Griezelfilm

Nu ik weer een paar weken terug ben in Hamont is ‘s avonds als ik niet de deur uit hoef, mijn programma om het maar eens deftig te zeggen, als volgt: ik kook wat, dat wil zeggen, ik draai wat in elkaar en eet dat op. Dan ga ik achter m’n laptopje zitten en doe daar van alles, tot ik niks meer weet en ga dan op de bank zitten. Soms app ik eerst nog deze of gene, alleen maar om er zeker van te zijn dat ik niks vergeten ben, trek m’n schoenen en sokken uit, ga liggen en kijk tv. Meestal is er niks op. Een ouwe film, politiek, een spelletjesprogramma, een huilshow met mensen die zulke erge dingen mee hebben gemaakt dat ze steeds wanneer ze dat voor de tv vertellen beginnen te huilen; je ziet dat al aankomen, ze wapperen tijdens het vertellen met hun handen naast het gezicht, zo van, o mijn god, ik ga het niet droog houden want mijn schoonzoon was zo’n ellendeling en mijn dochter en haar kinderen mag ik ook niet meer zien en bwaaaaak snik, zakdoek, ellende en zo gaat het maar door, gaswinningen waar het niet kan, demonstraties tegen Loekasjenko, of hoe heet die, boze boeren, natuurbehoud, milieu en afwateringen. Syrië, oorlog afslachtingen, incest, misbruik, een hoop coronagedoe, woedende bruiden, mensen op huizenjacht, en dan zet ik uiteindelijk maar een film op. Telenet of netflix, ik heb het allebei maar van de week zette ik gewoon de filmzender van tv net op. Te lui om wat anders te zoeken. Ik lag net op twee kussens toen ik op een vierde van een horrorfilm (maar dat zag ik later pas, anders had ik hem niet aan laten staan) binnenviel. Een meisje zat bij haar broer in de auto, voelde zich wat ongemakkelijk en stak in de op hoge snelheid rijdende auto haar kop uit het raampje die er door een onvoorzichtige manoeuvre werd afgereden. Kop rolt op rijbaan. Ik zet de film af, daar kan ik niet tegen maar ik had het toch net gezien. Getver, zei ik. Ik zappte verder en kwam weer bij de huizenjagers uit en een kookprogramma volgde. Toch maar terug naar de griezelfilm. Die kop was er nu toch al af. De moeder van het meisje en de ‘schuldige’ broer raakten verwikkeld in een geestesspel waarbij ze met behulp van en brandend kaarsje en een glas het meisje konden opwekken. Te belachelijk voor woorden maar met de bijbehorende geluidseffecten en opnames kom je toch een heel end. Ik werd bang. In mijn huis was het donker, er was verder niemand en ik besloot de achterdeur snel op slot te doen. Ik passeerde hierbij de mand waarin mijn grote hond lag die sliep als een roos. Dat vertrouwde beeld bracht me weer terug in de werkelijkheid, maar toen vond moeder opeens een lijk op zolder, nadat zoemende vliegen haar de weg hadden gewezen. Het was niet het restant van haar dochter maar waarschijnlijk haar al reeds dode moeder. Toen kreeg ze nog een enge droom en daarna hield ik het voor gezien. Geen sprake van dat ik door mijn stikdonkere weggetje de vuilniszak voor morgenochtend nog buiten ging zetten. Ik durfde amper naar de keuken om een glaasje rosé te tappen dat ik nu toch wel erg nodig had in dit donkere, eenzame huis. Ik meende zelfs al enge geluiden met bastonen te horen en een griezelig geknars uit de keuken. Waarom was er geen mooie natuurdocumentaire op of desnoods een voetbalwedstrijd. De tour de France had ik al drie keer gezien. Maar andere sport? Waar is studio sport als je ze nodig hebt? Gelukkig kreeg op dat moment de kleine hond een aanval van liefde en sprong bij me op schoot. Zo, dat was al een stuk beter, konden we samen de griezelfilm afkijken. De hond vond er niks aan en viel gewoon in slaap. De film eindigde vreemd en onverwacht. Ik schudde de hond van me af, keek of er nergens een weggerold hoofd lag en ging snel naar bed.