Tomtom

Ik ben niet heel slim. Met instrumenten. Ik snap bijna geen een ding waar geen batterijen in moeten. Een I-phone bijvoorbeeld. Eerst had ik er een die ik maar voor een klein gedeelte snapte. Dus ik deed…Tomtom

10-10-2015 10:51 – ’t Vlees is zwak

Ik ben niet heel slim. Met instrumenten. Ik snap bijna geen een ding waar geen batterijen in moeten. Een I-phone bijvoorbeeld. Eerst had ik er een die ik maar voor een klein gedeelte snapte. Dus ik deed er eigenlijk niks mee. Een jaar later gaf ik hem weg omdat ik hem niet gebruikte. Weer een jaar later wilde ik toch ‘bij de mensen’ horen en kocht een nieuwe. Ik liet hem me goed uitleggen. Heel goed. Een uur later was ik alles al weer vergeten. Maar al doende, door het gebruik en vooral er rare fouten mee te maken en opnieuw geduldig naar de uitleg te luisteren, ben ik nu zover dat ik er mee kan bellen, foto’s maken en doorsturen en appen. Meer hoeft niet. Er komt af en toe per ongeluk een regenbui op. Een radar beweegt van links naar rechts over het schermpje als ik daar helemaal niet om gevraagd heb en geeft buien weer. Ik wil graag dat dat afgelopen is, maar ik weet niet hoe. 

Maar nu moest ik zondag in Weert zijn in een mij tamelijk onbekende buurt. Ik moest er om tien over 9 ’s morgens zijn om mee te kunnen rijden met twee anderen naar Horn naar een sportevenement. Dat vereist veel planning. Heel vroeg de honden uitlaten en wegbrengen. Nette kleren aan. Haren op orde. Hoortoestellen in anders hoor ik geen fluit. Tomtom instellen en op de autoruit plakken. Royaal om kwart voor negen weg, ik heb een hekel aan te laat komen. Ik had het adres gekregen en stelde het in. Dat duurde even. Uiteindelijk was alles in orde en ik reed weg. Hoera. Het eerste gedeelte kon ik ook wel zonder tomtom maar het ding stond nu eenmaal aan. Ik heb een vrouwenstem voor de tomtom. Een mannenstem vind ik eigenlijk leuker maar ik weet niet hoe ik die moet instellen. Of ik neem er de tijd niet voor. Bij lange, ingewikkelde autoritten fluister ik vaak ‘snol’ tegen haar wanneer ze zegt: ‘probeer om te keren’. Terwijl ik zelf verkeerd rijd. Ik reed naar de Kazernelaan en lette erg op het schermpje want hier moest ik er ergens af en ik kon haar niet verstaan omdat iemand dat ding te zacht had gezet. Ik draaide bij de eerste rotonde rechts zoals het schermpje mij opdroeg. Toen viel met een klap de tomtom van de ruit op het dashbord en schoof door naar beneden ergens bij mijn voeten. Ik schrok me wezenloos. En net op het punt dat ik het ding nodig had. Ik wist hem van de grond te vissen tijdens het rijden maar daarbij viel mijn rechtergehoorapparaat uit mijn oor. Verdomme! Ook dat nog. Mijn haren die ik had laten groeien zodat onbevoegden de apparaten niet zouden zien zitten, hadden nu het ding eruit gewrikt. Ik raapte het op en legde het zolang naast de tomtom waarvan het beeld weer hersteld moest worden want het stond op ‘kies andere route’. De tomtom plakte niet meer en ik legde hem op m’n schoot waardoor de afslagen er anders uit zagen. Ik sloeg te vroeg af. Ik passeerde een man met een hond. Leuke hond. Aan het schermpje kon ik zien dat ik verkeerd was. Ik reed zomaar ergens in om te draaien maar het was toevallig een groot parkeerterrein voor sportvelden. De ene auto na de andere vol kinderen sloeg af en ik kon er niet meer uit. Eindelijk was ik bevrijd en passeerde dezelfde man met hond en scheurde de Parklaan de andere kant weer op en draaide op goed geluk een straat in. Het ding op mijn schoot stond op wit. Nergens meer een straat. Ik keerde weer, passeerde weer dezelfde hond en zag nog net dat het baasje vals stond te grijnzen. Opeens werd de weg op het schermpje weer rood, ik reed weer goed. Mooi, ik was vlak bij mijn doel, maar net 7 minuten te laat. Ik zag ze staan wachten buiten de auto. Bij het uitstappen was het apparaatje van m’n schoot gevallen en haastig raapte ik het op. ‘Sorry voor het wachten, mijn verbinding met de FBI was op de grond gevallen’, zei ik. 

Ik zat gelukkig achterin zodat ik de schade op m’n gemak kon herstellen.

Powered by Blog Grabber