Kinderfeest

Bij het zien van zoveel blije kinderen dwalen mijn gedachten altijd af naar de tijd dat ik zelf de sinterklaasgerechtigde leeftijd had. Je keek er weken lang naar uit. Je was nog te klein om te beseffen wanneer de goedheiligman precies in ons land zou zijn, maar één ding was zeker: Zodra er wekelijks dikke boeken in de brievenbus lagen die boordevol stonden met speelgoed kon het nooit lang meer duren voordat de stoomboot zou arriveren. Het absolute hoogtepunt van alle feestelijkheden was natuurlijk de confrontatie met kindervriend en zijn knechten zelf. In mijn tijd werd er nog gesproken over knechten zonder dat er ook maar iemand van opkeek. Toen had de timmerman ook nog gewoon een knecht. Daar dacht niemand over na. Zo was het, zo is het en zo zou het altijd blijven.

Zodra de Sint zich had laten zien begon mijn hartje sneller te kloppen. Wat een geweldige man! Je ging bij hem op schoot zitten, zong een liedje, je vertelde hem wat je allemaal graag zou willen hebben, je kreeg een handvol strooigoed, een snoepzak en een hand en de deal was rond: Jij kreeg alles wat je kleine hartje begeerde. Je ging gewoon bij die man op schoot. We hadden nog nooit gehoord van #metoo . Zo was het, zo is het en zo zou het altijd blijven.

In de tientallen jaren daarna vormden zich echter op het gebied van ons favoriete kinderfeest twee kampen. Een eindeloze discussie waar ik zo langzamerhand mijn neus van vol heb. Trouwens, over de neus van vol: Is groene pieten misschien een idee? Ik zie België en Nederland graag als een kleurdoos. Het leuke van een kleurdoos is dat je er heel veel leuke dingen mee kunt maken. Hoe meer kleur je gebruikt hoe mooier en prettiger het is om naar te kijken. Over smaak valt echter niet te twisten en ieders lievelingskleur is anders. Ik vind dat allemaal prima, zolang we iedereen die buiten de lijntjes kleurt maar consequent het kleurboek afnemen.

Het was een kinderfeest, het is een kinderfeest en hopelijk zal het altijd een kinderfeest blijven.

Foto Jos Meusen – Tekst Arian Compen