Het vliegtuigspel

‘En dat is nummero drie’, riep ik enthousiast en wees met mijn vinger naar boven waar hoog in de blauwe lucht een witte streep te zien was. Het derde vliegtuig vanaf 5 uur ‘s middags. We lagen lui uitgestrekt…Het vliegtuigspel

17-07-2015 09:46 – ’t Vlees is zwak

‘En dat is nummero drie’, riep ik enthousiast en wees met mijn vinger naar boven waar hoog in de blauwe lucht een witte streep te zien was. Het derde vliegtuig vanaf 5 uur ‘s middags. We lagen lui uitgestrekt op onze ligbedden aan de rand van het zwembad onder de parasol en telden de vliegtuigen die overvlogen. Als we er 5 gezien hadden, mochten we een drankje. We tuurden naar het oosten waar boven de donkergroene bergkam de vliegtuigen hun routes over het Rhonedal vlogen.

Wij hadden het niet makkelijk. Het moest maar net lukken als we voor 6 uur ons eerste drankje te pakken hadden. Soms hoorden we er een en zagen we hem niet en dan telde hij niet. Vaak had ik zo’n dorst dat ik wanneer ik er een hoorde en niet meteen zag, helemaal van het ligbed opstond en spiedend tegen de zon in, de hemel aftuurde om te zien waar dat kreng uithing. Eerst hadden we bepaald dat we ze allebei moesten zien als het wilde tellen, maar soms was dat onmogelijk want een enkele keer vloog dat stomme vliegtuig net zo dat de een het wel kon zien en de ander niet, hoewel we naast elkaar lagen. Maar dan was het net achter een boom of zo. Maar die regel was toch te streng, dat hebben we veranderd. Eén van ons tweeën was genoeg. We hadden een zekere regelmaat bespeurd in het overvliegen van de vliegtuigen. Om kwart voor zes waren er bijna altijd twee tegelijk, allebei de richtingen uit. We speculeerden erover waarheen ze zouden gaan en aan de schuinte van de toestellen meenden we te kunnen zien wat hun bestemming was. ’Dié gaat van Nice naar Parijs, kijk eens hoe schuin en hij is nog helemaal niet zo hoog, hij is nog snelheid aan het winnen’, zei mijn vriend. Daar moest ik natuurlijk tegenin gaan: ’Ik denk eerder van Marseille naar Amsterdam, kijk de bocht die hij maakt: daar ligt Parijs niet, maar iets veel noordelijkers.’ Enfin we waren lekker bezig. En probeerden zo ons drankgebruik in de vakantie een beetje binnen de perken te houden. Wanneer we de vijfde zagen moest degene die hem het laatst zag de drankjes gaan halen. Ook weer een enorm karwei. Ik lag soms een half uur lang bijna zonder met mijn ogen te knipperen in het helse blauw te turen, zo bang was ik dat ik naar boven zou moeten om alles te halen. Flessen, glazen, kraakjes erbij, de hele reut. Na het vierde vliegtuig was het echt heel erg spannend. Soms zagen we er een in de uiterste hoek van de lucht, een minuscuul zilverwit stipje en hoorde je hem niet. Die tegen de zon in vlogen zagen we zo wie zo niet, dat was te erg turen, bovendien moesten we ons dan omdraaien en dat is ook nogal wat gedoe. Die richting Marseille vlogen en vreselijk hoog waren, moesten vast naar Marokko, dachten we. Ja ja, het was een goed spel, vooral als we er om tien over vijf al drie gezien hadden. Dan lagen we op onze ruggen en speculeerden over de vliegtuigen. Moet je zien, dat is vast een hele grote, daar kunnen er misschien wel 200 in, mensen, en die zitten allemaal met hun kont naar ons toe, dat is toch een raar idee, al die overvliegende konten. We hielden echt diepgaande, filosofische beschouwingen. Af en toe, als het écht te heet werd, verlieten we ons ligbed en gingen in het water. Tijdens het schoolslag zwemmen, want van een andere slag wordt mijn haar te nat, keek ik dan toch nog omhoog om te zien of er niks over kwam. Eén keer heb ik vals gespeeld, toen had ik zo’n verschrikkelijke zin in een glaasje rosé dat er een misdadig, alcoholisch plan in mijn brein ontstond. Toen ik zag dat mijn vriend aan het lezen was, riep ik: ‘Daar, dààr, het vierde.’ En wees erbij in de richting van een hoge boom. ‘Waar dan?’
‘Ja, nou zit ie net achter die boom, had je eerder moeten kijken, hij had geen witte streep achter zich.’ Ik had natuurlijk gefoeteld.
Mooi dacht ik wreed in mezelf. Had ie maar op moeten letten. Het vijfde is nu zo gepiept.
Toch goed, hè, vakantiewerk doen.

Reageren kan via de ruimtes onder deze column of via e-mail guus.van.winkel@pandora.be

Powered by Blog Grabber