Kookwekker

Ik had voor sinterklaas van mijn middelste kleinzoon, die mij bij het loten had getrokken, een kookwekker gekregen. Onder andere, want een paar van de dingen die wél op mijn verlanglijstje stonden had…Kookwekker

15-12-2017 11:55 – ’t Vlees is zwak

Ik had voor sinterklaas van mijn middelste kleinzoon, die mij bij het loten had getrokken, een kookwekker gekregen. Onder andere, want een paar van de dingen die wél op mijn verlanglijstje stonden had ik ook gekregen. Olieverftubes bijvoorbeeld. Maar van de kookwekker keek ik toch even op. Die heb ik nog nooit een gehad, laat staan gehanteerd. Ik kijk altijd gewoon op de klok, of ik schat de tijd zo’n beetje in. Bij een gekookt ei is dat zelden een probleem. Die kookwekker zag eruit als een uit de kluiten gegroeid ei en ik probeerde het op z’n oma’s los te draaien alsof er zich nog iets in zoude bevinden. Het plezier dat kinderen altijd hebben als je iets stoms doet. Heerlijk. Nee, omaaa! Kijk, zo werkt dat. Nu stond ik zojuist wat te koken. Het was maandagavond, ik had geen boodschappen gedaan want ik had geen zin om door de sneeuw naar de winkel te rijden, dus ik moest improviseren. Dat kan ik goed. Ik ben niet veeleisend met eten. Ik vond nog wat spekjes, zo’n tweepaks in de koelkast en tot mijn grote vreugde was de afloopdatum nog intact, in  december, dus alles in orde. Een ui lag tussen de flesjes bier voor alcoholgehandicapten. En er lag zelfs een pakket kleine nog rondspartelende worteltjes met hun groene pruik er nog aan vast. Knoflook er altijd bij. Alles gesneden en gesnipperd bij de spekjes in de pan. Af en toe roeren. Intussen draaide ik een cd van een opera van Verdi en zong luidkeels mee. Ook dronk ik rosé. Dat gaat goed samen. Mijn roségebruik is de laatste tijd weer toegenomen gelukkig helaas. De worteltjes had ik niet gewassen, ik vind het fijn als het wat kraakt tussen m’n tanden. Zand moet als een antibioticum beschouwd worden. De meningen zijn daar echter over verdeeld lijkt me. Een zakje rijst bij de groenten leek me wel op z’n plaats. Ook deed ik nog een miniblikje flageolets bij de groenten plus een flinke kwak boursin om de boel smakelijker te maken en aaneen te smeden. De rijst in het zakje moest 10 minuten koken. Hahaaa! De kookwekker. Het ging gebeuren, het cadeautje werd in gebruik genomen. Ik stelde hem in op 10 minuten zoals op het pakje stond. Intussen gaarden de worteltjes. Het leven kan simpel zijn. Muziek aan, nog een half glaasje rosé, buiten sneeuw, binnen lichtjes, de honden snurkend in hun mand. Het leek verdraaid wel vrede op aarde. Niet aan arme zielige mensen denken. Dat heb ik nou altijd. Gaat alles ‘ns een keer helemaal goed en dan begin ik weer te tobben. Over anderen, over mezelf, over Afghanistan en mensen die geen huis hebben, asielzoekers, mensen die geslagen worden. Nooit kan de mens eens onverdeeld gelukkig zijn. Soms denk ik aan al mijn mankementen: mijn ademhaling piept soms; Hé, je piept, zeggen sommigen dan korzelig, alsof ik dat expres doe. Probeer maar eens expres te piepen. Ook moet ik na drie kwartier honden uitlaten mijn rug voorover buigen zodat hij weer tegoei komt. In mijn vingers zit reuma of zo. Mijn enkels jeuken, vooral ’s avonds in bed. Ik heb daar zalf voor maar dat vergeet ik altijd. Soms rochel ik.  Dus, heel vreemd is het niet als je dan ter compensatie nog maar een roseetje neemt tot het kookwekkertje afloopt. Ik hield het toch vanuit mijn ooghoeken in de gaten, voor het geval ik het niet zou horen ( o ja, ik ben ook doof). Wat klinkt erger? Doof of gehoorgestoord? Ik vind eigenlijk gehoorgestoord. Ik wist niet wat ik kon verwachten tot het wekkertje, op de seconde nauwkeurig met een helder tingeltje afliep dat ik zelfs kon horen omdat de cd voor de zekerheid was afgezet. Blij haalde ik het zakje uit de pan, goot het af in het vergiet, deed het bij de groenten en ja: dan opdienen met wat basilicum en vuile praat.   

Powered by Blog Grabber