Mondkapje en de Boze Wolf

Ik zal eerlijk zijn.; ik hou me niet echt aan de coronamaatregelen. Maar tegelijkertijd ook weer wel,, want waar ik ook ben, ik draag mondkapjes waar het moet en houd afstand waar het moet. Tot nu toe ben ik nog niet ziek geweest, ja misschien in februari toen was ik heel erg ziek, maar toen was er nog geen corona; En verder niet. Laatst zei er iemand tegen mij, verwijtend: maar jij zit in heel veel bubbels. Dat is ook zo; Ik bubbel van de ene naar de andere. De familie, kinderen, broers, zussen, alles bubbelt door mijn aderen. Ik ga daar weliswaar zeer met mate mee om, maar toch, ik kan het niet laten. Ik zit ook in de Atelier Rosé bubbel; daar zijn wij uitermate voorzichtig. (Die is trouwens wegens schrik al een paar weken niet meer doorgegaan). We blijven daar twee meter uit elkaar, wassen handen en na ieder per ongeluk contact nemen we voor de zekerheid een slokje ontsmettende rosé. Om keel en aanpandige ingewanden te desinfecteren. Dat is de methode. Dan zit ik nog in de bridgebubbel. Ik heb 3 bridgevrienden met wie ik na Frankrijk waar ze op vakantie waren toen het nog mocht, nu regelmatig thuis speel; Onze officiële bridgeclub is natuurlijk gelockdownd, maar wij hebben met ons vieren een bridgebubbeltje opgericht, pas in oktober, toen het verlangen naar het edele kaartspel ons te veel werd en de horeca officieel dichtging en nu kaarten we wekelijks bij een van ons thuis. Omstebeurt. We eten daar, bridgen, en raken elkaar niet aan. Hooguit wordt er af en toe een kaart door het vertrek geworpen. Verder gaat alles per computer, behalve het eten en drinken. Dan heb ik ook nog mijn honden uitlaat bubbel. Die speelt zich af tussen drie honden en twee uitlaters; We zien elkaar alleen buiten in het bos of uitlaatpad. We lopen iedere morgen met voldoende afstand naast elkaar door het bos en genieten van onze honden die elkaar voluit aanraken, ja zelfs besnuffelen, betasten, af en toe begrommen en daarna geen enkele poot wassen. De ongedwongenheid van onze dieren doet ons goed. Verder houd ik me rustig. Het lijkt allemaal heel veel, maar dat is het niet. Thuis schilder ik noodgedwongen, het ene klotige stilleven na het andere. Ik heb nu al voor de derde keer een pak van 60 canvas doekjes online besteld. De doekjes zijn 10×10 cm groot, klein dus en als ik ze beschilderd heb en ze gedroogd zijn, (want het is olieverf) dan plastificeer ik ze en leg ze op tafel. Ze hebben het onderzetterformaat en ze houden mij van de straat. Ik heb er op het moment een stuk of 80 klaar en ze zijn mooi en iedereen wil ze, maar gewoon voor niks; (oh, je hebt er zo veel, ik zou er wel wat willen, vier.) Geef ik ze er vier. Hartstikke mooie onderzetters. Dank je wel. Ik wilde ze eigenlijk liever verkopen, maar dat zit er niet in. Ze willen ze alsof het koekjes ware. Of mondkapjes. En ik maar schilderen. Maar ja, het houdt me uit desastreuze bubbels en ik vind het fijn om te doen.

 Lieve mensen, wat doen jullie eigenlijk om in deze coronaperiode de tijd nog een beetje gezellig door te komen? Bakken, braden, handwerken, tuinieren, sporten, internetten, de hele dag facebooken, lezen, kleine kinderen slaan, inbreken, poetsen, thuis alles repareren, foto’s maken, ladders beklimmen en weer afdalen, naar muziek luisteren, opera’s nagalmen, (doe ik)  wiet telen, te veel eten, oma’s appen, vogels bespieden, nestkastjes maken, 

Laat het mij weten, dan laat ik het hier weten en jullie allemaal daardoor op ideëen  brengen. 

Ps: ik laat me vaccineren als het zover is.