Dag van de Verpleging

Hamont – In aanloop naar de Dag van de Verpleging (12 mei) brengt Evert Meijs de komende weken  interviews met personen die in de zorg werken. In de gezondheidszorg van het verspreidingsgebied van deze krant. Onze verslaggever spreekt met verpleegkundigen van zorgcentra aan weerszijden van de rijksgrens. Maar ook ontmoet hij wijkverpleegkundigen en ambulancebroeders uit Noord-Brabant (NL) en Limburg (B). 

Deze week verschijnt zijn vierde artikel: een gesprek met Hilde Peeters en Kelly Martens, werkzaam als verpleegkundigen in Woonzorgcentrum Sint Jan Berchmans te Hamont, onderdeel van Integro V.Z.W. 

In het zicht van de Napoleonsmolen ligt WZC Sint  Jan Berchmans, voor hulpbehoevende senioren die er permanent kunnen wonen. Er is ook een mogelijkheid voor kortdurende opvang. Rond 12.45 uur verlaten enkele senioren het gebouw, omdat ze hier dagelijks een warme maaltijd genieten. Eén van hen, Jaak Dijkmans, trekt zijn pet wat recht, stapt weer op zijn fiets en gaat vanmiddag thuis portrettekenen. In de ontvangsthal staat kwaliteitscoördinator Ine Lauwers al gereed om vóór te gaan naar een spreekkamer, waar Kelly Martens en Hilde Peeters in de startblokken zitten voor een tafelgesprek over hun werk in dit woonzorgcentrum.

Kelly (*1990 Bree) is als verpleegkundige werkzaam op de dienst (afdeling) ‘Lucht’. Haar dagtaak bestaat uit het verzorgen van bewoners met dementie. “Soms heb ik vroege, soms late dienst. Als ik me heb omgekleed vindt met een tablet de briefing plaats. Vervolgens zorgen we meestal eerst nog voor wat gezelligheid, voordat we aan het werk gaan”. Dan gaat ze naar haar eigen sectie, waar ongeveer zes cliënten wonen. De verpleging kan beginnen. “Als verpleegkundige heb ik wat minder patiënten, omdat ik vaak ook bloed moet afnemen, of inspuitingen ga doen. Weer een andere bewoonster krijgt een blaassondage of er moet insuline worden toegediend bij een suikerpatiënt”. Kelly Martens werkt hier nu vijftien maanden en heeft het ontzettend naar haar zin. Ze is ambitieus en is trefzeker in haar antwoorden.

Referentiepersoon voor bewoners en familie

Hilde werd in ditzelfde huis geboren in 1969. “Toen waren hier nog veel nonnekes”, lacht ze trots. Haar loopbaan in de gezondheidszorg liep wat anders dan gewoonlijk; eerst werkte ze op de planning van een firma, en moest daarvoor regelmatig naar Polen.  “Ik ben een laatbloeier, want ik startte in de verzorging in 2011. Behalve zorgkundige ben ik ook Referentiepersoon voor vroegtijdige zorgplanning en palliatieve zorg”. Hilde Peeters legt uit dat het haar taak is om in overleg met de bewoner en met de familie te bespreken hoe de laatste fase van het leven ingevuld zal worden. Hilde: “Is er nog sprake van een menswaardig bestaan? Wil de bewoner wel of niet gereanimeerd worden na een zware hersenbloeding? Kortom: wat wil de bewoner wel en wat liever niet?” Vanwege deze taak kent Hilde bijna alle bewoners in huis. De afgelopen jaren volgde ze extra cursussen op het gebied van palliatieve zorg en maakt ze nu deel uit van allerlei overlegstructuren in Limburg. “Ik houd de wetgeving in de gaten, wissel ervaringen uit met andere tehuizen en fungeer ook voor de collega’s hier vaak als aanspreekpunt”. Ook heeft ze contact met vrijwilligers die in huis komen om palliatieve mensen bij te staan.

Een nieuwe wereld ging open

De beide dames zitten duidelijk op hun gemak als ze gedreven over hun roeping kunnen spreken. Hilde: “Het is een fijne taak om te doen. Als ik een rol kan spelen in het laatste stukje van iemands leven, dan is dat toch geweldig?” Kelly –bachelor in de verpleegkunde-  wil op termijn nog wel een tikkeltje meer dan nu. Zorgmanagement spreekt haar wel aan. Ze werkte aanvankelijk bij de mensen thuis, toen ze in het woonzorgcentrum kwam werken, ging er voor haar een wereld open. “Ik had nooit gedacht dat het hier zó werkt. Thuis bouw je een band op met de patiënt, maar je bent er maar korte tijd. Hier zijn de bewoners dag en nacht bij je. Voor mij een serieuze aanpassing. Ook het werken in een team was totaal anders dan ik gewend was. Maar ik vind het fijn werken hier. Dacht ik aanvankelijk dat werken in een woonzorgcentrum vooral poepen wassen was, niets is minder waar”. Op de vraag wat haar dan een extra drive geeft, zegt ze: “Als ik iets extra’s heb kunnen doen om het de bewoner naar de zin te maken. Van hun verblijf hier weer een beetje meer ‘thuis’ heb kunnen maken”.

Levensverhaal van de bewoner speelt een voorname rol

Hilde kan er ontzettend van genieten als een bewoner met dementie haar begroet met een lach, zelfstandig kan eten, wat hij voorheen niet kon. “Het is zo fijn als je iets klaar krijgt bij de bewoner. Dan ga je na de dienst voldaan naar huis omdat je iets speciaals hebt kunnen doen. Je moet dit werk met hart en ziel doen, om er voldoening uit te kunnen halen”, zegt ze. Kelly: “Mijn doel is vooral om goed te zijn voor de bewoners, er voor de mensen te zijn, iedereen proberen een extra tikkeltje meer te geven, het is hún huis, hún thuis. Oude mensen zijn vaak óók een opa en een oma, hebben vroeger óók gezwoegd en gezweet om geld te verdienen, hebben óók hun levensverhaal. Ik zie ze niet alleen in het nu, maar ook hoe het vroeger met ze was”. 

Dat het woonzorgcentrum met de tijd meegaat, blijkt wel uit toekomstplannen om een nieuwbouw te realiseren over enkele jaren. Daarnaast wordt geprobeerd nu ook al in te zetten op zoveel mogelijk ondersteunende middelen in de zorg. Er wordt gebruik gemaakt van het elektronisch bewonerssysteem Care Solutions, waarin systematisch alle noodzakelijke gegevens zijn opgeslagen en alle actuele parameters te vinden zijn. Het woonzorgcentrum  beschikt over de nodige tilliften, hoog-laagbedden, instapdouches en relaxatiebaden. Naast die zorg is vooral het thuis voelen voor het personeel erg belangrijk. De animatie en ergo-dienst ziet hier, samen met de zorg- en logistieke medewerkers, op toe. “Ook daar zorgen we voor ondersteuning: we hebben sinds kort een tovertafel om bewoners te activeren, onze binnentuin is eveneens een heerlijke plek om te vertoeven en in de zomer proberen we een aantal fijne uitstappen te doen”. 

Mooi om tenslotte te vernemen dat bijna elke medewerker van Sint Jan Berchmans peter of meter is van één van de bewoners van dit huis. Dan komt Ine  Lauwers nog even een kijkje nemen als de vraag gesteld wordt ‘Wanneer is een werkdag extra geslaagd?’ Hilde: “als een bewoner lacht als ik de kamer binnen kom. Want bij een bewoner met dementie zegt een glimlach meer als duizend woorden”.     

Foto Twee verpleegkundigen, met links Kelly Martens (met bril) en rechts Hilde Peeters.