Latijn

‘Die kinderen krijgen me toch een portie huiswerk op de middelbare school’, verzuchtte mijn schoondochter. Haar oudste zoon, mijn middelste kleinzoon, zit op het eerste middelbaar en heeft gekozen voor…Latijn

22-04-2016 09:06 – ’t Vlees is zwak

‘Die kinderen krijgen me toch een portie huiswerk op de middelbare school’, verzuchtte mijn schoondochter. Haar oudste zoon, mijn middelste kleinzoon, zit op het eerste middelbaar en heeft gekozen voor Latijn als keuzevak. Hij zegt het niet maar volgens mij heeft hij er spijt van. Het barst van de vreemde en moeilijke woorden in die taal en die moet hij allemaal leren. Tientallen per dag. Papa had gezegd dat hij het beste Latijn kon kiezen als keuzevak, omdat je daar altijd wat aan hebt. Alle talen zijn ervan afgeleid en wat je later ook gaat studeren, een basis van Latijn is altijd goed. Kun je overal voor gebruiken. ‘Ik doe straks ook Latijn,’ zei z’n jongere broertje van tien, de wijsneus, ‘dat heb ik nodig voor m’n fysio’. (Hij wil fysiotherapeut worden, als profvoetballer niet lukt bijvoorbeeld.  Een soort plan B). 

Ik keek de kamer rond. In de tuinkamer lag op de grote tafel een portie boeken met open schriften, potloden, etuitje en uithangende pennen en een gummetje. Een dito stapeltje zag ik in de huiskamer naast de computer van papa. Even uitgebreid en dramatisch uitziend een derde stapeltje huiswerkachtig tafereeltje van geopende schriften en boeken op de keukentafel, voorzien van pennen en een helemaal leeg A4 formaat rose velletje. (?) De beproefde patiënt zelf zat intussen  voor de tv een spelletje te doen en klikte er lustig op los. Naast hem op de bank lagen ook nog een boek en een schrift. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het beschreven was in een kriebelachtig jongetjes handschrift dat nog het meest weg had van een fataal uitgehaald breiwerkje. Toch heeft de jongen aanleg voor talen. Hij is degene die van die fantastische uitspraken deed in zijn jonge jaren. Het begon met iet wat hij zei toen hij nog pas drie was: hij verbaasde zich over de snelheid waarmee in de herfst de mais werd afgedaan: ‘De mais is er hier ook al af, papa, hoe mogelijk is dat?’ Hij ving van alles op maar bakte er zijn eigen recept van: ‘Nee! (op strenge toon tegen z’n jongere broertje) Daar heb ik geen sprake van gezegd!’ Tegen mijn vriend en mij wenste hij ons bij het afscheid nemen van een bezoek aan hun huis ‘een gewenstelijke nacht toe’. Ook weer goed voor een tien plus voor humor en combinatie. Maar Latijn…. Poe, ik heb hem een keer overhoord… echt veel wat die kinderen moeten leren. Van Frans daarentegen, een vak wat ze alle drie op school hebben (ook de oudste kleinzoon van 17 natuurlijk) hebben ze veel gemak. En ik ook. Ze waren bij mij op vakantie, alle drie, in Frankrijk, een week lang en we lieten ze boodschappen doen, hun eigen eten bestellen en ook reserveren in een restaurantje in het dorp als we te lui waren om  zelf op te staan en erheen te lopen. Ze deden alles keurig en correct en de Fransen vonden het enig dat zulke kinderen hun taal perfect spraken of probeerden althans. Dat leverde ons pluspunten op. Ze waarderen het echt heel erg als je hun taal goed behandelt. Ze zijn echt wel anders gewend van de Nederlanders die in het seizoen daar hun vakantie doorbrengen. De meesten spreken echt geen woord Frans. In de supermarkten hoor je de raarste dingen. Nee, dan wij, ik, met mijn kleinzoons waar ik heel trots op ben. We lieten de jongste zijn eigen dessert bestellen. Dame blanche, en profiterolles, stond er op de kaart. Ze mochten zelf kiezen natuurlijk. Na twee dames blanches was de jongste aan de beurt: ‘Pour moi les professeroles,’ zei hij trots. Klein foutje, maar het werd wel begrepen en gewaardeerd. Hij kreeg er één extra.

 

Powered by Blog Grabber