Ik kan goed tegen veranderingen, daarom ben ik nog steeds op de bank

BUDEL-SCHOOT – Het is bijna niet voor te stellen en tóch is het zo: Ria van Laarhoven (68) werkt al vijftig jaar bij dezelfde werkgever: de Rabobank. Op haar achttiende startte ze op kantoor Budel, tegenover het gemeentehuis. Op 1 november kan ze 50 jaarstreepjes zetten achter haar actieve loopbaan. De praatgrage Ria is nu verreweg de oudste medewerkster en kijkt terug op een fantastische periode. Nog enkele weken en dan trekt ze de stekker uit haar Rabo-computer.

Tekst en foto’s Evert Meijs

“Het einde komt in zicht. Het telt al af, zei een collega. Ik zei: nee, mensen die graag ophouden tellen af, mensen die niet graag ophouden, tellen niet af.” Ria is begonnen bij Linnenfabrieken Van Dissel & Zonen in Eindhoven. “In de avonduren volgde ik allerlei cursussen en opleidingen om hogerop te komen”, zo begint haar relaas, terwijl ze de poetsploeg uitzwaait en met koffie binnenkomt in de gezellig ingerichte woning. “Het waren avondopleidingen voor praktijkdiploma boekhouden en MBA. Ik ging daarom twee dagen per week ’s morgens om 07.00 u van huis en kwam na mijn studie om 23.00 u thuis. Maar mijn ouders vonden dat toch wel veel voor een meisje van 16 / 17 jaar en vooral mijn moeder adviseerde me om in Budel te gaan werken.”

Met vulpen werken

Ria stapt naar de bank en vraagt of er werk voor haar is. Bankmedewerkster Elly Davits moet stoppen vanwege haar zwangerschap. Dat was nog in die tijd. Bankdirecteur Tinus Saanen neemt haar onmiddellijk aan per 1 november 1970. “Het eerste wat ik moest doen was het typen van enveloppen vanwege het 25-jarig huwelijk van de directeur”, zegt ze lachend en herinnert zich dat ’n andere bankmedewerker bij een andere bank  het gras moest maaien voor de directeur. “Saanen was een gewone man. Als je in die tijd met een vulpen kon werken, was je al een heel end”, verzekert ze. Ria zet haar liefde voor studeren voort. “Toen ik veertig jaar bij de bank was, bleken er 128 diploma’s in mijn dossier te zitten! ” Ze heeft in die periode het officiële Reisdiploma behaald,  Effectendiploma, Verzekeringen B en noem maar op. “Het was in de tijd hoofdzakelijk een mannenwereld, vrouwen waren eigenlijk voor het eenvoudige werk. Ik heb wel eens de vraag gehad : Kan hier geen man bij komen?”  

Brede ondergrond

Haar hele diensttijd staat in het teken van klantcontact.  Dat contact boeit haar enorm.  Ook is ze zeven jaar kantoorbeheerder in Budel-Schoot in deeltijd.  “Bij andere banken noemden ze dat directeur, bij ons was je kantoorbeheerder”, en ze moet er zelf hartelijk om lachen. Door al haar studies kan ze vrijwel elke klant aan de balie te woord staan en verder helpen. “Als je de opleiding doet voor één vakje, en dat vakje verdwijnt, dan kun je vertrekken.”  Dus ze kiest altijd voor breed. Omdat ze zo lang bij de bank is wordt de bankmedewerkster ook nog regelmatig onderweg, in de winkel of in haar tuin aangesproken met vragen. “ Kunde nie ’s kieke noa da en da?” en Ria probeert dezelfde dag nog aan de wensen te voldoen.

Energie uit mijn werk

Terugkijkend op vijftig jaar Rabobank weet Ria nog goed dat Particulieren en Zakelijk één afdeling was, en op een gegeven moment werd gescheiden. “Ik koos destijds voor de afdeling Particulieren en was tijdelijk hoofd van de afdeling. Voor een meisje iets bijzonders in die tijd.” Ria kent niemand die vijftig jaar bij de bank heeft gewerkt. 

Ze heeft het er altijd zeer naar haar zin gehad. “De bank is goed met mij geweest, en de bank is ook zeer zeker goed voor mij geweest”, bekent ze. Haar werkgever is altijd meedenkend geweest, vooral in moeilijke tijden, bijvoorbeeld rondom de ziekte en het overlijden van haar man. “Ik heb steeds ontzettend veel energie uit mijn werk gehaald: het is altijd mijn hobby geweest.” 

Op de vraag wat de hoogte- en dieptepunten van haar loopbaan zijn, kan ze slechts één aspect naar boven halen. “Het was tijdens de bankencrisis in 2008 dat mij gevraagd werd dingen te doen waar ik zelf niet achter kon staan. Toen heeft het niks gescheeld of ik was opgehouden. Uiteindelijk werd de opdracht ingetrokken.”

De Zink, de Legerplaats en de Duitse Wijk

Veranderingen in haar loopbaan waren o.a. het moment waarop de medewerkers van De Zinkfabriek hun salaris niet langer contant kregen, maar dat elke werknemers een rekeningnummer moest nemen. “In die tijd werden er grote sommen geld opgehaald om de medewerkers te betalen. Dat verdween in één klap. Ook voor de Legerplaats werd regelmatig in één keer veel geld opgehaald, onder bescherming van de politie. Het leek soms wel eens een overval, die beveiliging. “

Na haar pensioen is ze nog even doorgegaan met haar “ hobby”. Ook de diploma’s, die daarbij horen heeft ze nog tot 2025 op orde. Maar op 1 december is het einde oefening voor Ria, en verlaat ze haar Rabobank Weerterland en Cranendonck.

Het jubileum-/afscheidsfeest komt vanwege corona te vervallen en komt wellicht later. “Jammer, maar er zijn erger dingen” geeft ze aan. 

Foto Ria van Laarhoven met in haar handen het Rabobanklogo in brons.