Ochtendgymnastiek

Vaak heb ik gedacht wanneer ik al die columns in de dagbladen las die over politiek en echt serieuze zaken gingen: moet ik dat ook niet doen? Met rimpels tussen mijn karige wenkbrauwen ernstige dingen…Ochtendgymnastiek

24-03-2017 16:00 – ’t Vlees is zwak

Vaak heb ik gedacht wanneer ik al die columns in de dagbladen las die over politiek en echt serieuze zaken gingen: moet ik dat ook niet doen? Met rimpels tussen mijn karige wenkbrauwen ernstige dingen over de verkiezingen in Nederland schrijven, over Turkije en die arme Turken met hun ellendige Erdogan? Maar nee, ik heb daar te weinig verstand van en het interesseert me ook absoluut niet. Hoewel ik de Turkijerel met Nederland wel spannend vond en de verkiezingen ook, maar toch, niks voor mij om daar nog iets aan toe te voegen. Ik houd het kleinschalig, zo kleinschalig dat ik om geen andere mensen voor het hoofd te stoten, eigenlijk alleen maar over mezelf en de allernaasten schrijf. Ik kan wel tegen een stootje, zeker als het van mezelf komt. Daarom maar weer iets intiems meedelen. Hier begint het: Een paar jaar terug besloot ik om nadat ik ergens een forse financiële bijdrage had ontvangen, het geld te besteden aan mezelf. Ik dacht: verdorie, ik leef misschien nog maar tien of twaalf jaar, je hoopt natuurlijk altijd op meer, maar je moet realistisch blijven, en waarom zou ik dan de laatste tien jaar van m’n leven niet in een fatsoenlijk bed slapen? Lees maar gerust door, het wordt best nog een vrolijk verhaal. Ik slaap namelijk slecht. Ik kan daar mee leven en ik heb daarom ook nog nooit een slaappil genomen. Als ik ’s nachts wakker lig, kijk ik TV of ik lees. Allebei best wel fijn. Ik neem daar een drankje bij en zet het geluid van de tv af. Ik kijk dan soms alleen maar dingen met tekst eronder. Of ik kijk koppen die belangrijke dingen zeggen die ik fijn niet versta.  Prima te doen. Uiteindelijk val je dan vanzelf in slaap. Maar goed, ik heb dus een nieuw bed gekocht voor de laatste tien, twaalf jaar van m’n leven, vijftien jaar misschien, als ik het sober houd. Dat nieuwe bed kan van alles. Het kan de hoofdkant omhoog zetten, zodat ik bijna zittend tv kan kijken want ik heb ook nog een tv erbij gekocht die vanuit de achterkant van het bed zoemend omhoog komt wanneer ik ergens op een afstandsbedieningsknopje druk. Dat fenomeen had ik ergens gezien en dat leek me het toppunt van luxe tijdens het ’s nachts wakker liggen, dus dat ging integraal bij die bedaankoop. Man, màn wat een luxe! Nog steeds jubel ik iedere avond, wanneer de tv, zwart en machtig uit het bed omhoog rijst. Soms val ik in slaap en dan zit ik ’s morgens nog bijna overeind. De afstandsbediening van het bed, dat ding dus om hem omhoog en omlaag te zetten, ligt naast me, midden op het bed, plus het boek, een leesbril, de afstandsbediening van de tv en nog wat rommel. In het weekend, wanneer mijn vriend er is, pak ik per ongeluk ooit de afstandsbediening van zijn kant van het bed, in plaats van de mijne en dan hef ik hem, die een fantastische slaper is, soms nog in zijn dromen omhoog. Dan zie ik hem naast mijn hoofd omhoog rijzen. Oei, denk ik dan, en laat de bediening los en tast naar de mijne. Laat mezelf zakken. Dat zakken mensen, en nu komt het vrolijke: dat is zo geweldig! Dat is net ochtendgymnastiek. Je lichaam, dat gekromd lag, komt schitterend uit elkaar en het is net alsof je jezelf helemaal uitstrekt. Kost geen enkele moeite. Alleen op het knopje drukken. Dan laat ik hem weer omhoog komen. Zit ik weer recht, gespierd en wel, ander knopje, ik strek me. Geen werk, hoef ik niks voor te doen. Geweldig, zo tien keer op en neer. Heel wat anders dan die lompe ochtendgym op de tv. En Hallo! Vergeet ook niet die oefeningen voor de fijne motoriek: je vingers op de knopjes, goud waard!  

Powered by Blog Grabber