Gemopper en gemopper

Het is weer zover. En dat al twee weken: geen internet en geen telefoon hier in het Frankrijkhuis. En nou zijn er ook nog vier gasten die hier tien dagen vakantie vieren om te bridgen. En die hebben dus ook geen internet. Een gsm doet het niet in dit dal. Geen mail, geen apps, niets en France telecom weigert er iets aan te doen. Of Orange eigenlijk. Als ik geen internet heb, zegt de maatschappij Free, die mij internet levert via de telefoonlijn: vraag maar aan de telefoonman, de lijn is kapot, wij kunnen er niks aan doen. En dan doen ze ook niks. Daar zijn ze heel goed in. Tant pis. De telefoonpaal is verrot, de lijn is kapot. Ik ben onbereikbaar hier en ik kan in noodgevallen ook niemand bereiken, dat is pas een echte lockdown. Confinement, zeggen de Fransen. ‘s Morgens laten we onze honden uit en nemen onze gsm’s mee en ergens op het hondentraject hebben we beet, dan is er opeens bereik. Naast een bepaalde steen, die we al sinds jaren de wifisteen noemen, want hier is vaak een storing, dan weer de telefoon, dan de wifi zelf, dan weer slaat de bliksem in en is alles weg en moet de apparatuur vervangen worden. Maar goed, wij staan dus met ons allen met die zwarte dingen in de lucht te zwaaien tot we beet hebben. Honden kijken er niet meer van op. Die plassen vrolijk verder in de struikjes. Ze denken misschien dat dat onze manier is om een plas te doen. De voorbijgangers zijn allemaal buren die weten het ook wel: o, Guus heeft weer geen bereik. Ze bellen ook heel trouw voor me naar de maatschappij. Maar nu is het een kwestie van een nieuwe paal en daar moet ik lang op wachten. Zo, ik ben uitgemopperd. Voor de rest is het hier fijn. Wel nu overal verplicht, de mondkapjes. Behalve op het caféterras waar we zitten om te appen en te bellen. En om iets te drinken. Daar hoeft het niet.  Anders kunnen ze ook niks naar binnen gieten, zo denkt de Franse cafébaas. Een van de bridgers had 50 mondkapjes meegebracht dus we kunnen vooruit. O nee, ik ben nog niet helemaal uitgemopperd. Want straks als ik uitgetikt ben met dit stukje moet ik de laptop in de auto zetten en naar boven naar het dorp rijden. Daar ga ik naast het kerkje zitten, gelukkig in de schaduw en probeer dan dit stukje naar de HAC te sturen. Je ziet, ik moet er veel voor doen, dus lees het maar twee keer. Want het is ook niet zo lang deze keer want het kan zijn dat mijn technische kennis tekort schiet en ik dit columnpje niet wegkrijg en dan moet ik het met mijn apper fotograferen en naar het dorp rijden en vanaf het caféterras de gefotografeerde tekst naar de HAC sturen en beginnen ze daar te vloeken omdat het dan opnieuw uitgetikt moet worden door een vrijwilliger, of iemand anders die dat eigenlijk niet wil, zodat er in Hamont ook weer gemopperd wordt, dubbelop dus. Dus, ik maak het maar niet te lang. Dag allemaal, heb het maar goed en doe braaf de kapjes op lieve Belgen, want dat moeten wij hier ook. Tenminste….

Reageren? Graag! Dat kan via een e-mailtje naar guus.van.winkel@pandora.be