Jarig

Jezus, vorige week of zo was ik nog eens jarig. Altijd een moeilijk punt. Ik krijg nooit meer cadeautjes, eigenlijk al jaren niet meer, maar bij Atelier Rosé, bij ons,  dames, ja, daar zit er nog een soort…Jarig

01-06-2017 13:00 – ’t Vlees is zwak

Jezus, vorige week of zo was ik nog eens jarig. Altijd een moeilijk punt. Ik krijg nooit meer cadeautjes, eigenlijk al jaren niet meer, maar bij Atelier Rosé, bij ons,  dames, ja, daar zit er nog een soort traditie ingeweven, dat we elkaar verrassen met een cadeau met onze verjaardagen. En ik, omdat ik nou eenmaal een soort moeder ben omdat het atelier zich nu eenmaal bij mij thuis afspeelt, krijg ik op mijn verjaardag altijd iets extra’s. Ik weet dat zogenaamd niet. Ik doe net zo verrast als iedereen als ze hun bosje bloemen of bonbons krijgen, maar ik weet dat er een fractietje meer aan zit voor mij. Ik heb dat nu al, hoelang? Jezus mina, al meer dan 15 jaar, meegemaakt, dus ik weet zo ongeveer wel wat er in het vat zit. Bovendien heb ik alles al over onze groepsapp meegelezen. Het is ook niet bepaald geheim maar het moet wel even geregeld worden.
Toevallig was ik dit jaar op maandag, onze atelier Rosédag jarig. Hiep hiep hoera: bloemen, wensen en een mooie doos met een prachtig blauw lint erom. Bonbongrootte. Dus ik, na de koffie: meiden, hartstikke lief hoor, dit hadden jullie niet moeten doen, want je weet, ik ben op een soort dieet. Dus geen bonbons. Maar goed, ik ben er toch blij mee. Zij lachen natuurlijk, ja wij allemaal, want het was inmiddels ook onze feestelijke onze rosélunch geworden en iedereen had het naar z’n zin. Nu was het toevallig wel zo dat ik besloten had nadat ik weer een kilo was aangekomen om geen zoet meer te eten. Dus die bonbons waren niet echt aan mij besteed. Maar omdat ik zo aardig ben, zei ik er verder niks over en bedankte ze.
Ik dacht bij mezelf: ik geef dat doosje wel weg aan iemand, mijn zusje of zo of aan iemand op het kantoor van de Hac. En ik zette het doosje in de omakast, vast besloten er niet aan te komen. Toen kwam het weekend. Ja, voor mij is het altijd weekend maar het was zo’n erg weekend omdat mijn vriend die hele week verder thuis wat kinderen had. Met hun kinderen, dus, en zijn kleinkinderen. Hemelvaartsdag en toen bleven ze plakken. En dat waren er zo veel dat ik er niet meer bij paste, dus bleef ik maar thuis, hoewel iedereen zei: kom toch gewoon, plaats genoeg, maar, hoewel er echt plaats genoeg was ben ik toch zo’n eikel of trut, dat ik dan toch niet kom. Of ga. Dus ik bleef thuis in m’n eentje. Donderdagavond, vrijdagavond, zaterdagavond…. Mijn god en toen vond ik mijzelf zo zielig. Ik dacht: nu, het is zaterdagavond, ik ben alleen, geen hond is alleen zoveel dagen na z’n verjaardag, alleen ik, alleen ik, weet je wat: ik eet die doos bonbons op die ik van atelier Rosé gekregen heb. Dat is mijn goed recht. Waarom niet? Ik ben alleen, oud, en hoe lang zal ik nog leven, ik rochel, mijn longen zitten vol ongeregeldheden, aan de zijkant van mijn lichaam ontspringen vreemde rondingen naast de tailleband van mijn broek.
Ik nam een groot besluit: het was zaterdagavond, half tien en ik liep naar de snoepkast, zo genoemd omdat  mijn moeder die vroeger als snoepkast had ingericht en die ik geërfd had. Ja haha. Ik keek niet meer recht uit mijn ogen toen ik de kast open deed en de doos pakte. Hij was blauw, het lint zat er nog om. Echt zo’n  chocoladelint. Ik moet bekennen dat ik toen ik het lint eraf scheurde, het water me in de mond stond.  Ik rukte de doos open, begerig naar de mooie, koele chocolade heerlijkheden. Ik had mijzelf beloofd dat ik er maar drie mocht eten, misschien vier, dat lag eraan of ze klein zouden zijn of vies of zo en ik ze terug moest spugen. Dus lint eraf, deksel open: ik verwachtte rijtjes bruine bonbons, maar…… wat er lagen, mooi opgestapeld en verpakt: vier flacons om te douchen, te gellen, en op je rondingen te smeren. Bah! Wat was ik teleurgesteld. Ik huilde nog net niet.
(ik heb trouwens wel een cadeau van mijn vriend gehad, een echt).

Powered by Blog Grabber