Ochtend

Het valt vaak niet mee ’s morgens. Om uit bed te komen bedoel ik. Nu ik weer in Hamont ben na een lange periode in Frankrijk, heb ik weer tv op de slaapkamer.Ochtend

27-08-2015 13:47 – ’t Vlees is zwak

Het valt vaak niet mee ’s morgens. Om uit bed te komen bedoel ik. Nu ik weer in Hamont ben na een lange periode in Frankrijk, heb ik weer tv op de slaapkamer.

’s Morgens en ook ’s nachts ooit kijk ik naar de zender Vitaya. Die gaat maar door de hele nacht. Pas als Dr. Oz weer komt, zet ik hem af. Speciaal als hij weer over slapeloosheid begint te zeuren. Ik heb zo genoeg van die man. Met die haarkop en dat lachende gezicht en die foute wenkbrauwen. Ik draai me dan om en mag even slapen van mezelf; dat lukt soms zo erg dat ik al twee gasten van Dinner Date verslapen heb voor ik weer naar het scherm kijk. Ik weet altijd wie van de drie ‘het wordt’. Kan ik voorspellen. Niet moeilijk ook. Na Dinner Date komt Adoption Stories. Daar lig ik vaak bij te huilen. Niet dat het zo erg is, maar af en toe best aangrijpend. Als dat af is gelopen en m’n ogen helemaal schoon zijn, komt Sturm der Liebe. Dat is zo iets verschrikkelijks dat ik het al uitzet voordat het eerste beeld op het scherm kan verschijnen. Die serie is er al 88 jaar op. Steeds dezelfde Duitsachtige koppen. Niet te doen gewoon. Als ik nog geen zin heb om op te staan, pak ik het boek dat naast me op het nachtkastje ligt, knip het bedlampje aan, zet m’n leesbril op en begin te lezen. Vooral niet opstaan. Het bed is lekker warm en buiten ziet het er grauw uit want de zon schijnt niet door de gordijnen.

Toch weet ik dat ik eruit moet. Hoewel, niemand dwingt mij. Ik hoef niet naar het werk. Ik moet alleen m’n honden uitlaten. In Frankrijk zette ik de deur open, vervolgens het hekje van het balkon en daar gingen ze, de vrije natuur in. Toch liep ik daarna nog even met ze mee, de berg op. Anders doen ze hun behoefte niet. Daar moet een baasje bij zijn. Dat heb ik ze waarschijnlijk zelf aangeleerd. Baasje moet tevreden kijken en ‘goed gedaan, mooi zo, goede toren, of prachtige worp’ zeggen of zoiets, anders vinden ze er zelf ook niks aan. Maar goed, hier lig ik dan nog te lezen. Soms mag ik van mezelf tot half negen lezen. Is het een spannend boek, tot kwart voor negen. Daarna probeer ik of ik van mezelf ook tot negen uur mag lezen. Dat mag bijna nooit. Mijn plichtsgevoel, dat er door mijn katholieke opvoeding van mijn ouders en later bij de nonnen bij me ingehamerd is, komt dan tot leven en werpt mij uit bed. Soms doe ik dan wat oefeningen zoals op de rand van het bed zitten en diep zuchten. M’n nachtjapon of wat daarvoor doorgaat werp ik hoog in de lucht bij het uittrekken en probeer hem dan te vangen. Daarvoor moet ik dan wel overeind komen; dan is er veel gewonnen. In Frankrijk heb ik de kniebuigoefeningen laten vallen, maar hier begin ik er maar weer mee. Tien maal, maar deze week begin ik met twee. Tegelijkertijd weet ik dan een sok te grijpen. Die gooi ik maar weer weg want ik moet eerst douchen.
De douchekop moet laag zodat mijn haar niet nat wordt anders is er nog meer leed. Daarna maak ik mijn ontbijt, aangekleed en wel. Intussen zet ik de achterdeur open en kunnen de honden vast in de tuin. Sjefke kijkt me alleen maar aan en draait zich nog een keer om in zijn mand. ‘Ben je helemaal gek geworden baas’, zegt ze dan.’ Doe die kouwe deur dicht.’ Als ik het Senseoapparaat aanzet komt ze aangetrippeld: tijd voor haar Pavlofkluifje. Ik pak een cracker. Meestal weet ik er stroop op te doen. Melk in de beker. Apparaat aan. Geluid en weer tijd voor een Pavlofsnoepje. Dat gooi ik haar toe. Dat is haar ontbijt. Ze krijgt ’s avonds pas echt eten. Brokjes. Wanneer mijn vriend er is, komen beide honden naar hem toe als we aan tafel zitten en voert hij ze stukjes kaas. Hij is heel geliefd bij de honden. Als het hier Frankrijk was, zaten we al een uur buiten en liepen de berg op en af en waren fit en vrolijk. Zou ik heimwee hebben?   

Powered by Blog Grabber