Stille bevrediging

k had een kennisje van mij, iemand die ook altijd aanwezig is op de grote nichten verjaardagsclub van allemaal zeventigachtige vrouwen beloofd een keer een column te schrijven met deze titel erboven. En…Stille bevrediging

23-02-2018 11:35 – ’t Vlees is zwak

Ik had een kennisje van mij, iemand die ook altijd aanwezig is op de grote nichten verjaardagsclub van allemaal zeventigachtige vrouwen beloofd een keer een column te schrijven met deze titel erboven. En nou moet ik wel, want beloofd…enzovoorts. Dat kwam zo. We zaten dus weer op een verjaardag, en we hadden pas zo’n enorme verjaardag achter de rug, een maand eerder (waarover ik al geschreven heb). We zaten deze voormiddag opgesteld aan tafel die in de lengte voor het raam stond met vier vrouwen met de zon in de rug, zeg maar in het tegenlicht, dus de ene helft zat met de rug in de zon en de andere helft ertegenover keek in de zon en de tuin. Dat ik dat vermeld is van belang voor het verhaal. Degenen die in het zonlicht zaten werden dus vanachter beschenen en daardoor vielen oneffenheden in het gelaat op. Niks aan de hand, 70-jarige gelaten zitten vaak vol oneffenheden, dat is bekend. ‘Hé, je hebt daar een haartje zitten’, zei opeens iemand tegen een rug-in-de-zonzitter. Zomaar, ‘rechts op je kaak, ik zie het zo zitten, wacht, ik trek het er even uit.’ En ze pakte haar bril, spitste haar nagels en greep pardoes naar het haartje. Prrrikk, ze had het. ‘Kijk,’ zei ze, en showde verlekkerd de buit op de top van haar wijsvinger aan het slachtoffer dat nu een minuscuul gaatje in haar gezicht moest hebben. ‘Bah, wat is dat een lange haar,’ jammerde die, ‘vreselijk, doe weg. Ja,’ vervolgde ze, ‘ik krijg de laatste jaren steeds vaker van die haartjes in m’n gezicht die ik uit moet trekken, dat had ik vroeger nooit.’ (Dit laatste op de toon van een hondenbezitter die zegt: dat doet ie anders nooit.) Och dat is toch niet zo erg, zei iemand, dat krijgen we toch allemaal op deze leeftijd van die haartjes die we steeds uit moeten trekken. Ja dat was zo, dat werd algemeen beaamd. We hadden een vreselijke leeftijd en vreselijke, bijpassende haartjes. Ik vond dat ik ook een duit in het zakje moest doen. Ze moesten niet denken dat ik haartjesloos door het leven ging; alleen al uit solidariteitsoogpunt, moest ik mijn haartjes ten toon spreiden. ‘Ik heb altijd nog steeds haartjes op mijn bovenlip,’ zei ik en ik ging er eens goed voor zitten. ‘En die probeer ik dan te pakken tussen mijn twee nagels; soms lukt dat en soms niet. Dat ligt eraan of mijn nagels lang genoeg zijn en of ik m’n bril erbij opzet en in de spiegel kijk. Voor dat laatste neem ik niet de moeite, dus ik pluk maar wat in het wilde weg. Ik voel de haartjes tussen m’n vingers, maar ik krijg ze niet te pakken; maar soms wel. Dan voel ik dat ik beet heb, trek en kijk wat de vangst is. Ik zet dan een leesbril op en kijk of ik het zie. Soms zie ik dan inderdaad dat ik beet heb gehad en zie het haartje dat zich nog angstig aan mijn nagel geklemd heeft vastgehouden, glinsteren op mijn vingertop. En dat, lieve meiden, is een moment van innige bevrediging (daar is het dan), dat je het haartje gepakt hebt, dat het eruit is, geweldig gewoon. Ik schat dan nog de lengte in, bv drie millimeter en ben erg gelukkig. Weer zo’n klotehaartje weg, denk ik dan. Ik word dan enthousiast. De volgende. Maar het gebied is wat rauw en pijnlijk dus een tweede vangst laat wel even op zich wachten. Ik voel dan ook minder goed de haartjes zitten. Bovendien vergeet ik het dan en lees weer verder. Want meestal doe ik dat tijdens het lezen.’ ‘Maar je hebt je bril dan toch al op, je kunt dan toch kijken of je nog meer haartjes ziet?’ ‘Ja, maar dan moet ik naar een spiegel, of denk je dat ik een boek zit te lezen met een bril op en een spiegel voor mijn neus.’ ‘Nee,’ beamen ze, zuchten en besluiten dan, ‘ja heerlijk hè, als je wat eruit kunt trekken, geeft echt een diepe, stille bevrediging…’.En nou hebben we het nog niet eens gehad over het uitknijpen van die heerlijke zwarte puntjes…… jammie!

Powered by Blog Grabber