Atelier Rosé

Kijk, nu ga ik gewoon reclame maken voor ons atelier. Ons schildersateliertje op de maandag met 6 volwassen vrouwen en een man. Op de man na zijn we allemaal een soort bejaard. Nee, senior heet dat tegenwoordig….Atelier Rosé

06-05-2016 10:58 – ’t Vlees is zwak

Kijk, nu ga ik gewoon reclame maken voor ons atelier. Ons schildersateliertje op de maandag met 6 volwassen vrouwen en een man. Op de man na zijn we allemaal een soort bejaard. Nee, senior heet dat tegenwoordig. Dat klinkt niet zo drastisch. Met een beetje goede wil zou je ons over de datumse vijftigers kunnen noemen.  Normaal gesproken hebben we om de twee jaar met Pinksteren een expositie van wat we in de twee jaar ervoor hebben uitgespookt. Maar vorig jaar is het er niet van gekomen, wegens alsmaar op vakantie gaan van deze en gene, dus we hadden nog niet genoeg ‘werk’ om op te hangen, zeg maar. Ergens in deze krant ziet u onze officiële uitnodiging. Iedereen mag komen kijken. Het is bij mij thuis. Ik woon op de Mulk in Hamont. Het nummer staat ook in de aankondiging. Op de vloer van ons atelier ligt een soort dik novilon. Het is paars. We hebben allemaal een eigen tafel en ezel en een kruk. Die blijven altijd staan. De vloer ziet er na drie jaar niet echt schoongemaakt te zijn, nogal besmeurd uit. Olieverfvlekken, acrylvegen en vlekken in allerlei kleuren. De man in ons gezelschap heeft een schuurmachine. Hij heeft aangeboden om de vloer eerst licht af te schuren zodat de vlekken makkelijker te verwijderen zijn. Iedereen verwijdert de vlekken in zijn eigen actieradius. Sommigen schilderen met veel spatten om zich heen en dringen door in andermans spatzone.  Anderen werken heel netjes. De man zelf heeft de grootste spatactiviteit met een grote radius. Mijn radius is wat kleiner, maar ik knoei meer en mijn tafel is de grootste puinhoop. Er liggen bij mij tientallen tubes verspreid over de tafel met honderden dopjes die er niet meer op zitten. De olieverf droogt dan uit. Omdat ik nooit meer het bijpassende dopje kan vinden, laat ik ze maar zo. Er zit dan een grote hard geworden korst om de mond van de tube die ik nodig heb en waaruit ik geen verf meer kan knijpen. Ik moet dan eerst met een spijkertje het mondje van de tube doorboren om zo een gat te maken waardoor de verf weer uit de tube op mijn palet kringelt. Omdat ik te lui ben om steeds mijn penselen schoon te maken, koop ik steeds nieuwe. Iedere keer als ik weer mooie nieuwe heb, denk ik: vanaf nu ga ik ze iedere maandagavond schoon maken. Het is één keer gelukt. Meestal laat ik ze in het potje met terpentijn staan. Kan er niks gebeuren denk ik dan. Soms vergeet ik ze en de haartjes van de penselen buigen om en ik moet ze dan alsnog weggooien. We keuren ook elkaars werk: O nee, Margriet, dat zou ik niet ophangen, daar moet je eerst nog wat aan doen. Want we zijn streng voor elkaar. We zeggen eerlijk of het prul is of niet. Prul hangen we niet op. Ik heb heel veel roodborstjes. Nog van twee jaar geleden. Toen had ik de roodborstjesziekte, categorie 8. Er komen er zeker een stuk of tien uit die tijd te hangen. Yvonne schildert veel bloemen en kindertjes op het strand. Marja is onze meest abstracteling, samen met Aart, hoewel Cokky ook steeds meer die kant uitgaat. Margriet schildert vaak weglopende vrouwen, dat komt omdat ze zelf op drift is en altijd op vakantie gaat. Ze kan niet thuis blijven zitten. Ze lijdt aan: ‘ik moet ergens naar toe-teritus, van een zeldzame soort. Zij zorgt altijd voor de tafeltjes. We verdelen het werk: wie de rosé koopt, wie het fris, de hapjes, de knabbels, de kaas, het spul voor kinderen die meekomen. We hopen op mooi weer, dan kan iedereen in de tuin aan een tafel hangen of zitten. En langzaam drinken en af en toe het atelier inlopen om te kijken wat er hangt allemaal. Komende maandagmiddag  gaan we met z’n allen poetsen. Vrijdag de dertiende gaan we de boel ophangen. Daar is Yvonne goed in. Ik niet, ik doe dan uit het zicht stille karweitjes. Zaterdag de 14e en eerste Pinksterdag de 15e is iedereen vanaf 13.30 uur welkom. Jullie ook. Kom maar op de fiets als dat gaat, of te voet voor het geval er nogal rosé gedronken wordt, haha…

 

Powered by Blog Grabber