Fotoboek

Ik heb nou eens geen zin om weer over corona te zeuren dus dit gaat heel ergens anders over. Maar het is wel een heel penibel onderwerp. Het ligt gevoelig, niet zozeer voor mij, integendeel, maar wel voor mijn jongste kleinzoon. Hij heeft op het moment, bijna 15 jaar, heel veel last van acné. In z’n gezicht natuurlijk want de rest krijgt een oma niet te zien. Anders dan mijn twee oudere kleinzonen, die van m’n dochter die altijd een gaaf gezicht had ook in z’n puberteit, en de oudere broer van de bijna 15-jarige, heeft hij dus last van puistjes; En ik zie dat hij eronder lijdt. Als ik daar ben, vertoont hij zich alleen nog maar in een capuchontrui met de capuchon diep over z’n gezicht getrokken. Ik kan dit rustig schrijven want hij leest dit toch nooit. Geen tijd voor zoiets, school, -ja nu is het even vakantie-, spelletjes, computer, voetbal, enz. Nu heeft hij zich onlangs ook nog moeten laten testen op corona omdat hij hoestte en keelpijn had. Gelukkig negatief en alles is ook al weer over. Maar ik vond dat ik hem wel eens een hart onder de riem kon steken. Ik had zo met hem te doen. Dus ging ik gisteravond naar hun huis, – dat van m’n zoon en schoondochter- dat mocht van corona. Ik had een enorm fotoboek bij me. Zo eentje van vroeger. Ik heb er daar wel een stuk of tien van, maar dit besloeg het gedeelte van een stuk van de jeugd van zijn vader, mijn zoon dus. (hèhè, tot zover alles duidelijk?) Mooi, gaan we verder. Ik wilde laten zien dat zijn vader vroeger ook flink puistjes had gehad op dezelfde leeftijd en ik had daar ook nog foto’s van. Zou hem goeddoen dat te zien, dacht ik. Ik kwam binnen.. Allebei de broers werden opgetrommeld. Uiteraard ook de oudste die zoveel op zijn vader lijkt. De jongste kwam pas na veel aandringen van boven van z’n kamer, naar beneden. We zaten aan de grote tafel, ik met flink coronaruimte tussen ons in en maakte het fotoboek voor ze open. De broertjes zaten tegenover me, naast elkaar, aanvankelijk nog zeer sceptisch. De ouders keken ook mee. Het fotoboek opende met een stuk of zes klassefoto’s vanaf de kleuterschool waar hun papa 4 jaar was, tot en met de laatste klas van de mavo in Budel. Ze moesten raden wie hun vader was. Niet moeilijk, hij leek sprekend op de oudste broer. Gaandeweg vonden ze het leuker en leuker: O pap, wat had je hiér toch aan, erg zeg, die rode broek, o nee! Vooral de voetbalfoto’s van Rood-Wit ’67, waar papa vroeger speelde, werden flink bekritiseerd. Wanneer het geen coronatijd was geweest, was dit nooit gebeurd, hadden ze zeker niet aan tafel aangeschoven. Corona heeft ook zijn goede kanten. Zo ging het het hele boek door, met prachtige momenten. De foto’s waren gewoon prul, kiekjes, maar dat het zo lang geleden was, en over hun vader ging, die ze zo nog nooit gezien hadden, dat was heel bijzonder. Ergens stond er een foto waar hij opstond met Johan Cruyff.  Ja echt hoor. Ze waren zeer geïmponeerd. Ze bekeken de foto minutenlang. Ja, dat was echt Johan Cruyff. Allerlei vragen natuurlijk. Daarnaast had ik een foto geplakt waar hun vader alléén op stond; hij zat op een strandje, ongeveer 10 jaar oud, een stripboek te lezen, met daaronder de tekst: “Hier wilde hij per sé een keer zonder Johan Cruyff op de foto”. De oudste kreeg een lachstuip. Eindelijk waren we bij de laatste pagina’s, daar stonden de foto’s waar het om ging: Hun vader, 15 jaar oud, zijn gezicht bedekt met acné. Hij logeerde toen met zijn neef bij een van zijn ooms, toen nog in Nijmegen. ‘Kijk,’ zei ik, ‘het gaat echt wel weg, ook al is het nog zo erg. Gewoon hormonen.’ We hadden 3 kwartier zitten kijken in het boek. Gewoon een record, zeiden hun ouders later dat ze zo lang ergens in gekeken hadden. Ik was trots. Ideetje voor in coronatijd voor u? Hup, oma’s, de zolder op. Haal de boeken tevoorschijn. Toen ik een roseetje later afscheid nam en ze al lang weer bezig waren met hun spelletjes hoorde ik toen ik dag riep, duidelijk van boven, ‘Dag oma, dank je wel.’ Punten!