Allerzielen

Dit jaar speciaal ben ik heel aangedaan door Allerzielen. De dag dat iedereen zijn doden herdenkt. Vier maanden geleden is mijn broer gestorven. Mijn oudste broer. Hij had een verschrikkelijk laatste jaar….Allerzielen

03-11-2016 14:51 – ’t Vlees is zwak

Dit jaar speciaal ben ik heel aangedaan door Allerzielen. De dag dat iedereen zijn doden herdenkt. Vier maanden geleden is mijn broer gestorven. Mijn oudste broer. Hij had een verschrikkelijk laatste jaar. We denken er nog vaak aan. Zijn dood kwam als een verlossing. Mijn ouders zijn allebei al lang geleden overleden. Maar de dood van mijn broer is nog vers. Ik denk nog iedere dag aan hem en vandaar dat we nu, dit jaar,  Allerzielen, de dodenherdenking herdacht hebben. Ik was sinds zijn begrafenis niet meer op dat kerkhof in Achel geweest. En precies op de dag dat ik er aan kwam, hadden mijn andere broers voor zijn grafsteen gezorgd. Hij stond er. Het was een mooie herfstdag, zaterdag 29 oktober. We kwamen wat bloemen brengen. Het hele kerkhof begon langzaam vol te lopen met bloemen, kleuren, mensen, allerlei herdenkingsspul. Wat is dat eigenlijk toch een verschrikkelijk mooi gebruik om je geliefde doden te herdenken. Al is het maar een maal per jaar. Ik schaam me nu dat ik het graf van mijn ouders nu ook pas, na zo veel jaar weer, in Budel bezocht heb, als voorafje van mijn broers graf in Achel. In Budel liggen ze op de begraafplaats bij de molen van voorheen Janssen. Mijn vriend en ik zetten er een bloemstuk neer. Er stond nog niks. Ze zijn al lang dood. Ik herinner me dat ik vroeger, toen mijn vader pas was overleden, er met een cassetterecordertje naar toe ging en een bandje van zijn favoriete muziek afspeelde. Mijn moeder stierf zes jaar na mijn vader. Ze liggen nu samen gezellig in één grafje. Mijn moeder ligt bovenaan. Ik stel me altijd voor dat wanneer ze daar samen lagen, ons mam bovenop, dat ze ook wel eens net als vroeger, zouden giebelen wanneer de een een scheet liet. Nu lag ons mam boven, dus ze had alle macht. Ze zal er wel flink gebruik van gemaakt hebben. Kom, zei ik toen we daar een poos gestaan hadden, we gaan naar Achel, naar mijn broer. 

En toen ik daar zo stond bij het graf van mijn broer, aanvankelijk te huilen omdat het verlies nog steeds zo groot was en ik nog steeds niet kon begrijpen dat hij dood was, bedacht ik opeens hoeveel een broer voor je kan betekenen. (Een andere broer was al in 1990 op 41jarige leeftijd aan een even verwoestende ziekte overleden.) Even veel als ouders? Ik vroeg mij af of dat eigenlijk kon. Je ouders zijn toch zeker je ouders, en dus het allerbelangrijkst? Want we worden opgevoed met het idee dat je ouders, zeker wanneer je nog een kind en jong bent, het belangrijkste zijn in je leven. Maar… hoe lang ken je hen? Er zijn mensen die al op heel jonge leeftijd afscheid hebben moeten nemen van een of allebei hun ouders. Of die zelfs nooit gekend hebben; maar een broer of zus, die gaat normaal gesproken een heel leven met je mee. Minimaal je eigen leeftijd. En wij hadden een hecht gezin. Dus wij, broers en zussen onderling hebben een hechte band. De nu gestorven broer was de oudste in ons gezin. Voor mij verving hij in mijn idee al heel lang mijn vader.

Wat was het mooi en droevig om hen op dat moment zo te herdenken. Staande bij de kersverse grafsteen van de een, wetend dat hij daar onder lag, en zoveel wist en nog gewild had en gekund had, maar niet meer kon omdat zo’n afschuwelijke en kloterige ziekte dat allemaal had afgekapt. Gewoon afgenomen. Maar dat geldt voor zoveel mensen. 

Hou je broers en zussen in ere.

Reageren kan naar guus.van.winkel@pandora.be of via de reactieruimte onder deze column.

Powered by Blog Grabber