La vue

Het was vrijdag 3 november en ik was nog in Frankrijk. De laatste echte vakantiedag. Zaterdag zouden de kinderen en kleinkinderen vertrekken en zondag ik. Het was mooi weer, het zou 19 graden worden en…La vue

16-11-2017 15:47 – ’t Vlees is zwak

Het was vrijdag 3 november en ik was nog in Frankrijk. De laatste echte vakantiedag. Zaterdag zouden de kinderen en kleinkinderen vertrekken en zondag ik. Het was mooi weer, het zou 19 graden worden en het stond al in de planning van de week dat we naar de weekmarkt in Ruôms zouden gaan. Ruôms, een vrij grote stad in de Ardèche, dik half uur rijden van ons vandaan. We zouden er onze laatste vakantiedag vieren door naar de markt te gaan en daarna te lunchen ergens waar er een terras in de zon was. We waren vroeg vertrokken; alle vier onze honden hadden we flink uitgelaten en daarna roedel bij roedel opgeborgen. Twee boven, twee onder. Wij vrij. De markt is in de zomer onbeloopbaar, zo groot en zoveel dingen, zo druk en zo warm maar op deze zonnige herfstdag was het te doen. De paden tussen de kraampjes waren breed en er was veel om te zien, te keuren en te proeven. Tassen, kleren, een heel kaasstraatje, worsten, wijnen, kruiden, vissen. Ik kocht een vestachtig jasje waar ik meteen verliefd op werd (ik draag het nu nog iedere dag, zelfs in bed, dan gooi ik het over het koude voeteneind) en liep daarna gelukzalig glimlachend in de zon verder over de markt. De anderen zag ik van tijd tot tijd: een was er bij de wijnen, een ander bij de tassen en de kleinkinderen deden verstoppertje tussen de kraampjes en paadjes, kortom: zo hoort het leven te zijn. Toen zag ik een grote boekenkraam. De boeken waren uiteraard allemaal in het Frans. Maar aan boeken kan ik geen weerstand bieden. Ik liep erlangs, de kraam was wel zes meter lang, hoog uitgestald en opgestapeld. De man, de verkoper, knap en tussen de 40 en 50, vroeg glimlachend of hij me ergens mee kon helpen. Ik kijk alleen maar, antwoordde ik. Ik hoopte er een kunstboek of zoiets tussen te vinden. Ik liep, de titels en voorkanten bekijkend de hele kraam langs, zeg maar aan de passagierskant. De man liep aan de andere kant met mij mee, de armen over elkaar geslagen, mij van terzijde steels bekijkend; opeens tikte hij met een vinger op de bovenkant van een boek. Ik was het net voorbijgelopen. Hij liep verder en ik liep terug en pakte het boek op. Ik keek erin, het was een boek over het schilderen van fruit, voornamelijk appels en peren en bloemen. Over iemand die dat deed in de Middeleeuwen. Prachtig was het. Ik schilder ook en vaak fruit. (ik eet het niet graag maar ik schilder het wel, haha). Dus ik denk, ik koop dat, er stonden wel honderden foto’s van de schilderijen in. Van iemand uit 1652.  Een voor mij onbekende Fransman. Toevallig, en dat is echt toevallig ben ik nu net een schilderij aan het kopiëren van een Nederlandse schilder, die zijn schilderij maakte in 1652. Jan Asselijn, het doek heet: ‘de bedreigde zwaan,’ en hangt in het Rijksmuseum. Ik doe dat voor studie, oude meesters naschilderen en omdat ik dat schilderij zo mooi vind. (Eigenlijk alleen voor het laatste)  Ik vond dat zo frappant dat dat allemaal zo uitkwam: 1652, fruit, schilderijen. Ik kocht het. Het kostte 10 euro. ‘Precies, wat ik zoek,’ zei ik, opgetogen. ‘Dat wist ik’, zei de man. ‘Daarom tikte ik op dat boek.’ Hoe kon u dat nu weten, zei ik, ‘ik kwam zomaar langs.’ ‘Ik zie dat,’ zei de man, ‘J’ai la vue’. Hij verduidelijkte het: ‘ik zag u langskomen en ik wist dat dit het boek was wat u zocht. Ik zie zulke dingen.’ Ik was stomverbaasd, maar ook heel blij ermee en gelukkig. Wat hij ook zag, hij had in ieder geval gelijk. Dit boek zocht ik. Naderhand lunchten we met ons vijven in een nabij plaatsje: Balazuc. Daar was maar één winkeltje open: een snuisterijen- annex kunstwinkeltje. En daarin vond ik waar ik ook al zo lang naar zocht: een calcietsteen: die brengt gezondheid en geluk. Een goede dag, die vrijdag en voor een laatste vakantiedag helemaal niet slecht.  

Powered by Blog Grabber