Mariabeeld uit Banneux tegen een zijgevel in Overpelt

Als je in Neerpelt langs het spoorwegstation komt (Stationsstraat), verandert na vijftig meter de straatnaam automatisch in Sellekaertsstraat (Overpelt). Net voorbij de bocht in de weg kom je vanzelf oog…Mariabeeld uit Banneux tegen een zijgevel in Overpelt

22-10-2017 11:53 – Ingezonden door Redactie

Als je in Neerpelt langs het spoorwegstation komt (Stationsstraat), verandert na vijftig meter de straatnaam automatisch in Sellekaertsstraat (Overpelt). Net voorbij de bocht in de weg kom je vanzelf oog in oog te staan met een groot Mariabeeld, dat is aangebracht tegen de gevel van nr. 87. Mevrouw Julia Moreau (*1933 Eksel) vertelt heel graag hoe dat beeld er zo is gekomen.

Tekst en foto’s Evert Meijs

“Kom maar aan de keukentafel zitten, dan kunt u beter schrijven. Let op de poes, want die is tegelijk met u binnen gekomen. Ze heeft honger, kijk maar”.  Inderdaad, een pikzwarte poes doet zich tegoed aan haar lunch.  “En excuses voor mijn krulspelden, want morgen is het een hóógdag”. Vandaag is het 14 augustus, en morgen is het de feestdag van Onze Lieve Vrouw Hemelvaart, die in Nederland de laatste decennia nauwelijks meer wordt gevierd, maar in Vlaanderen nog steeds een officiële zondag is. Hiermee komt meteen het gesprek op het beeld dat op zo’n bijzondere plek tegen de woning is geplaatst. Mevrouw Moreau: “Mijn man was optieker in Neerpelt en we woonden bij de winkel. In 1975 besloten we een nieuw huis te gaan bouwen. Aangezien ik goed ben in tekenen, maakte ik sámen met de architect het ontwerp. In 1980 was het pand gereed en konden we verhuizen.”

Gekwetste polsen
Mevrouw Moreau was in haar jeugd erg godsdienstig opgevoed en het was mede daardoor dat ze enkele malen met haar man naar het bedevaartsoord Banneux was gereisd, tussen de steden Luik en Spa. Daar kocht het echtpaar dit Mariabeeld. In het plan van de architect kreeg het beeld (ongeveer 100 cm. hoog) een plaats in de zijgevel, aan de Neerpeltse kant. “Onze Lieve Vrouw van Banneux kreeg dáár een plekje, uit de wind en beschut tegen de regen”, aldus de eigenaresse, die aanvult dat het houten baldakijn dat boven het beeld is aangebracht, pas láter door haar man ergens is aangekocht. “Beeld en baldakijn zien er nog hetzelfde uit als in 1980, natuurlijk vanwege die beschutting. Maria wordt beschermd door de natuur zelf”.  Mevrouw Moreau is nog steeds heel gelukkig met het fraaie beeld. “Iedere keer als ik met mijn auto van de plaats af ga, kijk ik éérst Maria nog even aan, voordat ik de weg op rijd”. Ze vertelt verder: “Jammer dat de polsen wat gekwetst zijn geweest, ze staan een beetje vreemd. Maar ja, ze moet me maar beschermen, want ze heeft me er al meermalen goed doorheen geholpen”.

Regentes
Het is een gezellige babbel, aan de keukentafel. De Overpeltse vertelt dat haar vader hoofd der school was in Eksel; Jan Moreau. “Het was een fijne en heel verstandige man. Hij overhoorde ons af en toe welke ook al weer de vier hóógdagen waren. We moesten dan antwoorden Kerstmis, Pasen, Pinksteren én natuurlijk Onze Lieve Vrouw Hemelvaart.  Ik ging naar internaat Onze Lieve Vrouw in Waver, bij de zusters Ursulinen. Ik behaalde mijn diploma ‘Regentes in Snit en Naad’, een diploma dat niet meer bestaat. We leerden patronen tekenen om kleren te maken, legden die dan op het stof en moesten daarna rijgen, knippen, naaien en stikken. Heel mooi werk. Al mijn kleren heb ik ook zelf gemaakt. Ik heb nog een poos les gegeven bij de zusters in Overpelt”. Maar enige tijd daarna vroeg haar man of ze niet in de winkel wilde komen werken. En zo gebeurde het. Dat ze goed kan tekenen, bewijzen enkele heel frisse schilderwerken aan de wand.

Advocaat
Aan diezelfde muur hangt een klein Mariabeeldje. “Ik heb eens een brand gehad met de frietketel. Je kent dat wel; de vlam er in. De hele keuken werd bezoedeld; alles was vies, behálve dat beeldje. Is dat niet merkwaardig? Ik heb het nog eens niet af hoeven doen, zó schoon is het gebleven”.  Mevrouw Moreau is ook een fan van Don Bosco. “Mijn vader had als schoolhoofd veel contact met de Salesianen van Don Bosco, de priesters die het voortgezet onderwijs verzorgden in Eksel. Zodoende maakte ik kennis met de heilige die in 1859 een nieuwe congregatie stichtte. Hij is mijn advocaat. Als andere mensen een advocaat nodig hebben voor advies, moeten ze daarvoor veel geld neertellen. Mijn advocaat betaal ik alleen maar met een Weesgegroetje”, en ze lacht over haar spitsvondige opmerking.
Op het einde van het ‘keukentafelgesprek’ gaat het nog even over het mooie Mariabeeld buiten. “Het hangt er zó mooi aan die buitengevel; je hoofd trekt er automatisch naar toe als je hier langs komt gereden”. De poes heeft intussen haar etensbakje helemaal leeg en ik word aangespoord Maria nog even goed aan te kijken voordat ík de weg oprijd.

Powered by Blog Grabber