Hobby’s

Dank dank voor jullie vele, vele reacties op mijn vraag wat u doet om de dag door te komen en u niet in coronagevaar te begeven. Alle reacties waren per mail en ik heb iedereen een mail terug gestuurd met de vraag of het in de volgende column mocht komen. Meestal mocht dat maar enkelen wilden niet dat anderen dat zouden weten. En terecht. Vreemde, vreemde gewoontes. Daar zal ik dus mee beginnen. Met een duivels genoegen zal ik al uw eigenaardigheden blootleggen en waar nodig, aandikken. Zo was er mevrouw H.J. te B-S. die vertelde dat zij al haar gebruikte mondkapjes eerst uitwaste en ze daarna in de binnenkant van haar onderbroekjes  naaide. Als een dubbel kruisje welteverstaan. Ze zei ook dat ze zich er heel ‘prettig’ bij voelde wanneer ze ze droeg. En ook dat ze wel eens weggegooide mondkapjes van straat opraapte en ze zo een nieuw leven bezorgde. Nou nou mevrouw H.J. te B-S., we hopen wel dat u die mondkapjes ook uitgewassen hebt alvorens … ik wil er niet aan denken. Nu de heer S. te M. Die vond het leuk om ieder van de boom gevallen blaadje dat hij kon achterhalen naar de desbetreffende boom terug te brengen met de woorden: hier edele boom, uw welverdiende blaadje is weer bij u terug. Hij deed dat vooral in de avonduren. Verder geen commentaar.. Juffrouw O.Z. te P. oefent thuis iedere dag de split. Voor mensen die niet weten wat dit is: het is met je benen zover uiteen gestrekt dat ze één lijn vormen op de grond gaan zitten. Eén maal was ze daarbij niet meer uit die stand terug kunnen komen. Ze kon dus niet meer van de grond omhoog komen. Ze heeft in die houding talloze uren door moeten brengen totdat haar partner F. naar huis kwam van zijn werk (niet in de horeca) en haar daar vond. In beengestrekte toestand heeft hij haar naar een arts gebracht die haar benen weer wist terug te knakken. Gelukkig had haar vriend een trekhaak. Een aanhanger was zo geleend. Ze oefent dat nu nooit meer, schreef ze. Toch triest. Dan kreeg ik ook veel mails vooral van mannen die een nestkastje bouwden in deze beroerde tijden. Voor de vogeltjes. Een man had er al dertig bij hem in z’n bomen en tegen muren gehangen en op zolder had hij er ook nog 50 opgeslagen. Ongeveer even ellendig als mijn onderzetters. Dan was er ook nog een man die zijn naam niet wilde noemen. Uit zijn e-mailadres kon ik ook niks afleiden. Die schreef dat hij met een windbuks op vogeltjes schoot in zijn tuin. Hij raakte er nooit een maar van de knal schrokken ze zo schattig op en dat gaf hem veel voldoening. Hij denkt dat hij aangehouden wordt wanneer hij kogeltjes gaat kopen; ik liet het maar zo. Dan was er nog een mevrouw, een wat oudere dame, die niet van het oorsmeer van haar man af kon blijven. Zodra hij overdag in zijn stoel een dutje deed, sloop ze met een wattenstaafje naar zijn oor en haalde daar dan, zich verlustigend, het gele smeer uit. Ik mocht dat tegen niemand zeggen maar dat doe ik toch. Ik moet het ook kwijt. Ze deed dat iedere dag. Er zijn rare mensen op de wereld, maar ja, corona is dat ook. Een ziekte die ons zo maar heeft overvallen en van ieder van ons zijn oude leven heeft ontwricht. O ja, nog één hobby, zal ik maar zeggen, wil ik u niet onthouden: Al mocht ik er absoluut niet over schrijven. Deze: De persoon, een vrouw, wilde graag in het Guiness Book of Records komen met het kunnen slaan van de meeste kruistekens in één minuut tijd. Ze oefende dit wekenlang en zat intussen op 84 kruistekens per minuut (het oude record staat op 87) toen ze zich met een vinger lelijk in een oog stak. Weer een hobby waar een arts aan te pas moest komen. Het is dus nu afgelopen voor haar. Zo zie je maar weer. Hou het rustig en doe voorzichtig. Brei een trui en lach wat meer naar elkaar. (Vanachter het mondkapje)    

Reageren? Graag! Dat kan via [email protected]