De blauwe zak

De blauwe zak is vol. Zo’n beetje dan. Er kan altijd nog meer in. Proppen maar en dan kan de blauwe zak nog voller. Zo ging het bij mij vroeger toen ik nog geen Belgische hulp had. Die heb ik nu wel al…De blauwe zak

24-01-2019 15:39 – ’t Vlees is zwak

De blauwe zak is vol. Zo’n beetje dan. Er kan altijd nog meer in. Proppen maar en dan kan de blauwe zak nog voller. Zo ging het bij mij vroeger toen ik nog geen Belgische hulp had. Die heb ik nu wel al sinds een maand of twee en die brengt mij wel wat anders bij.  De blauwe zak is bij ons in Hamont namelijk de zak voor het plastic en andere akelige dingen en wordt om en om met de rode zak, de originele vuilniszak, om de twee weken opgehaald. Vroeger, toen ik nog niemand had die mij op dit soort dingen wees, liet ik de zak boven het keldertrapje aan het haakje hangen tot hij uit zichzelf naar beneden in de kelderruimte stortte. Mijn kelderruimte is iets  waar geen levend wezen ooit van terugkeert, behalve de wateropnemer, maar die komt niet meer. Wij moeten de waterstand immers digitaal doorgeven. We leven na het tijdperk van de homo sapiens en de homo erectus nu in de tijd van de homo digitalis, dus geen mens dondert nog van mijn keldertrapje af. Maar nu heb ik dus een originele Belgische hulp in de huishouding en die had al na twee keer komen door, dat ik een huishoudelijke onbenul ben, iemand die van toeten nog blazen weet, iemand die een busje pledge nog niet van een pak inlegkruisjes kan onderscheiden, dus, ik moest opgevoed worden. Let wel: dit alles geheel te goeder trouw. Ze wil werkelijk dat alles in mijn huishouden op rolletjes zal gaan lopen en ze geeft zich daar helemaal voor. Zo zegt ze iedere week wat er niet in orde is mijn huis (heel veel) en ze stelt een programma op over hoe ze dat gaat aanpakken om dat weer goed te krijgen. Inmiddels heeft ze ook in de gaten dat ik niet opruimerig van aard ben en ze helpt mij hier oa mee om iedere week kordaat mede te delen welke vuilniszak deze week aan de beurt is om door de gemeente Hamont opgehaald te worden. Basisles, numero één. Ik wist dat eigenlijk al wel want zondagsavonds zag ik bij diverse mensen al de zakken buiten staan. Dus, als ik eraan dacht zette ik dezelfde kleur zak ook de volgende dag buiten. Dat ging behoudens enkele opstapelingen die ik onder de carport zette wegens vergeten, over het algemeen vrij redelijk tijdens mijn onbekommerde alleenheersstaat. Nu heeft zij echter inmiddels de macht gegrepen in mijn huishouden. Denk niet dat ik dat erg vind. Het is makkelijk. Ik ben blij met haar. Vorige week dinsdag zei ze: denk eraan, ‘morgen is het oud papier.’ Oud papier wordt bij ons in Hamont iedere zoveelste woensdag in de maand opgehaald. Ik weet nooit de hoeveelste. Daartoe hebben wij van de Staat Hamont een afvalkalender gekregen en die predikt steeds de data door waarop alles wordt opgehaald. Die kalender ben ik, hoewel die een jaar moet meegaan, al na twee dagen na binnenkomst kwijt. Ik zie hem na een vluchtige blik aan voor een terroristische reisbrochure en werp hem bij het oud papier. Mijn oud papier, staat evenals de lege flessen, opgestapeld in de koele berging, een smal straatje in mijn huis waarin de stofzuiger, poetsapparaten, emmers ed., hondenvoer, vogelvoer en nog veel meer staat. Er zit een deur voor dus de noodzaak van steeds maar opruimen doet zich niet voor maar mijn hulp wil dat alles overbodigs daaruit weg is. Zo maant ze mij de lege flessen steeds weg te brengen, het oud papier aan de straat te zetten enzovoorts. Helaas, ik heb geen straat, ik woon aan een doodlopend straatje en het oud papier aan de straat zetten, vergt nogal wat. Met dozen lopen, tot driemaal toe 100 meter en terug, en bovendien komt het oud papier bij mij al om 8 uur ’s morgens en dat red ik niet. Vroeger heb ik mijn oud papier ooit een half jaar opgehouden. Met succes. Maar nu sta ik onder toezicht. Afgelopen woensdag ben ik het weer vergeten. Ik heb het dus, voordat mijn goede oppas vrijdag weer kwam, verstopt in het stookhok. En ook rijd ik nu al meer dan een week met een tas lege flessen in mijn auto rond. Watje, ik.

Powered by Blog Grabber