Hoger schooien

Hallo, het is afgelopen week dierendag geweest en het baasje heeft mij meegenomen vanwege mijn vele, geweldige eigenschappen, naar haar favoriete uitstap: shoppen en daarna iets eten en drinken. Bij het…Hoger schooien

06-10-2016 14:45 – ’t Vlees is zwak

Hallo, het is afgelopen week dierendag geweest en het baasje heeft mij meegenomen vanwege mijn vele, geweldige eigenschappen, naar haar favoriete uitstap: shoppen en daarna iets eten en drinken. Bij het shoppen moet ik meestal achter in de klep blijven liggen, maar daarna mag ik eruit en mee. 

Ik heb een aardig voorkomen, mooie, rechtstaande oortjes, die niet altijd luisteren maar wel alles horen, ik heb een prachtige pluimstaart, waar vooral de dameshondjes erg van gecharmeerd zijn. Ik ben knap en heb prachtig haar, maar mijn meest geweldige eigenschap is toch wel, behalve mijn bescheidenheid, dat ik zelfreinigend ben. Ik zal dat even uitleggen: ik loop vaak door plassen en sloten, die zijn behalve fijn ook modderig en die modder blijft aan mijn poten en onderbuik hangen. Geeft niks. Ik droog al een beetje op in de achterklep van de auto op weg naar huis en de rest van de modder en het zand gaat linea erectie naar de bank in de kamer waar ik zuchtend van het rennen na afloop van de uitlaat op plaatsneem. Dit is een bank, speciaal voor ons, honden. En nu komt het: na ongeveer een dutje ter waarde van een half uur, ben ik schoon en op de bank ligt het zand. Daarvoor hoef ik niks te doen. Ik vind dat knap van mezelf; soms valt het baasje mij bij met luid geschreeuw. Ik buig dan nog net niet, maar trots ben ik wel. 

Ik kan ook goed brokjes versieren. De baasjes noemen dat schooien. Ik zie dat niet zo. Het is een kwestie van opletten waar het mensenvoer zich op welk moment van de dag bevindt, daar naar toe gaan en beleefd aanbevelend om aandacht voor jezelf vragen. Een pootje daarbij op de knie van het baasje, is net over de top. Ik doe dat niet maar ga meestal naar het baasje dat het meest op z’n bord heeft en schraap vriendelijk mijn keel, terwijl ik strak naar het voer kijk. Gebeurt er niks, dan zucht ik een keer. Soms duw ik daarbij mijn hoofd tegen een bijpassende knie. Komt er een baasjeshand die mijn kop wegduwt, dan maak ik even plaats maar kom snel daarna terug. Ik schakel dan over naar fase drie. Ik maak vochtige ogen en doe een piepje. Ik blijf het baasje aankijken. En beurtelings naar het hapje op het bord dat ik begeer. Die middag waren dat frietjes. We zaten buiten. De baasjes praatten druk en sloegen geen acht op mij. Ik zag duidelijk dat ze met hun mensenpootjes gele staafjes van het bord haalden, de frietjes, en die in hun bek duwden. Maar voor dat ze dat deden, duwden ze de frietjes in een geel, zacht kwakje dat op hun bord lag. Dat massa-tje rook voortreffelijk. Een baasje kreeg medelijden en hield, uit het zicht van het andere baasje een geel staafje voor mijn mond. Ik rook: het was niet compleet, ik wendde mijn hoofd af en staarde naar de overkant. Het baasje nam een ander staafje van haar bord en hield het mij voor. Ik bleef strak voor me uit kijken maar raakte het weer niet aan. Toen duwde ze het in het gele spul en bood het me opnieuw aan. Ik rook, en whap! Op had ik het; heerlijk. Dat gele spul is voortreffelijk. Ik wilde nog meer mèt. Ik kreeg er nog een. Uit enthousiasme legde ik mijn kop op baasjes knie. Ik wist dat het fout was, maar ik kon me niet inhouden. Het is over de top zoals ik al zei. Daar kunnen de baasjes niet tegen. Wil je écht wat krijgen, dan moet je ingehouden schooien, met verstand en overleg. Soms moet je zelfs doen alsof je niks wilt en een klein beetje jankend van hun vandaan gaan zitten. Laat je op je zij vallen. Jammer zachtjes maar kijk ze niet aan. Ze worden ongerust, komen naar je toe en aaien over je hoofd. Til het hoofd een beetje op en val dan weer neer. Sta moeizaam op en sjok naar je bak. Die is leeg, maar binnen de kortste keren klateren daar de verrukkelijkste brokjes in. Je zult het zien, het werkt altijd. Maar niet overdrijven.

Powered by Blog Grabber