Leve het ei

Onlangs kregen we, wij, de mensen zeg maar, weer eens de schrik van ons leven toen een paginagroot artikel in een dagblad ons waarschuwde voor de gevaren van frisdrank, in het bijzonder cola. Nu zijn er…Leve het ei

22-10-2015 14:17 – ’t Vlees is zwak

Onlangs kregen we, wij, de mensen zeg maar, weer eens de schrik van ons leven toen een paginagroot artikel in een dagblad ons waarschuwde voor de gevaren van frisdrank, in het bijzonder cola. Nu zijn er in de loop der jaren al heel veel waarschuwingen uitgegaan voor het gebruik van heel veel verschillende zaken.

Zo werd rond eind jaren ’90 van de vorige eeuw plotseling melk, notabene MELK, in de ban gedaan. De melk die wij kennen van de reclames zoals, ‘melk, de witte motor’ en ‘melk moet’. Maar de reclame ‘melk moet’ is geloof ik van latere datum, toen de melk weer erkend werd als ongeveer het beste wat de koe in huis had en er dus aan het gezeur van dat melk zou vervetten en enge dingen in ons systeem zou brengen, weer een einde was gekomen. Bijvoorbeeld door een andere studie die precies het tegenovergestelde aantoonde. Wat een oeverloos gezwam over zaken die je eerst MOET ETEN, daarna SLECHT verklaard worden en dus nooit meer mag eten en enkele jaren later weer MOET ETEN. Zo gaat het met heel veel van ons eten. Niets ontsnapt eraan: koffie: (bloeddruk), thee: (bloeddruk, slapeloosheid, ziekte en anorgasme) rode wijn: goed voor hart, slecht voor maag en lever, spa rood: achterdocht en conservatisme,  witte wijn: vreemdgaan en kleine wormpjes. Zo was er steeds iets. Je kon niks meer drinken of eten. En nu heb ik het  nog niet eens gehad over bloemkool, bieten, of gerookte spekjes uit een pakje. 

Maar het ei, laat niemand aan mijn ei komen. Het ei, boordevol cholesterol, maar o zo lekker in al zijn bewerkte vormen. Vroeger was een eitje, eenmaal in de week, bijzonder goed voor ons mensen. Voor zieken was het altijd al prima. Dat was jaren geleden; daarna kwam de kreet: niet te veel eieren eten, dat is slecht, twee, drie eieren in de week kon nog net. Bij het eten van de hele week door een ei per dag, schond het ei allerlei organen, zoals: hart, lever, bloedvaten en oordopjes.  Het ei werd verdoemd. In gezondheidstijdschriften, ook in artikelen in dagbladen in het gezondheidskatern, kwam het ei er slecht vanaf. Dat was dacht ik rond 2004 toen het rund weer gepromoot werd nadat alle rundvleesellende en –ziektes weer te boven waren gekomen. Dus ging het ei eraan; plus de knalkip of hoe dat beest ook heette. Ik dacht: het ei is sterk, het worstelt en komt boven. Het ei is zo goed, dat geen enkele doemgedachte, niets, het eigebruik kan ontmoedigen. We blijven gewoon eieren eten. En wat blijkt nu: hoera: het ei is weer goed, het ei is terug. Cholesterol veroorzaakt door het ei is niet langer een boosdoener.  We mogen weer uitsmijters, omeletten, zachtgekookte ziekemenseneitjes eten. Heerlijk. Al lang weer trouwens. Zelfs cholesterol is in. Maar nu is er weer een andere boosdoener:

Zoete frisdranken staan nu op de verdoemlijst. Ze zouden hart- en vaatziekten veroorzaken, niks meer of minder. Bovendien gaat het hele gebit tegen de vlakte  door de suiker erin. Ik lees het gelaten. Ik drink nooit frisdrank. Ik heb geluk, ik ontspring de dans, tot nu toe tenminste. Want er is nog steeds niks verschrikkelijks over rosé verschenen. In geen enkel artikel. Rosé wordt altijd met een flauw glimlachje gedoogd. Rosé wordt niet helemaal voor vol aangezien. Dat imago komt van de Franse wijnboeren zelf die rosé alleen maar voor de lol gemaakt hebben. Voor erbij. Omdat ze nog wat in het vat hadden dat niet verzuurde. Ik ben ze dankbaar. Ik drink het. Nooit witte wijn (koppijn) nooit rode (maagpijn) maar rosé: hoera! Dank u, Franse wijnboeren, ook namens mijn levertje.

Powered by Blog Grabber