‘t Vlees is Zwak

Oorproblemen

(een feel goodstory, niet speciaal voor kerstmis)

Het is ongeveer twee weken geleden dat mijn zoon en dochter aankondigden dat het nu genoeg was. Vrijdagmorgen om 10 uur zouden ze bij mij voor de deur staan en mij desnoods met geweld, meeslepen naar Beter Horen, in Weert, een winkel waartegen ik al vijf jaar de diepste argwaan koesterde. Ze hadden vrij genomen ervoor. Ze konden gewoon niet meer aan, hoe slecht ik hoorde. Ze dachten dat de batterijtjes het grootste probleem waren en er waren nu oplaadbare. Nu heb ik al 5 jaar gehoorapparaten die ik al vanaf het eerste jaar niet meer in deed omdat ik er amper méér mee hoorde. Zo af en toe deed ik er nog wel eens een in, mijn rechter, dat was het slechtste oor werd mij verteld. Maar ’s avonds deed ik dat ding uit en legde het op de vensterbank op de bank naast mij waar ik dan lag tv te kijken. Daar was het natuurlijk ooit vanaf geschoven; ik miste het niet eens. Om tien uur stonden ze voor de deur; mee! riepen ze. En neem die dingen mee, waar liggen die? Nou een ergens in mijn toilettafel en het ander nog onder de bank. Daar had ik languit liggend de dag ervoor met een pollepel naar gezwaaid, maar ik kon er niet bij. Op het idee van de kachelpook die wat langer is was ik toen nog niet gekomen. Maar dat zei ik niet. Die hoeven toch niet mee, zei ik.  Nee, zeiden ze, we zullen toch nog wel een keer terug moeten. Onderweg maakte ik grapjes over dat ze hun oude moeder meenamen naar de dokter en wanneer ik van hen nieuwe heupen kreeg. Of een glazen oog; Ze zeiden wat terug, wat weet ik niet. Helemaal coronavrij werd ik naar mijn afspraak geloodst. In de sjieke winkel werden we ondervraagd. Oplaadbare waren heel duur en ik kreeg niks vergoed. Zo werkte dat niet meer. Ik zei dat mijn probleem was dat ik ze niet indeed omdat ze toch niks deden waarschijnlijk omdat ze verkeerd afgesteld waren. Dat wilden ze dus wel even doen daar, ze opnieuw afstellen maar ik had ze dus niet bij me. We maakten een nieuwe afspraak voor de week erop. Stom van mij, anders was ik er al vanaf geweest. Nou, jullie hoeven niet meer mee, zei ik. Ik ga volgende week wel alleen. Ik ben nog niet seniel. Ik rijd ook alleen naar Frankrijk (nu even niet met die corona) en dat is bijna 1000 kilometer. Ze waren toch enigszins teleurgesteld; Ze hadden gehoopt met een goed horende moeder de winkel weer uit te stappen. De week daarop was de winkellockdown maar die gehoorzaken mochten open blijven. Dus ik eerst met een kachelpook dat ding onder de bank uit geschaard en het andere ergens gevonden tussen de nagelknippers op mijn toilettafel en juh. Naar Weert. En daar geschiedde het wonder. Ze werden eerst schoon gemaakt. Ergens waar ik ze niet kon zien. Dat duurde beschamend lang. Daarna werden ze per computer opnieuw afgesteld. Toen mocht ik ze indoen. Opeens begon de mevrouw van beter Horen tegen me te praten en ik kon haar gewoon verstaan! Echt net een wonder! Kijk zei ze, en zo (en ze draaide even een paar knoppen om, of toetste wat) zo waren uw oren eerst, zo hoort u dus zonder de apparaatjes. En opeens hoorde ik alleen nog een dof gemompel toen ze tegen me praatte; Zet terug, zet terug, riep ik het was net zo fijn om wat te horen; geweldig gewoon. Ze zette ze terug. Warempel, ik kon weer horen. Mijn god, wat had ik mij al die jaren toch tekort gedaan. Ik kan nu weer gewoon met mensen praten zonder dat ze hoeven schreeuwen of alles dubbel moeten zeggen (mijn vriend).  Ik kijk weer tv zonder de ondertekst te hoeven aanzetten. Ik ben mijn kinderen dankbaar, echt, dat hebben ze goed gedaan, mij op pad gezet. En ik hoor veel meer vogels. Toen ik het gister mijn oostblokpoetsdame probeerde uit te leggen, knikte ze begrijpend en zei: o, gij konde niet luisteren.