Ambulancier zijn is een manier van leven

Het is doodstil in het gebouw van het Rode Kruis aan de Steenstraat, maar de deur van de ambulance-garage staat al gastvrij open. Hamontenaar Roland Rietjens (*Weert 1997) wenkt om binnen te komen. Hij…Ambulancier zijn is een manier van leven

19-04-2019 11:04 – Ingezonden door Evert Meijs – Foto Evert Meijs

Het is doodstil in het gebouw van het Rode Kruis aan de Steenstraat, maar de deur van de ambulance-garage staat al gastvrij open. Hamontenaar Roland Rietjens (*Weert 1997) wenkt om binnen te komen. Hij is gehuld in een knalgeel uniform, dat iedereen wel kent. Op zijn vrije dag is hij naar hier gekomen om te babbelen over de hobby die onlangs zijn werk werd: ambulancier. Via het Rode Kruis afdeling Hamont kwam hij terecht bij de organisatie Ambuce, waarvoor hij nu full-time op de weg zit om patiënten van A naar B te brengen, al of niet met sirene en blauw zwaailicht. Een bijzondere tak van sport in de wereld van de gezondheidszorg.

“Op mijn zestiende begon ik bij het Rode Kruis als EHBO-er. Ik volgde de cursus ‘interventieverzorging’.  Toen ben ik daar bij de hulpdienst gekomen, en uit interesse hierin doorgegroeid. Ik volgde ’s avonds opleidingen zoals de D.G.H: de training Dringende Geneeskundige Hulp, naast mijn voltijdse baan als elektricien. Het was mijn hobby om bezig te zijn met geneeskunde, met Rode Kruis en met ambulance.  Op 1 oktober 2018 stopte ik met mijn werk, en maakte van mijn hobby mijn nieuwe beroep: ambulancier”. De koffieautomaat levert een kopje koffie en Roland vertelt over zijn nieuwe werkgever in Antwerpen: ambulancebedrijf Ambuce, bij het Ambuce-Rescue-Team ART. Dit privé-bedrijf heeft meerdere ziekenwagens die op verschillende locaties in Vlaanderen worden ingezet vanuit twintig standplaatsen, voor zowel dringend als niet-dringend ziekenvervoer.

De 112 en de 105
Zijn vorige collega’s op het werk zeiden dat ambulancier écht iets voor hem zou zijn. “De overstap was wel een uitdaging. Ieder nieuw begin is moeilijk, maar ik deed het heel graag, dus het is gelukt”, zegt Roland, die benadrukt dat je niet moet denken dat het alleen maar crossen door de stad is, met blauwe lichten en sirene. Je moet bestand zijn tegen hoge druk, patiënt en familie kunnen geruststellen, teamplayer zijn, er komt papierwerk bij kijken en je moet de ambulance reinigen na gebruik. Al met al een zeer verantwoordelijke job.
In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland heeft in België ook de brandweer een eigen ambulance. Bedrijven als Ambuce hebben eveneens ambulances, en ook het Rode Kruis. “De gele ambulances (telefoonnr. 112) noemen we de ‘primaire’ voertuigen. Hier in Hamont stond voorheen ook ‘n 112-voertuig, maar nu nog alleen een witte ambulance , die we ‘secundair’ noemen. Als mensen 112 bellen, komt de gele wagen. De witte wagen wordt meestal preventief ingezet, zoals bij festivals of voor mensen die naar de dialyse moeten. Als de mensen –of de verzekering- de 105 bellen omdat er vervoer nodig is van bijvoorbeeld ziekenhuis naar huis, of van ziekenhuis naar ziekenhuis, dan wordt de witte ziekenwagen ingezet. Kosten zijn een vast bedrag: € 60,00 per rit”. In de ambulance hangt voor eenieder zichtbaar een overzicht ‘tarief 2019 ziekenvervoer’. “In Antwerpen zie je vaak dat mensen de ambulance bellen in plaats van de taxi: ze weten dat de factuur dan wordt opgestuurd, en men niet meteen contant hoeft te betalen, zoals bij een taxi. En de ambulance staat binnen 10 minuten aan je voordeur”.

Ambulancier, verpleegkundige en arts
De gele wagens mogen ‘prioritair’ rijden: gebruik maken van de blauwe lampen en de sirene. “De witte wagens moeten zich netjes aan de verkeersregels houden”, glimlacht Roland. Qua uitrusting zijn beide wagens met dezelfde spullen ingericht, want de witte wagen moet in geval van nood óók ingezet kunnen worden voor 112-hulp, vandaar dat er óók blauwe lampen op het dak zijn bevestigd. “Maar dan wel met de juiste bemanning, want er kunnen 2 ambulanciers op de wagen zitten, of een 112-chauffeur met verpleegkundige, of de MUG: de arts en de verpleegkundige. Dus wat anders dan in Nederland”. In België zijn dus drie ‘rangen’ van ambulance-personeel: ambulancier, verpleegkundige of arts. Bijzonder is bovendien, dat ambulanciers ook als vrijwilliger achter het stuur plaats kunnen nemen. Als ze maar ieder jaar de aanvullende opleiding volgen en elke vijf jaar examen doen. De diensten duren altijd 12 of 24 uur.

CO2-meter
Dan opent de Hamontenaar de schuifdeur van de witte ambulance. Een bijzondere wereld trekt aan je oog voorbij. Roland pakt een rugtas (uitstaptas) uit de wagen en laat zien wat voor materiaal er in zit. Bijvoorbeeld een nek-brace, handschoenen, zuurstof, maskers, infuusmateriaal, naaldcontainertje, een monitor , uiteraard de brancard en een CO-metertje, mocht dit gevaarlijke gas zich op de plek des onheils hebben opgehoopt. “Dan ga ik onmiddellijk terug en komt eerst de brandweer. Mijn eigen veiligheid gaat altijd vóór, natuurlijk”. Geduldig benoemt Roland alle onderdelen die zich verder in de wagen bevinden. De klapstoeltjes zijn bestemd voor de hulpverleners, en voorin mag eventueel één van de familieleden.
Dan laat hij ’n tweede voertuig zien aan de Steenstraat, dat alleen wordt ingezet bij rampen. “Hier zit materiaal in voor 10 à 15 slachtoffers, de SIT genaamd, van Snelle Interventie Team.  Tussen de wagens staat een sneeuwschuiver en is een waslijn gespannen waaraan enkele gebruikte dekens te drogen hangen. Het deurtje van de wasmachine staat nog open; klaar voor de vólgende was..

Scheidsrechter
Gelukkig kan de ambulancier werk en privé goed scheiden. “Als ik na de shift in mijn eigen auto stap, is het werk voorbij. Thuis vertel ik nauwelijks over wat ik heb meegemaakt; er is natuurlijk ook het medisch beroepsgeheim. Praten over mijn job doen we als collega’s onder elkaar. Vooral als een kind gereanimeerd moest worden, of bij een zelfmoordpoging”. Zijn tweede hobby: scheidsrechter bij voetbalclub Rood-Wit ‘67 in Budel-Dorplein kan hij prima combineren met zijn ambulance-werk. Ook thuis houden ouders en zusjes goed rekening met zijn wisselende diensten, waarvoor hij steeds 2 uur heen moet rijden om in Antwerpen te geraken. Het moge duidelijk zijn dat ambulancier Roland Rietjens op de juiste plek terecht is gekomen als combinatiefunctionaris chauffeur en hulpverlener!

Powered by Blog Grabber