Oma’s en I-phones

Ik was op de verjaardag van mijn nicht uitgenodigd. Tezamen met haar vriendinnen/kaartclubje. Ik hoor niet bij haar kaartclubje op de woensdagmorgen en ik ben ook niet echt een vriendin maar ik ben wel…Oma’s en I-phones

25-01-2018 15:29 – ’t Vlees is zwak

Ik was op de verjaardag van mijn nicht uitgenodigd. Tezamen met haar vriendinnen/kaartclubje. Ik hoor niet bij haar kaartclubje op de woensdagmorgen en ik ben ook niet echt een vriendin maar ik ben wel een nicht, een volle, van vaders kant en zij van mij van haar moeders kant. We mogen elkaar graag. Er zit ook ieder jaar nog een nichtje van me, van mijn moeders kant. Zij hoort bij het kaartclubje. Zij en de jarige zijn geen familie. Ook is mijn zusje er. Ook van het kaartclubje. Ze is er dus niet vanwege het nichtschap. Als u deze inleiding vervelend vindt, of overbodig, dan stop maar. Het wordt sowieso gezanik van de bovenste plank, dit stukje. Dan zit er ook nog een vriendin, die een zwaar leven heeft. Wij doen dan allemaal van tjee en ach en ocherm als ze voortijdig weg is naar haar zieke man. Toch bestuiten wij haar vanwege haar dapperheid. Intussen hebben we taart gegeten met koffie of thee, gevolgd door eigengemaakte salades met drank of een enkele fris door deze of gene  vanwege het interne lichaamsbeleid. Voor mij koopt ze expres een fles rosé die niemand verder drinkt en die ik dan ook voor het restant dat ik fatsoenshalve niet heb opgedronken, mee naar huis mag nemen. Mijn fles. Er zitten ook nog drie niet kaarters en niet nichten. Dat zijn: erbijhoorvriendinnen. We doen dit al jaren. Vroeger, jaren terug dus, toen onze eerste kleinkinderen het licht zagen, kwamen wij met foto’s die eenieder vast kon pakken. Nu hebben wij vele kleinkinderen en I-pads en laten we de foto’s daarop zien. De trotse oma’s geven dan de I-pads door over de tafel met de nodige instructie: Naar rechts vegen, steeds naar rechts, dan komen ze allemaal langs. Voordat iedereen alle kleinkinderen van links naar rechts geswiped heeft, is er al het nodige gedronken. Na de kleinkinderen komen de kwaaltjes. Iedereen veert op bij de eerste ziekte. Ook vage kennissen, die vanwege hun slechte gezondheid worden opgenomen in de eregalerij, komen nu ter sprake. Een pijnlijke rug met bijbehorende fysiotherapie en waar zich dat afspeelt en hoeveel of weinig dat wel niet kost. Een onzer vroeg plotsklaps: welke maat broek heb ik aan? We deden allemaal een gokje, gebaseerd op mededogen en haar verdere voorkomen. Ik zei en dacht dat ook: 42. Nee, schudde ze. Veertig werd geroepen. Triomfantelijk lachje, maar nee. 38? Nee hoor. Opeens rees ze rechtop vanachter de tafel en trok haar lange, verhullende blouse omhoog en toonde zonder schroom haar buik en waarmee die was afgedekt. Een blauwe broek. ‘Zésenvéértig’, riep ze trots. Wij deden allemaal van oh en wah en hoe is dat mogelijk want als je haar zag zitten, zie je het er echt niet aan af. Ze heeft een mooi, regelmatig, nergens te dik gezicht met dito nek, een normaal postuur en onder haar bedekkende kleding zou men dat niet verwachten. Toch was ze zo gebouwd; hoog tijd om nog een glaasje te drinken na dit evenement. Intussen roken wij warme, verrukkelijke ovenhapjes, eigenbereid en het water sprong ons in de mond. De jarige staat bekend om haar fantastische en overvloedige keuken. En haar gulheid alom. Kortom, het was weer een superieure ochtend/middagbesteding. De uitnodiging geldt altijd vanaf 11 uur des morgens maar vanwege dat gedoe met de koffie en zakjes thee, kom ik meestal wat later. En die verrukkelijke, eigengemaakte taart smaakt ook uitstekend bij rosé.
Toen ik naar huis liep dacht ik: Wat was er anders, dit jaar? Het programma was niet volledig. Boeken, films, uitjes, recepten? Ze waren allemaal langs gekomen. Wat ontbrak er? Ah! Nu weet ik het: we hebben niet geroddeld over de mannen. Zijn zij te onbeduidend of wij te vergeetachtig geworden? Het een is nog erger dan het ander.    

Powered by Blog Grabber