Schaduwplant

Vanaf 22 juni ben ik nu al in Frankrijk. De eerste twee weken samen met mijn vriend, heerlijk was dat, ondanks dat het steeds soms bijna veertig graden was. Bijna twee weken aan een stuk. Soms waren we gesloopt en konden we alleen maar drinken, ons koelte toewuiven en wezenloos voor ons uit staren. Van onze vrienden die  hier wonen kregen we een grote ventilator (Philips, 40 jaar oud) die enorm helpt in de kamer. Toen kwamen de drie bridgers die vorig jaar ook geweest zijn en bridgeden we waar het maar koel was. Twee van hen maakten dikwijls een wandeling in de vroege morgen als het nog onder de 30 graden was. ‘s Avonds gingen we met ons vijven uit eten. Het was te warm om te koken. Na acht dagen gingen ze weer naar huis. Mijn vriend reed met hun mee. Die heeft thuis van alles te doen. Dus ik ben nu al ruim een week alleen. We hebben nu weer een hittegolf. Dus ik blijf binnen en in de koelte en praat tegen de honden en tegen de planten op het balkon. In het begin van de vakantie heb ik per ongeluk een plantbloem gekocht waarvan na het afrekenen pas werd medegedeeld dat hij niet tegen de zon kon. Maar steeds, de hele dag door is er wel zon op ons balkon. Dus ik moet steeds met die plant schuiven. Hoewel hij mooi is is het toch een echte miskoop. Sta ik ‘s morgens op, staat ie al in de zon. Zet ik hem gauw in de schaduw. Nog geen uur later staat hij weer in de zon. Je doet het er om, hè kreng, zeg ik dan zacht tegen hem en zet hem weer ergens in de schaduw. Ik laat de honden uit, doe boodschappen, kom terug, en hup, staat dat loeder weer in de volle zon. Hij moet ook nog extra water. De andere plant die ik gekocht heb, kan de hele dag in de zon, die staat al vier weken op z’n zelfde plekje. Hem verwen ik extra. Die heeft prachtige bloemen, steeds meer. Maar die schaduwplant…. Soms moet ik hem wel acht keer per dag verzetten. Niemand heeft zo’n lastige plant. ‘t Is net een kind met ADHD. Ik heb er al over gedacht om hem kapot te laten gaan of eventueel iemand kado te doen. Ik kan hem ook over de rand van het ravijn kieperen, maar daar was hij te duur voor. Gister moest ik wel lachen. Ik kwam naar buiten, de honden lagen mooi in de schaduw onder de tafel en ik riep keihard verdomme! En allebei keken ze meteen verschrikt naar de plant. Ja hoor, die stond weer eens vol in de zon. Ik heb nu pas in de gaten hoe ik moet schuiven om hem uit de zon te houden. Eerst ‘s avonds voor het naar bed gaan op het goeie plekje zodat hij ‘s morgens niet al meteen in de zon staat. Dan heb ik rust tot ongeveer half twaalf. Dan moet hij verzet en dan is er bijna overal zon behalve onder de tafel. Daar mag ik hem niet zetten want dat is de plek voor de honden en daar waait het. Stik maar zeg ik dan tegen hem en schuif hem onder een stoel. Ziet niemand hem. Geeft niet, want er is ook niemand meer. En ik kan hem al lang niet meer zien.  Ik heb echt heel veel werk met die plant. Hij is ook best zwaar. En steeds maar weer neem ik hem in mijn armen en zet hem in de schaduw. Het zou  helpen als hij wieltjes had. Dan kon ik hem heen en weer rollen. Hoefde ik hem maar een zwiep met m’n voet te geven. Het is ook nog een buitenplant. Dus ik kan hem niet binnen in de kamer zetten waar altijd schaduw is. Misschien dat ik ergens een rollator op de kop kan tikken en met die plant op en neer over het balkon kan rijden. Als er dan iemand wat van zegt zeg ik dat het door de hitte komt. Ik praat er ook niet meer tegen, deed ik in het begin nog wel, sorry, zei ik dan als hij weer in de zon stond, sorry m’n kind, had het niet in de gaten, deed het zeer? Maar dat was heel in het begin toen ik nog niet wist wat een zeurpiet die plant was. Nu vloek ik hem stijf en giet z’n water extra er naast. Zo, dat zal hem leren. Denken jullie nu ook dat ik misschien zelf ook wat te veel zon heb gehad?

Reageren? Graag. Dat kan via guus.van.winkel@pandora.be

Ps: Mijn haar is inmiddels door een echte kapper tot op schoolslaghoogte afgeknipt