Een huis in Frankrijk

Wat een ellende, ik zal maar met de deur in huis vallen, tenslotte deed die boom gister dat ook. Wacht, ik begin bij het begin: de geregelde lezer weet misschien nog dat er in 2015 hier in Ladou, Frankrijk,…Een huis in Frankrijk

13-07-2017 14:46 – ’t Vlees is zwak

Wat een ellende, ik zal maar met de deur in huis vallen, tenslotte deed die boom gister dat ook. Wacht, ik begin bij het begin: de geregelde lezer weet misschien nog dat er in 2015 hier in Ladou, Frankrijk, een boom op het dak viel, dat eerst provisorisch en in 2016 pas fatsoenlijk gerepareerd werd. Gistermorgen begon het weeral met donkerblauwe wolken en een bijna zwarte lucht in de verte in het westen en ik ging maar snel mijn rondje met de honden maken voordat de bui los zou barsten. Dat redde ik, maar de honden bleven onrustig hoewel er geen regen viel en het nog steeds niet onweerde. Een paar uur later, na de middag begon het te onweren, hevige bliksems, keiharde donders en ik keek naar buiten en alles was wit en water en er vlogen takken en bladeren door de lucht. Ik deed de voordeur dicht, die eigenlijk altijd openstaat vanwege het gemak en het licht en die meteen op de kamer uitkomt. Hij ligt op de westkant. Ik moest met mijn volle gewicht ertegenaan leunen om hem dicht te krijgen. Opeens vloog hij weer open en takken en bladeren vlogen naar binnen. De honden vluchtten de slaapkamer in. Kleine Marie kroop onder het bed en Simo erachter. Ik kreeg de deur weer dicht en ik rende naar de stopcontacten van de nieuwe TV en de trafo van de wifi en trok die eruit. U hebt geen idee hoe hevig een Ardècheonweer kan zijn. Het knalde en bliksemde het dal door en ik was gewoon echt bang. Ik had net nog zitten appen met de overbuurman die mij al gewaarschuwd had dat er iets heftigs aankwam. Ik zei, ik trek de wifi er zo uit, ik riskeer niks meer. Wat hij antwoordde zag ik een paar uur later, maar toen was er al met een enorme klap waardoor ik in elkaar dook een boom van naast het huis op het dak gevallen, bleek later. Meteen begon het te regenen in het keukengedeelte waarop de boom terecht was gekomen, echt, regenen, zoveel lekken waren er, zoveel dakpannen en eternieten onderstukken waren er kapot. In de keukenkastjes, op de vloer, op de koelkast, de magnetron, ik kon het niet aangedroogd krijgen. Na een uur hield het op en ik keek naar buiten. Het onderstuk van een enorme boom lag naast het huis en het bovenste gedeelte ervan op het dak. Ik maakte foto’s, leuk voor de kinderen en de verzekering. Opeens kwam Alain eraan, de man die mijn tuin bijhoudt en die ik al gevraagd had twee bomen naast het huis om te hakken, na de ellende van de vorige in 2015. Maar hij kon dat niet alleen, hij wachtte op zijn copain, zijn maatje, die in de ziektewet was, een echte bomoloog en dan zouden ze het samen doen. Ontzet staarde hij naar de ravage. In het dorp is het ook erg, zei hij, maar dit… Zie je, Alain, zei ik, die boom kon gewoon niet wachten, hij wou om. Ik geloof dat hij zich schuldig voelde toen hij de ellende zag. Hij belde de brandweer voor me om de boom van het dak te halen maar de brandweer in Privas had zoveel meldingen dat ze aan een eenvoudige boom op het dak niet toekwamen. Bel een maçon, zei hij, een dakman. Ik kende er toevallig een, Gilles heette hij. Ik belde hem, het was intussen half zes en hij kwam meteen. Hij aanschouwde de ravage, pakte z’n driewerf ladder en ging het dak op. Hij gooide de bomen eraf. Alain haalde intussen in het dorp een batch, een zeil, dat ze daarna met hun tweeën over het dak legden. Dat duurde een uur. Het werd ook nog verzekerd met touwen en pinnen in het huis getimmerd. Ze zeiden dat ik alles aan de verzekering moest doorgeven. Ik had steeds foto’s gemaakt met mijn mobieltje, dus dat zat wel goed. Het was half acht, toen ik eindelijk aan mijn eerste roseetje van die dag was toegekomen. Bij de buren van mijn overbuurman Bert waren er twee pilaren op het terras geveld doordat er een boom op was gevallen. Die pilaren waren uit 1856 zei hij en van echt marmer. Helemaal vernietigd. De mensen van dat huis waren niet thuis maar als ze op het terras hadden gezeten, waren ze dood geweest, zei hij. Maar zeg nou zelf, wie gaat er in zo’n weer nou buiten op het terras zitten?   

Powered by Blog Grabber