Kerstboom

Al twee jaar achter elkaar heb ik geen kerstboom meer gezet. De puf ontbrak. En het was net alsof ik de ballen er pas nog had uitgehaald. Dus, nee, maar niet meer doen, geen kerstboom. Maar opeens, het…Kerstboom

23-12-2016 10:05 – ’t Vlees is zwak

Al twee jaar achter elkaar heb ik geen kerstboom meer gezet. De puf ontbrak. En het was net alsof ik de ballen er pas nog had uitgehaald. Dus, nee, maar niet meer doen, geen kerstboom. Maar opeens, het was vrijdag de 16e, omstreeks het tiende uur, dat daar toch weer de boomkriebel op kwam zetten. Ik pakte het hackrantje zoals de mensen hier zeggen en keek bij de hacjes naar een boom te koop in de buurt.

Eentje op de Mulk zelfs was er. Ze hadden geen kleintjes meer, enorme kerstbomen met wazige kluiten en eenzame grote toppen stonden er nog. Onvervaard nam ik er een mee. Buiten en binnen in huis had ik gelukkig assistentie bij het vullen en plaatsen van de boom en het zand in de pot. Mijn hulp was er. Praktisch als altijd. Ik zei: zullen we hem op het matje zetten en naar binnen schuiven, toen de boom eenmaal in de pot stond. In de bijkeuken lag een schuifmatje. Ik legde het matje voor haar neer en ze kreeg bijna een stuip van het lachen. Andersom slimmerik, zei ze. Je hebt de stroeve kant naar onder, dat zal wel lekker schuiven zo. Ik legde de zachte kant naar beneden en keek haar beschaamd giebelend aan. Ik trek, jij duwt, zei ik. Nee, ik trek en jij duwt, zei ze. Ik heb thuis niks te vertellen dus ik duwde en zij trok. Binnen draaiden we hem een hoek in en keken naar waar de boom het kaalst was en draaiden dat naar de muur toe. Althans dat was het plan. Wij draaiden de pot alsmaar om en het kleedje draaide mee. Dan zagen we daar weer een gapend gat tussen de takken en moest de boom weer anders staan. Opeens ging hij zuchtend scheef. De aarde viel op het kleedje onder hem. Wat een ellende. Opeens wist ik weer waarom ik twee jaar geen kerstboom gezet had. Ik ging buiten wat aarde bij halen en probeerde die onderaan de boom in de pot te stoppen. Alles viel via de onderste takken naast de pot. Iemand kreeg de slappe lach. Ik werd pissig. Doe jij het maar, zei ik, dan ga ik boven vast de lampjes en de versiering halen. De lampjes waren een twee jaar oud kluwen. Bijeengefrot. Zullen we ze eerst proberen, voordat we ze uit elkaar proberen te halen, vroeg ik. Misschien doen ze het niet. Eigenlijk hoopte ik dat ze kapot waren. Ze deden het. Handige hulp haalde ze uit elkaar. Daarna slingerde ik de lampjes de boom in van boven naar onder. Daarna de vogeltjes en de ballen en alle rotsooi die ik in de loop der jaren verzameld had. Na een uur hing hij mooi vol. Mijn hulp was intussen vertrokken. Na de middag kwamen de kinderen naar de boom kijken. We waren eerst in de keuken iets aan het inschenken. Toen we de kamer in gingen lag hij helemaal in de volle lengte op de grond. In de keuken hadden we hem horen gaan, althans, zij hoorden hem vallen, ik had m’n gehoorapparaat niet in. Toen werd er wéér gelachen. Enkele ballen waren gesneuveld, plus één Heilige Familie in een glazen bal, heel duur, was ook kapot. Een porseleinen engeltje had haar arm gebroken. Die kon niet meer gezet. De boom wel, die werd rechtgezet met touwtjes aan spijkers in de muur. Volgend jaar denk ik eerst heel goed na, heel, heel hééééél goed na. Wel een week lang. En dan neem ik geen kerstboom meer. Misschien.  

Powered by Blog Grabber