Vertrek naar Ladou

Dit jaar heeft het wat langer geduurd voordat ik naar Ladou kan vertrekken voor de jaarlijkse zomervakantie van bijna twee maanden. Het is altijd weer een chaos van dingen die ik nog moet doen. Altijd…Vertrek naar Ladou

30-06-2016 14:17 – ’t Vlees is zwak

Dit jaar heeft het wat langer geduurd voordat ik naar Ladou kan vertrekken voor de jaarlijkse zomervakantie van bijna twee maanden. Het is altijd weer een chaos van dingen die ik nog moet doen. Altijd op het laatste moment komt dat gezeur over mijn ‘bewijs van leven’ weer aan voor het pensioen. Moet ik naar het gemeentehuis, tevens dan ook maar weer de vuilniszakken ophalen. Ik moest nieuwe handdoeken kopen voor dààr. Want handdoeken raken ook op. In het voorjaar moesten ze een lek in het dak dempen dat via de keuken naar binnen stroomde. Daar zijn handdoeken goed voor. Denken aan batterijen voor die lullige gehoorapparaten. Er zijn heel veel maten van, zoals van alles. Ik heb een keer twee pakjes verkeerde batterijen voor gehoorapparaten gekocht. En dan zie ik eigenlijk nog goed. Toch verkeerde batterijen. Dan moet ik of terug voor nieuwe batterijen of gewoon heel lang niks horen. Ik mocht kiezen van mezelf. Kabeltjes voor op tel. opladen voor i-pad, gsm en fototoestel, plus de tractive gps van m’n hond die ik heb aangeschaft (de gps) zodat ik weet waar hij uithangt. Fototoestel; hangt ook een kabeltje aan. De sluitdop ben ik weer kwijt. Dan boeken scoren. Ik heb er zowel gekocht plus ik ben op de bieb geweest voor het luisterboek. Ik moet deze keer weer alleen reizen, vriend komt na. Dus luisterboek. Biebabonnement was natuurlijk weer verlopen. Alles bij mij is verlopen, ikzelf ook, handdoeken, batterijen, bieb, bankpas, paspoort, ga zo maar door; alles is altijd verlopen. In het voorjaar, begin mei, ben ik twee weken in Ladou geweest. Ik had weer eens te veel kleren mee genomen. Uiteindelijk doe ik toch steeds hetzelfde aan. Zeker maar in twee weken; De laatste jaren doe ik het zo voor de zomervakantie: ik pak de klerentas in waarbij ik al van te voren denk: niet te veel meenemen, het is toch heel warm en je doet niks aan. Ik leg dan al heel weinig in de klerentas. Maar dan als hij vol is, moet ik hem van mezelf omschudden op het bed en er opnieuw kritisch naar kijken: Wat heb je nu écht nodig? En dan moet ik de helft eruit doen. Dat valt niet mee. Soms zie ik mijzelf in gedachten op een terrasje zitten in een schitterend t-shirt en dat moet mee, maar in de praktijk blijkt dat ik ’s morgens gewoon een hempje aandoe en daar de hele dag in rondloop en te moe ben om piekfijn op een terras te gaan zitten. In die voorjaarsweek had ik vier broeken meegenomen en er maar één aangehad. 8 t-shirts en truien, en er maar twee aangehad. Daarover steeds hetzelfde jack. ’s Avonds op de bank een slappe broek. Alleen de schoenen die ik meenam rechtvaardigden hun ruimte in de auto; ik had 4 paar schoenen bij me en die had ik ook alle vier aangehad. Ik moet altijd veel lopen. Ook moet ik hondenvoer kopen; eten koop ik normaal altijd daar in Frankrijk maar mijn hond is nu eenmaal gewend aan zijn eigen voer van hier anders raakt hij aan de schijterij. Krijgen we dat ook nog. Dus twee zakken hondenvoer. Blikjes zijn hetzelfde, kan ik daar kopen. Verf om daar te schilderen. We willen met drie man een tentoonstelling houden daar ergens in Alba of zo. Hebben we per ongeluk afgesproken in het voorjaar. Moet verf mee dus, plus kwasten, een hele doos vol. Doeken heb ik daar wel. Geld mee voor als ik onderweg een bekeuring krijg. Bankpasje mag niet in Frankrijk, geld willen ze zien. Zo corrupt als de pieten, allemaal die Fransen. Waarom doen zij eigenlijk geen Frexit? Nee nee, ik moet er niet aan denken. Het is zo’n fijn land en zo’n heerlijk volk en ik ga er zo graag naar toe, wat ik er ook allemaal voor moet doen. O ja, m’n pillen moet ik ook nog halen voor twee maanden. Hoge bloeddruk. Mijn god, een Franse vriend van mij zei eens toen we het over gezondheid hadden: als je vijfenzestig bent en je voelt niks, ben je dood. 

 

 

Powered by Blog Grabber