Waterleidingsperikelen

Bij mij is er altijd iets. Nou moest ik weer 833 of zoiets euro bijbetalen aan de waterleiding. Deze keer had ik de envelop van de waterleiding per ongeluk open gemaakt omdat ie zo dik aanvoelde. Niet…Waterleidingsperikelen

05-11-2015 15:20 – ’t Vlees is zwak

Bij mij is er altijd iets. Nou moest ik weer 833 of zoiets euro bijbetalen aan de waterleiding. Deze keer had ik de envelop van de waterleiding per ongeluk open gemaakt omdat ie zo dik aanvoelde. Niet de normale afschrijving-aanvoel was het dus argeloos maak ik dat ding open. Normaal gooi ik ze gedachteloos op een stapel. Of ik maar even 833 of zoiets euro wilde bijbetalen en wel nog VOOR een of andere vroege datum in november. De meter stond op zoveel, iets van 22.089 zeg maar. Ik denk: hoe kan dat nou, zo hard loopt die meter toch niet hier in huis. De stand van het jaar daarvoor stond er ook bij. Hoe kwamen ze daaraan? Er was al in geen drie jaar meer een meteropnemer mijn keldertrapje afgedaald en ik zelf ook niet trouwens. In mijn kelder spookt het. De onderste tree van het trapje is afgebroken, het licht flakkert, dat is door een of andere topelektricien aangelegd en soms klinken er gruwelijke whoe-ha-ha-achtige geluiden wanneer ik uit het bovenste gedeelte van een plankje een blikje hondenvoer of zo pak. De houten reling die helemaal rot is, zwaait wanneer je hem vast durft te pakken en wee je gebeente als je het waagt erop te leunen. Dan stort je neer. Nou is de kelder niet erg diep, je kunt er niet rechtop staan. Hij is alleen maar goed om er iemand een beetje in te martelen, een soort griezelkelder zeg maar. Maar toch besloot ik, gedreven door de onwil om zoveel euro’s extra aan het waterleidingbedrijf af te staan, om mijn trapje af te dalen en in de gruwelkelder met een zaklampje en een papiertje gewapend om de stand op te schrijven. De waarheid moest boven water komen. Een balpen klemde ik tussen mijn kronen en ondertanden. Alleen de zwarte cijfertjes dienen genoteerd te worden, dat weet ik van andere opmetingen. Ik wist veilig het trapje af te dalen door me aan de schilferige muur links vast te houden. Ik negeerde naar beneden gevallen kartonnen dozen en plastic boodschappentassen die ik altijd opgelucht bovenin neerzette na het boodschappen doen en die soms wegens te veel naar beneden vielen en scheen op de cijfertjes. 20.358 zeiden de zwarte cijfertjes. Het totaal van het vorig jaar zogenaamd opgemeten, maar in werkelijkheid geschatte meterverbruik was niet eens bereikt. Laat staan dat van dit jaar. Haha. Dat wordt lachen. Ik schreef nauwkeurig de meterstand op, checkte hem twee keer, en kroop op handen en voeten naar boven. Mijn handen waren vuil en in m’n haar hing een spinnenweb maar ik had de meterstand. Ik schreef hem op een briefje dat ik van de waterleiding kreeg om de stand te noteren, deed dit bij de rekening en stuurde het naar het waterleidingbedrijf. Een week later werd ik gebeld. Er moest een afspraak gemaakt worden en een man van de waterleiding komt hoogst persoonlijk de meter opnemen. Dat is morgen, de dag nadat ik dit schrijf. Maar wanneer u dit leest is hij al geweest. Ik zal voor de zekerheid een andere lamp naar beneden laten schijnen wanneer de man morgen komt, want ik wil het ongeluk van een eerbaar ambtenaar die slechts zijn plicht doet niet op m’n geweten hebben. Ik zal hem aan de bovenkant van het trapje terdege waarschuwen voor de gevaren tijdens afdaling en die onderaan het trapje. Terwijl hij opneemt en de cijfertjes noteert zal ik kruistekens slaan. De gevarendriehoek uit m’n auto heb ik bovenin neergezet. Meer kan ik niet doen. Het zal mooi zijn wanneer hij weer bovenkomt. Ik zal hem een keukenstoel en koffie voor de schrik aanbieden. Koffie gezet met water van het eigen bedrijf. En een koekje van eigen deeg en een sigaar uit eigen doos. Haha.

Powered by Blog Grabber