Kleedkamertjes

Ik zal proberen u te vermaken met een luchtig verhaal over mijn ontberingen in de diverse kleedhokjes waarin ik al vertoefd heb. Het is weer eens wat anders dan carnaval, asielzoekers en verwaaide optochten….Kleedkamertjes

12-02-2016 10:50 – ’t Vlees is zwak

Ik zal proberen u te vermaken met een luchtig verhaal over mijn ontberingen in de diverse kleedhokjes waarin ik al vertoefd heb. Het is weer eens wat anders dan carnaval, asielzoekers en verwaaide optochten. Nou, alle kledingwinkels hebben kleedkamertjes. Om je kleren die je hebt uitgekozen te proberen. Of ze je staan, of ze je passen, of ze je dunner maken, of dikker, gewoon om te kijken. Ik heb al heel wat kleedkamertjes van binnen gezien. Ik paste altijd graag. Vroeger tenminste. Tegenwoordig niet meer zo. Soms, ja steeds vaker neem ik de kleren ongepast mee naar huis. Ik vind het in de kleedhokjes niet fijn. Ik heb daar ooit verschrikkelijke dingen meegemaakt. Een keer paste ik een broek, een spijkerbroek en het gordijntje van het hokje sloot niet helemaal. Dat was geloof ik in 1999. Ik wurmde me in die broek die eigenlijk gewoon te klein was maar dat wilde ik niet weten. Toevallig had ik een slappe onderbroek aan. Ik sleurde de broek weer naar beneden om hem uit te trekken maar de slappe onderbroek ging mee. Stond ik daar ineens in mijn blote kont. Gordijn niet dicht. Jezus! Ik wist niet hoe gauw ik m’n eigen broek weer aan moest trekken. Eerst moest ik m’n slappe onderbroek nog uit die binnenstebuiten gekeerde spijkerbroek trekken terwijl ik met een hand het gordijntje probeerde dicht te houden. Het duurde uren voor mijn gevoel. Een keer heb ik het nog benauwder gehad. Dat was in Frankrijk. In Aubenas. Het was afgelopen zomer en ik zag werkelijk een te gekke jurk in de etalage hangen. Normaal draag ik bijna nooit een jurk of rok of zoiets, maar het was verschrikkelijk heet en de jurk zag er erg aanlokkelijk uit. Het kleedje was mouwtjes tot aan de elleboog, dus uitermate geschikt voor mij omdat mijn bovenarmen vergaan zijn. Als het mouwloos was geweest had ik er niet eens naar gekeken. Dus ja, ik die winkel in, ik zou dat wel eens even passen. De jurk leek voor mij gemaakt. Ze waren supervriendelijk in die winkel, de jurk kostte nogal wat maar voor een keer kon me dat niks schelen. De jurk zag er van buiten nogal simpel uit maar van binnen was hij vrij ingewikkeld. Ik keek even naar het binnenwerk, niet al te lang, pakte de jurk bij z’n lurven en gooide hem over m’n kop en trok hem zo ver ik kon naar beneden. Hij bleef steken over mijn schouders. Allebei m’n armen zaten klem omhoog langs m’n oren en de jurk kon ik met geen mogelijkheid meer verder naar beneden krijgen. Dan maar weer uit, naar boven. Maar dat ging ook niet meer. Er zat een soort voering in het rokgedeelte en daar was ik in vast komen te zitten. Vergrendeld. Ik zag niks, m’n armen staken machteloos rechtstandig omhoog langs de oren. Ik piepte. Meer durfde ik niet. Ik piepte nog een keer, harder. Het was een kleedkamertje met een heuse deur. Ik schopte tegen de deur. Toen begon ik met mijn schouders te werken. Ik hoorde een scheurend geluid. Oei! Ik bleef een paar tellen bewegingloos staan. Waarom had ik ook niemand bij me, dan kon ik hem vragen om hulp. Maar het was een spontane actie geweest. Gebaseerd op de schattigheid van de jurk. Met verstikte stem begon ik om hulp te roepen. Au secours! Zeggen de Fransen dan. Dat klonk zo belachelijk dat ik tegelijkertijd moest lachen. Au secours hikte ik nog een keer. Ik hoorde een klop op de deur. Entrez, zei ik deftig. Er kwam een vrouwmens binnen. Ze had me zo uit de jurk geholpen. Vakkundig. Ik bracht in het Frans uit dat ik hem niet hoefde dat hij niet voor mij geschikt was. Ik had het nog warmer gekregen door al dat gehengst. Ze liet me gelukkig alleen en toen kon ik in alle rust naar mijn ene gehoorapparaat zoeken. Dat zat vredig in het rechtermouwtje, het batterijtje er nog in. Gelukkig maar dat het niet tijdens haar reddingsactie op de grond gekletterd was. Dat zou nog gênanter geweest zijn.

Powered by Blog Grabber