Schroefjes

Bij mij in Frankrijk staat in de badkamer al meer dan 20 jaar een rek. Een rek van 4 lagen als je de toplaag meetelt waar van alles in en op staat. Toiletartikelen, haarprodukten, handdoeken, WC-Papier,…Schroefjes

03-07-2015 20:31 – ’t Vlees is zwak

Bij mij in Frankrijk staat in de badkamer al meer dan 20 jaar een rek. Een rek van 4 lagen als je de toplaag meetelt waar van alles in en op staat. Toiletartikelen, haarprodukten, handdoeken, WC-Papier, ook gooi ik daar gedragen kledingstukken in die nog niet rijp zijn voor de was, schone badkamermatjes, kortom, alles. Eigenlijk makkelijk, maar iedereen die daar naar het toilet moet, ziet je spullen. Vind ik toch nooit zo fijn. Dus besloot ik dat er een andere kast moest komen, een echte badkamerkast.

Ik ging naar Aubenas, grote plaats bij ons in de buurt, naar de grote industrie-achtige winkelcentra. Ik bezocht 3 winkels. Nergens een badkamerkast. Ook niet bij de bouwmaterialenwinkels. Wel van allerhande andere kasten, salonkasten, keukenkasten, slaapkamerkasten, maar geen badkamerkast. Toen reed ik nog eens 20 km richting Alès en daar was But. Mijn laatste hoop. Daar zag ik een goede kast. Maat, dichtheid, alles klopte. Behalve dan dat ook dit geen badkamerkast was maar iets wat het midden hield tussen een dressoir en een boekenkast. Er was een donkergrijs omhulsel, met 6 uitsparingen van ca 40 bij 40 en ook zo diep, waar je naar believen iets in kon vullen. Een witte schuiflade, of een iets met klep, of open, op een tweedelig ietsje. Ik koos van alles twee. Het omhulsel werd aangeleverd als een groot plat pak. Oei. Maar de 6 onderdelen voor in de kast ook. En daar had ik niet op gerekend. Ik dacht dat ik die kant en klaar mee mocht nemen. Helaas, ze leverden het per stuk af in een plat 40 bij 40 kartonnen pak. En nog zwaar ook. Per deel. Ik, zo a-technisch als wat, moest dat in elkaar zetten. Het was een heel gesjouw voordat ik alles thuis uit de auto kreeg.

Daar heb ik dagen over gedaan. Iedere keer als ik ergens met de auto was geweest een of twee pakken. Het was ook nog bloedheet. Na drie dagen had ik alle pakketten boven op het balkon en ging ze daar buiten op de tafel in elkaar zetten. Het was 32 graden in de schaduw. Ik begon met een schuifladeonderdeel. Ik opende het karton en alle papieren waaiden weg. De gebruiksaanwijzing was dat. Ik raapte ze op en legde ze klem onder een grote schroevendraaier. Er waren per deel (bleek later) 6 vellen met aanwijzingen. Tekeningetjes. Er waren vele zakjes met onbegrijpelijke deeltjes en schroefjes. Ik kreeg de zakjes al amper open. Ik dacht: dit lukt nooit. Na een kwartier zag ik dat er een grote 1 op een vel stond. Het wapperde steeds. De plankjes waren genummerd. De schroefjes (A, B, en C-schroefjes, rolden van tijd tot tijd op de grond. Die moest ik in de halfdonkere schaduw zoeken. Tijd van montage: een half uur, stond ook op het papier. Ik dacht: zou het niet tijd zijn voor een roseetje? Nee, gewoon beginnen, vel voor vel. Ik duwde alle houten pinnen in alle openingen waar ze ingingen. Ha, dat was al wat. Mooi, een vel mocht al weg. Het tweede. Dat ging over schroeven en ruitenwissers, dat bleken de roldingen te zijn waar overheen de lade zich moest bewegen. Uiterst kleine schroeven moesten daarin. Ik keek tien minuten op het tekeningetje voordat ik zag wat de bovenkant was en wat onder. Die ruitenwissers kon je ook nog uit elkaar trekken. Kwamen er nog meer gaatjes vrij. Ik werd toch een soort wanhopig. Zou ik maar niet wachten tot mijn vriend kwam in het weekend? Nee, ik wilde triomfantelijk de kast hebben staan als hij kwam. Maar dat lukte nooit. Na drie uur montage, vloeken en schroefjes oprapen had ik één onderdeel in elkaar. Nog 5 te gaan. 5 maal 3 uur, is 15 uur, plus nog het omhulsel: 5 uur. Een twintigurige werkweek diende zich aan. Op zich niks mis mee, maar al die pakken stonden buiten en in de kamer. Toch trots op mijn werk rolde ik een paar keer met de lade op en neer. Hij liep soepel. Om 6 uur kwam de (Nederlandse) buurman een roseetje drinken. Wat ik aan het doen was. ‘Ik maak een kast,’ zei ik trots. Hij keek naar de verpakking: ‘oh, But,’ zei hij. ‘Wij zeggen altijd: But is kut. Maar de lade zit wel goed in elkaar. Hoeveel moet je er nog?’  ‘Nog vijf’, zei ik, ‘plus de omheining.’
Toen hij weg was zag ik dat er nog twee schroefjes onder de tafel lagen. Ach…

Powered by Blog Grabber