Dwanggedachten

In milde vorm ben ik een lijder aan dwanggedachten die ik gelukkig zelf niet al te serieus neem anders heeft een mens geen leven, maar toch serieus genoeg om er een paar minuten van de dag aan te besteden;…Dwanggedachten

19-11-2015 15:17 – ’t Vlees is zwak

In milde vorm ben ik een lijder aan dwanggedachten die ik gelukkig zelf niet al te serieus neem anders heeft een mens geen leven, maar toch serieus genoeg om er een paar minuten van de dag aan te besteden; niet iedere dag, maar soms toch. Zo heb ik nagels aan mijn handen waarop af en toe kleine witte ronde vlekjes verschijnen die niet meer weggaan, pas als ze eruit gegroeid zijn en door afknippen verdwijnen. Bij sommige mensen wemelt het van de witte vlekjes op hun nagels maar ik heb er maar sporadisch een. Nou heb ik de dwanggedachte dat wanneer er geen één wit vlekje meer op mijn nagels te zien is, er dan iets verschrikkelijks gebeurt. Iets ergs. Niet bijvoorbeeld dat de ketel van de verwarming kapot gaat. Dat is wel erg maar ook onnozel. Nee, ik ga dood of zo, dat is dan meteen ook wel heel erg natuurlijk, maar voor minder doe ik het niet. Dus ik hou die witte vlekjes angstvallig in de gaten. Wanneer er geen meer is, niet één, zelfs geen vermoeden van een wit vlekje, zal ik de pijp uitgaan. Zo staat geschreven in mijn dwangideeën. Dat heb ik al heel lang dat ik dat denk. Een aantal zomers geleden was in Frankrijk zoals altijd zomers en zag zomaar opeens dat er geen enkel wit stipje meer op mijn nagels zat. Niet een. Meteen merkte ik dat ik in paniek raakte. Rustig blijven zei ik bij mezelf. Goed kijken er staat er vast nog wel een op de middelvinger. Een kleintje. Op mijn middelvingers vang ik altijd de meeste. Eigenlijk ook op de wijsvingers en op de duimen. Glimlachend spiedde ik mijn vingertoppen af aan de bovenkant. Eerst de linkerhand. Niks te bekennen. Ik duwde de nagelriemen terug van alle nagels om te kijken of er soms al iets begon, aan de basis zeg maar. Niks. Nou ja, ik had nog een hand voor ik echt in paniek zou raken. Ik keek goed. Ik onderwierp de nagels minutenlang aan een inspectie. Zo’n kostschoolinspectie zoals de nonnen vroeger naar je nagels keken of er geen rouwrandjes onder zaten. Een rouwrandje zag ik wel, een licht geval van rouwrandje, maar geen een wit vlekje. Toch al lichtjes in paniek begon ik ook die nagelriemen terug te duwen. Niks, nergens. Oei. Zou ik vast in bed gaan liggen? Ergens wist ik wel dat het allemaal belachelijk was maar ik kon er toch niks aan doen dat ik bang werd. Opeens zag ik een heel klein vlekje bijna op het uiteinde van de nagel van de rechter middelvinger. Ik snikte haast van opluchting. Vandaag zou ik nog niet sterven. Maar ik mocht de nagel tot geen prijs afknippen of afscheuren wat ik ook wel eens doe. Of iets wilds doen met gereedschap of in het huishouden zodat de nagel afbreekt. Ik moest hem veilig aan de vinger bewaren tot er ergens anders een nieuw puntje was verschenen. Handschoen misschien aandoen? Sommige mensen hebben nagels en daarop wemelt het van de witte vlekjes. Op zulke mensen en nagels ben ik altijd erg jaloers. Ik kan er mijn blikken nooit van afwenden. Wat zouden die een veilig leven leiden met zoveel vlekjes. Wat een rustig bestaan.

Maar misschien denken die wel heel anders: bijvoorbeeld: ‘wanneer ik in totaal 50 witte vlekjes op mijn nagels heb, zal ik sterven’. En die liggen dan de hele dag te tellen of het aantal witte vlekjes de 50 niet overschrijdt. Zij knippen hun nagels natuurlijk tot op het leven af. Zou ik ook doen als ik zo zou denken. Maar ik denk helaas anders. Er zit totaal geen redenatie achter, het is ook nergens onderbouwd, dat dwangidee. Het is er gewoon. Op een dag kwam het opzetten. Toen zei ik zomaar in mezelf: als je geen wit vlekje op je nagels meer hebt zul je sterven. Zo, en daar kwam ik niet meer van af. Soms denk ik er maanden niet aan en opeens kijk ik dan gedachteloos naar m’n nagels en zie hier en daar een wit vlekje en denk o ja, gunstig. Meer niet. Het begint pas weer erg te worden als ik er geen meer zie. Zullen we het hier maar bij laten, mensen?

Powered by Blog Grabber