Lammetakkendag

Ik zit nu naar de tour te kijken. Ik doe fijn niks. Nergens zin in. Ben weer thuis. Wel weer is er hier heftig internet maar ik heb nergens zin in. Vandaag ga ik ook niet koken, daar heb ik ook geen zin in. Ik heb een gemene oplossing om toch aan eten te komen zonder dat ik hoef te koken. Ja, want ik ben best wel een valse moeder. Ik schrijf dan nl een appje aan mijn kinderen en app dan: ‘Bij wie van jullie, erfgenamen, kan ik vanavond mee eten. Ik ben heel moe’ of zoiets zet ik er dan nog achter, maar ik heb dan gewoon geen zin om te koken. Vaak krijg ik dan vrij spoedig een antwoord terug van een van beiden, de dochter of de schoondochter. Vandaag was dat mijn dochter. Je bent welkom appte ze. Kijk, dat is toch heerlijk zoiets. Ik doe dat niet al te vaak anders worden ze korzelig en beginnen onderling nare dingen over mij te zeggen. En terecht. De dag begon vanmorgen ook al niet al te best. Ik moest naar de dokter bij Maesveld omdat mijn ouwe dokter weg is en bij de kennismaking vorige week vond de nieuwe dokter dat ik te erg piepte. Op mijn medische rapport zag ze dat ik slechte longen had. Ze hoorde het ook, want ik piepte dus. De dokter zei: ‘neem een longprik, dat zal goeddoen, preventief.’ Of zoiets. Vanmorgen was de prikafspraak. Ik zat braaf te wachten en dacht: laat ik toch maar eens op de bijsluiter kijken hoe gezond ik dan word. Ik las uitsluitend over de vreselijke bijwerkingen. En ik ben toch al zo’n schijtlaars. Dus stond ik op en ging weg. De dokter belde ik naderhand om te zeggen dat ik een te grote angsthaas ben en misschien wel ooit terug kom als ik weer eens longontsteking heb. Het flesje ging weer in de koelkast. Geen goede start bij mijn nieuwe dokter. Daarna had ik geen zin om boodschappen te doen dus ik reed weer naar huis. Ik dacht, misschien ligt er nog wel een ouwe pizza in het vriesvak die ik vanavond kan ontdooien en daarna opeten. Er lag inderdaad een ouwe pizza in de koelkast maar er zat veel ijs omheen gekoekt, nog van voor de twee maanden Frankrijk, ik kon niet eens lezen van welk geslacht hij was. Waarschijnlijk van de spinaziefamilie. Ook geen zin in. De dag werd met de minuut somberder. Toen moest ik dus de erfgenamenlist verzinnen. Ik kon ook een ei bakken. Het valt niet mee als je alleen bent. Sommige mensen koken iedere dag voor zichzelf, ook als ze alleen zijn. Die bewonder ik zeer. Ik kan dat echt niet opbrengen. Althans geen  7 dagen in de week. Gelukkig is mijn vriend er 3 tot 4 dagen en dan koken we samen of gaan ergens eten, maar in ieder geval komt er dan bij mij weer warm voedsel binnen. Wel maak ik maaltijdsoepen in de alleentijd. Die vries ik in en kan dan drie dagen vooruit. Heel goed te doen. Ook gezond. Hoe dan ook, de dag is al bedorven door die mislukte spuit en de schaamte daarover. Nu kijk ik maar tour de France, en vanavond ga ik lekker uit eten, bij mijn dochter en daarna word ik opgehaald om te gaan bridgen in de bridgeclub in Weert. Daar ben ik sinds corona niet meer geweest daar verheug ik me op. We spelen onder de strengste coronamaatregelen, maar het is wel weer fijn om al die ouwe clubgenoten weer te zien. Mooi, een dag die slecht begon, eindigt goed, uit eten bij mijn dochter, opgehaald worden, naar de club sinds meer dan een half jaar, en nu: Tour kijken!