Facebook

Dames en heren, ik zit op Facebook, of beter, ik zàt erop. Nu niet meer. Alhoewel… nog wel, want ik weet niet hoe ik eraf moet komen. Ik weet ook niet of je dat wel zo zegt: ‘ik zit op Facebook’. Misschien…Facebook

29-02-2016 15:46 – ’t Vlees is zwak

ames en heren, ik zit op Facebook, of beter, ik zàt erop. Nu niet meer. Alhoewel… nog wel, want ik weet niet hoe ik eraf moet komen. Ik weet ook niet of je dat wel zo zegt: ‘ik zit op Facebook’. Misschien is het wel: ik bén op Facebook, of, ik ben lid van Facebook of zoiets. Een jaar of vijf geleden ongeveer, moest ik van mijn dochter en kleinzoon op Facebook, anders telde ik niet mee en was ik geen volwaardige oma. Mijn kleinzoon was bij mij op vakantie in Frankrijk en hij had ook nog een vriendje bij zich toen en die twee zouden me wel eens lid maken. Ze waren in de kracht van hun computerjaren. Dus maakten ze me lid. Zij waren toen twaalf of zo en ik 100 keer meer. Althans zo leek het. Ik facebookte er na verloop van tijd lustig op los maar niet al te fanatiek. Ik begreep nog steeds de ‘vind ik leuks’ niet helemaal. Eenmaal terug in België had ik geen tijd meer voor Facebook en vond ik het eigenlijk een beetje onnozel om daar ‘dingen op te zetten’ en van alles leuk te vinden, ook erge dingen. Ik stopte ermee, vroeg om hulp en mijn dochter maakte me lid af. Maar een jaar later verdween mijn hond Dora en Facebook was toen wel het aangewezen middel om haar terug te vinden. Dacht ik. Dus werd ik weer lid. Ik zocht op alle hondensite’s, maar ze was en is nergens te vinden. Dat is nu bijna drie jaar geleden. Intussen vond ik Facebook ook wel weer een beetje leuk, -ook al heb ik m’n hond nooit teruggevonden- en begon er weer aan te wennen. Ik zette er foto’s op en like’te wat in het rond, maar het begon me op den duur toch weer de keel uit te hangen. Opeens kon ik niet meer op Facebook zonder mijn wachtwoord in te vullen. Dat wist ik inmiddels niet meer want ik had zoveel wachtwoorden voor ieder doel dat ik er bijna gek van werd. Ik schreef ook niks op. Jawel, ik schreef ze wél op. Op losse papiertjes en die kon ik dan niet meer terugvinden. Of ik vond ineens op een papiertje in een laatje een wachtwoord en dan was het het wachtwoord van bijvoorbeeld mijn laptop of iets anders. Of een code van m’n gehoorapparaat of een verjaard bankpasje. Stonden er mensen op Facebook te trappelen met hun nieuwe foto’s en statements en ik maar niet kijken omdat ik m’n wachtwoord weer kwijt was. Moet je een nieuw wachtwoord aanvragen, zei er iemand. Deed ik, want mijn opgelopen meldingen via de mail liepen al in de dertig. Een ware terreur. Maar een nieuw wachtwoord is nog niet zo makkelijk. Dat moet tegenwoordig aan vele eisen voldoen. Mmm, zei Facebook bij mijn eerste probeersel, te eenvoudig, meer cijfers erin en niet zulke makkelijke lettertjes. Opnieuw. Weer iets anders geprobeerd. Matig, zei Facebook, probeer wat anders. Verrek toch, dacht ik toen, schijt toch met je lettertjes en je cijfertjes. Maar op een andere dag probeerde ik het toch weer. Opeens had ik iets wat door de beugel kon. Moest ik daarna een code in m’n email ontcijferen en die natikken en opsturen. Lukte niet. Moest ik weer een nieuw wachtwoord bedenken toen dat mislukt was. Toen ik daar een paar keer ongeveer steeds een uur lang, nee, een half uur eigenlijk, mee bezig was geweest zonder resultaat, werd ik razend. Weet je wat dacht ik. Ik ga me weer afmelden van dat ellendige Facebook, die kloteterreurorganisatie. Voor altijd. Ik zal ze wel eens hebben. Maar om je af te melden heb je een wachtwoord nodig. En dat lukt me gewoon niet. Dus ik lees nu op mijn emailberichten: ‘Guus, je hebt 105 nieuwe berichten, 8 vriendschapsverzoeken en 15 fototags. Iedere dag krijg ik wel een paar van die berichtjes binnen via de email. Af en toe probeer ik nog wel eens op Facebook  te komen, maar dan zie ik weer de hele wachtwoordriedel die begint met: ‘Ben jij niet Guus?’ En dan sla ik keihard met mijn hand op het toetsenbord van machteloosheid. Ik haat Facebook.  

Powered by Blog Grabber