Hallo orchidee

Ze hadden tegen mij gezegd, je moet eens wat planten in je kamer zetten. Wat groen. Er staat geen een plant. Dat is waar,  ik koop meestal alleen maar bloemen omdat ik ook vaak naar Frankrijk ga en dan…Hallo orchidee

22-03-2018 15:52 – ’t Vlees is zwak

Ze hadden tegen mij gezegd, je moet eens wat planten in je kamer zetten. Wat groen. Er staat geen een plant. Dat is waar,  ik koop meestal alleen maar bloemen omdat ik ook vaak naar Frankrijk ga en dan een poos wegblijf en dan moet ik iedereen lastig vallen om voor mijn planten te zorgen en dat doe ik liever niet. Maar ze haalden mij over. In november was dat. Nou was er een orchidee in de winkel, een hele mooie en die hoefde maar één keer in de week water. Die kocht ik. Hij was best duur voor een bloem. Maar het was toch wel een plant voor beginnelingen vond ik. Met maar een keer water in de week. Als ik hem water gaf moest ik hem met pot en al onder laten lopen, zei de bloemist en na 5 minuten weer het water eruit doen en op z’n plekje terug zetten. Kon hij er weer een weekje tegen. De eerste twee keren zette ik de kookwekker toen ik hem onder liet lopen en zette hem precies na 5 minuten weer terug. Hèhè, operatie gelukt. Dat deed ik iedere week, altijd op zaterdag. Maar tussendoor kwam er iemand die zei, wat een prachtige orchidee heb je daar. Praat je daar ook tegen, want dat moet hoor, dat vinden ze fijn, dan doen ze het beter. Ik zei dat ik nooit tegen een orchidee praatte, maar dat ik erover zou denken. De volgende dag toen ik de kamer binnenkwam en de bloem zag staan, zei ik nonchalant ‘alles goed?’ tegen de orchidee. Het was een beginnetje natuurlijk. Ik voelde me wel een beetje lullig. Er was gelukkig verder niemand aanwezig. Hij zei ook niks terug. Hij is wel heel mooi, hij heeft wel meer dan 27 bloemen, allemaal dezelfde. Beetje saai wel eigenlijk. Ik heb hem nu ongeveer 5 maanden en hij ziet er nog precies hetzelfde uit als toen ik hem kocht. Een paar keer heeft hij een blaadje laten vallen. Daar heb ik hem voor berispt. Foei, zei ik, orchi, niet meer doen. Soms zeg ik een week niks tegen hem en dan laat hij weer wat vallen. Iets wits. Dan begin ik er weer gauw tegen te praten, bang dat ie boos is. Laatst had ik hem meer dan vier uur in z’n badje in de bijkeuken laten staan. Helemaal vergeten. Had ook geen wekker gezet. Ik deed het al lang op het gevoel. Sorry jongen, zei ik toen ik hem uit de wasbak omhoog hees, dat was niet de bedoeling, sorry. Als hij nou maar niet kapot ging of zo en ineens alles liet vallen wat hij had. Dan zou ik me echt een moordenaar voelen. Ik zette hem weer op z’n vaste plek op het tafeltje voor het raam waar hij af en toe zon kreeg, zei nog een keer sorry en hoopte er het beste van. Ik raakte de bloemen niet aan. Nooit gedaan ook. Als hij dan kapot ging zouden ze mijn DNA er tenminste niet op vinden. (Netflix) Maar er gebeurde niks. Hij bleef in leven en zag er nog steeds hetzelfde uit. Wat moest ik in godsnaam doen wilde ik deze bloem kapot krijgen. Hij hoeft eigenlijk wel niet kapot maar ik ga over een week weer naar Frankrijk voor een dag of wat en dan moet ik er iets mee. Zowel m’n dochter als mijn schoondochter willen hem wel zolang hebben. Maar ik kan hem natuurlijk ook met een touwtje aan een boom in het bos binden. Nu ik eenmaal op de gedachte ben gekomen om de bloem in het voorjaar kapot te laten gaan, kan ik dat verdorven idee niet meer uit mijn hoofd zetten. Als ik hem nou gewoon aan z’n lot overlaat, zou hij dan die paar weken overleven? Vast wel. Hij is inmiddels zo sterk als een beer door al dat praten van mij dat hij het wel een tijdje zonder mij zal redden. Misschien dat ik in de toekomst nog eens een scheutje van het een of ander in huis kan nemen. Als een soort adoptiekindje. Dat ik een soort opvangcentrum voor autistische toverhazelaars  begin.
Ja, daar lijk ik me echt de juiste persoon voor   

Powered by Blog Grabber