Grootouders kijken mee in Brasserie Central

In de Kerkstraat bevinden zich diverse drank- en eetgelegenheden. Eén ervan –Brasserie Central- valt op door een bijzonder interieur. Het ziet er in eerste instantie wat vooroorlogs uit door de houten…Grootouders kijken mee in Brasserie Central

14-05-2017 18:43 – Ingezonden door Evert Meijs

In de Kerkstraat bevinden zich diverse drank- en eetgelegenheden. Eén ervan –Brasserie Central- valt op door een bijzonder interieur. Het ziet er in eerste instantie wat vooroorlogs uit door de houten wanden en de typische lampen. Achter in de zaak hangen bovendien twee foto’s, ingelijst in een ovalen kader. Het zijn een man en vrouw, die de brasserie permanent in de gaten lijken te houden. Alleszins de moeite waard om op onderzoek te gaan naar de herkomst van deze aparte inrichting.

Tekst en foto’s Evert Meijs

Voor de twee foto’s moet je in Frankrijk te raden gaan bij Yves Gillardin (*1959).  “Eerst was hier Bakkerij Tjoens gevestigd. Korte tijd zat er ook nog een doe-het-zelf zaak in. Samen met collega Jos Snoeckx kochten we in 1984 het pand. We waren nog jong en besloten om een café te openen dat vooral bestemd was voor jongeren, met de nadruk op de weekenden. Het interieur leunde tegen de new-wave stijl aan, de periode ná de punk-tijd.  Maar in 1999 besloten we de zaak om te bouwen tot een brasserie met tijdloos interieur”.  Yves vertelt intussen dat hij ten zuiden van Avignon woont en er appartementen verhuurt onder de naam Location Vacances Gillardin. “Maar mijn hele familie woont in de omgeving van Virton in Wallonië. Aangezien mijn vader bij de zinkfabrieken werkte, zijn we in 1946 naar Neerpelt verhuisd”.

Samenspel
Voor het nieuwe interieur speurden beide mannen allerlei brocantes af, op zoek naar de gewenste aankleding van de binnenkant van hun zaak. “In Brussel spoorden we de juiste verlichting op. We kochten lampen uit de jaren twintig. In Ramsel  (omgeving Antwerpen) vonden we houten wanden van een kantoor met loketten. Je kunt nog zien dat er loketten in het beschot gezeten hebben.” De panelen werden als lambrisering tegen de muren bevestigd. Maar daarmee was slechts 1/3 deel  voorzien. De ontbrekende panelen werden zo nauwkeurig mogelijk nagemaakt. Zo ontstond een samenspel van wanden en verlichting die doet denken aan de Belle Époque stijl, zo van juist vóór de tweede wereldoorlog, richting Art Déco en Jugendstil. Tegen de achterwand kwam een fraaie schoorsteenmantel, die bovendien gesierd wordt met een radio uit die tijd, die dus prima bij het interieur pas. Beide heren werkten in totaal negen maanden aan het vernieuwen van hun bedrijf, waarbij ook een plekje werd vrijgemaakt voor twee beeltenissen. Yves beschikte namelijk nog over ‘n paar foto’s, die prima in de zaak pasten.

Geretoucheerd
“Het zijn de trouwfoto’s van de ouders van mijn moeder. Links hangt de foto van grootvader Ernest Langlois en rechts grootmoeder Elise Lemaire. Zij werd geboren in 1879. Hun huwelijk vond plaats in 1912. Dus de foto’s werden honderdvijftien jaar geleden gemaakt. Dit zijn wel kopieën, de originelen hangen bij mijn familie”. Het zijn twee prachtige foto’s. Ernest is een jongeman met een mooie snor. Hij kijkt je recht aan met een neutrale blik. De blouse heeft een stijve rechtopstaande boord die wordt omsloten door een strikje. Elise heeft het hoofd een beetje gebogen. Ze kijkt ze ietsje vriendelijker, heeft een flinke bos haar en heeft oorbellen. Grootmoeder draagt een zwarte jurk die ook hoog gesloten is. Op de kraag is een sierspeld te zien en om haar hals heeft de bruid een lange ketting.
In die periode was er nog nauwelijks sprake van kleurenfotografie. Omdat de fotokwaliteit beduidend minder was dan nu, werd dit soort foto’s vaak geretoucheerd. Contouren werden dan wat scherper, en de afdrukken verbleekten minder snel, want alle vormen van licht hadden en hebben schadelijke en verblekende invloed. Grotere bedrijven hadden retoucheerders in dienst. Tegenwoordig kunnen we dit wel ‘photoshoppen’ noemen. Beide foto’s zijn geplaatst tegen een kader met bijpassend behang met ‘antiek’ design. Schitterend om te zien.

Postkaart
Ook hangt er een grote foto van het straatbeeld zoals het vroeger was. Yves: “Dat is een postkaart die in 1906 werd afgestempeld. We hebben die laten vergroten omdat de brasserie er in het midden op staat”. In die tijd was er een grand café-restaurant in gevestigd. Op de foto trekt een paard enkele bier- of wijnvaten voort, zit een hondje midden op straat en links en rechts van de zaak staan bewoners uit de buurt. Een dame houdt vanaf het balkon de fotograaf in de gaten.
Zo hebben beide heren Yves Gillardin en Jos Snoeckx er iets speciaals van gemaakt. De huidige uitbaters Jos en Raf kunnen inderdaad nog jaren vooruit met dit interieur.

Powered by Blog Grabber