Goed Voornemen

Weer een jaar om. De goede voornemens maken zich los uit een brij van slechte gewoontes en beginnen aarzelend naar de oppervlakte te borrelen. Het liefst hield ik ze tegen, kopje onder. Maar ze roeren…Goed Voornemen

31-12-2015 11:29 – ’t Vlees is zwak

Weer een jaar om. De goede voornemens maken zich los uit een brij van slechte gewoontes en beginnen aarzelend naar de oppervlakte te borrelen. Het liefst hield ik ze tegen, kopje onder. Maar ze roeren zich en dienen zich aan: Daar begint mijn trouwste Goede Voornemen alweer zachtjes te duwen: ‘wat minder drinken baasje, is goed voor je’. Wat een akelig Goed Voornemen is dat toch. Hinderlijk gewoon.  Door het jaar steekt het ook wel z’n kop op maar dan kan ik het in bedwang houden. ‘Wacht maar tot januari, Goed Voornemen’, zeg ik dan. Dan ben jij aan de beurt. Dan is er nog het Administratiebijhoud Voornemen. Ook een vervelend Goed Voornemen dat zich dikwijls schuilhoudt tot 3 januari van het nieuwe jaar en dan opeens vol vanachter de pannetjes in de keuken tevoorschijn springt en krijst: ‘En ik dan! Kijk eens naar die stapel op je zogenaamde burootje, hoe ik er bij lig! Denk jij dan nergens aan, schuif je alles maar altijd voor je uit?’ Dit is echt een agressief  Goed Voornemen dat ook nog eens de puntjes op de i zet. Ik luister er niet naar. Ik overweeg niet eens dit slechte Goede Voornemen aan de oppervlakte te laten komen. Liever tel ik mijn zegeningen aan het begin van het jaar: Zegening Eén: ik kan iedere morgen een half uur met de honden het bos in om te lopen. Als het mooi weer is voel ik me er heerlijk bij. Als het regent denk ik, ha fijn, dadelijk ben ik thuis, natte kleren uit en lekker warm ergens zitten. En ik kort dat halve uur buiten wat in. Daar ben ik vrij in. Soms denk ik wel eens: wat als ik geen honden had? Dan hoefde ik ’s morgens mijn bed niet uit en nergens voor naar huis ’s avonds. Dan kon ik blijven op de plaats waar ik was zo lang als ik wilde. Misschien bleef ik dan wel vaak een weekend weg. Of ging ik dikwijls op vakantie. Naar een vreemd land. Steeds vaker omdat ik de smaak te pakken kreeg… en ik deed maar wat. Stomme dingen denk ik. Ik zou na een jaar al lid zijn van de maffia en op Sicilië wonen. Daarvoor behoeden de honden mij. Ze geven structuur aan een ongeordend bestaan als het mijne. Dus tel ik de honden als een zegening. Er zijn nog meer zegeningen: ’s avonds kijken we vaak films, mijn vriend en ik. Ik leef altijd helemaal mee met een film. Soms wordt er in gevochten. De hoofdpersoon krijgt ervan langs en er wordt met dingen gesmeten en veel gaat er kapot. Ik leef dan zo mee dat ik denk dat ik dat allemaal weer op moet ruimen. Opeens denk ik dan, blij: o nee, het is maar een film. Iemand anders moet dat doen haha. Weer een zegening. Ik ben chaotisch. Ik moet nu al bijna twee weken een brief op de post doen. Er zit per ongeluk een Belgische postzegel op, maar hij moet naar Nederland; dat gaat natuurlijk maar hij moet dus wel in België op de post. Ik had tegelijkertijd ook twee brieven met Nederlandse postzegels, die gingen in Budel op de bus. Dat lukte binnen twee dagen. Maar deze brief wil maar niet op de bus. Hij leidt een eigen leven, eerst in m’n tas, daarna op de stoel in de auto en wanneer ik nu door Hamont rijd, ligt de Belgische brief weer thuis omdat iemand hem behulpzaam mee naar binnen heeft genomen. Een dag na Sinterklaas had ik er de zegels al op zitten. Hij heeft inmiddels al tientallen kilometers afgelegd. Er heeft ook een broodje met kaas en roomboter op gelegen. Het is nu 29 december maar het zal wel volgend jaar worden voor hij op de bus gaat. Het is een soort spookbrief. Ja, dat is een van mijn mindere kanten, dat slordige, ongeorganiseerde. Gecombineerd met een flinke portie vergeetachtigheid. Hier kan ik geen goed voornemen van maken. Het zit eenvoudig niet in me. Bovendien: Goede voornemens zijn stomvervelend en vooral saai en ook nooit vol te houden. Niet doen dus. U ook niet. Tel liever uw zegeningen.

Powered by Blog Grabber