegenwoordig erbij wonen, dan kun je googelen naar Villa Cederela Curaçao. Dan kom je nl. o.a. bij onze advertenties met foto’s op de site van Airbnb. We verhuren af en toe accommodatie aan toeristen) legt Hans uit dat Dorplein toch wel heel bijzonder is. Prachtige omgeving, markante bouwstijl in het oude dorp, zelfs een prisonneke. Sinds de zinkfabriek begin 70-er jaren is overgestapt op het electrolyse proces is de omgeving sterk vooruit gegaan. Een tijdje geleden stond er zelfs een artikeltje in de krant (E.D. geloof ik) dat in de regio Eindhoven de mannen in Budel het oudst worden.
Ook het feit dat Budel zo kort bij België ligt, vond de familie altijd heel prettig. In een wip was je in het buitenland. Met veel plezier kijkt de geboren Gelderlander ook naar het sociale gebeuren van het dorp. Voor de kinderen was het een fijne en veilige omgeving  om op te groeien. En we hebben er veel vrienden en kennissen gemaakt, ook vrienden voor het leven.  En carnaval was een bijzondere tijd, met de “tent” als centrale ontmoetingsplaats voor de Dorpleinse gemeenschap.  Een aantal jaren heb ik als jurylid van de optocht mogen fungeren. Met genoegen kijk ik ook terug op mijn periode van 12 jaar als raadslid in Budel/Cranendonck.  Merle Ann kreeg een baan in de ‘Kantine’ aan de Hoofdstraat, in het AzielZoekersCentrum voor het Bureau Rechtshulp.  Hans: Wat me nog steeds bijstaat is dat de opvang van vluchtelingen daar destijds probleemloos verliep.  En het was een goede bestemming voor dit gebouw, dat op deze manier beter in stand gehouden kon worden.

Lichtjes
Dorplein vergelijken met Curaçao is bijna onmogelijk. Opvallend is het verschil dat Budel zo rustig is, en op veel plaatsen wat donker ’s avonds. . In Curaçao is er meer verlicht en vaak meer vrolijkheid op straat. In Budel zijn er weinig honden, althans je hoort ze weinig. Op Curaçao heeft bijna  iedereen vaak meer dan één hond en als er iemand door de straat loopt kun je precies volgen waar hij/zij gaat door het aanslaan van de honden op de achtereenvolgende percelen. Niet altijd even leuk. Mooi om te lezen over de vergelijking van de olieraffinaderij dáár en de zinkfabriek hier. Op beide installaties branden altijd veel lichtjes. Als Hans en Merle Ann daar langs rijden, denken ze aan Dorplein, en als ze hier zijn, denken ze aan Curaçao. En de temperaturen? In de “koele” periode is het hier overdag 28 – 30/31 gr. In de warme periode kan het 34 – 35 gr. worden. Het is er zes uur vroeger dan bij ons.
In oktober 2016 was het echtpaar voor het laatst terug in Budel-Dorplein, voor een bezoek aan de kinderen, vrienden en aan de bewoners van hun huis aan de Stationsweg. De band met Budel blijft dus heel sterk. Dus, twee keer hebben we geprobeerd onze wortels uit de Dorpleinse bodem te trekken, maar deze wortels zijn te sterk gebleken!! Tenslotte merkt Hans op: Zouden er reacties komen n.a.v. dit artikel, dan horen we dat natuurlijk graag via e-mailadres  meijs.evert@gmail.com
Met dank aan Hans, maar ook aan Frans Soers, die zijn oud-buren Hans en Merle Ann naar voren schoof voor dit artikel.

Tekst Evert Meijs
Foto’s collectie Familie van de Zande

Powered by Blog Grabber