Avondklok XXL

Het was half negen ’s avonds toen er bij mij werd aangebeld! Door de gordijnen heen had ik de blauwe zwaailichten al gezien: politie! Oei, ik was toch binnen, ik had toch niks gedaan? ‘ Goedenavond mevrouw,’ zeiden ze toen ik had open gedaan. ‘Het is half negen, we komen even kijken of u op het punt staat om naar bed te gaan. We zagen namelijk nog licht bij u branden door de gordijnen heen.’ ‘Jaja,’ zei ik, ‘niks aan de hand, kijk, ik heb mijn pyjama al aan.’ Ik bleef hen angstig aankijken. De ene noteerde iets op een bloknootje dat hij in zijn hand had. ‘Is dat uw pyjama? Waarvandaan?’ ‘De Hema in Budel, meneer de agent,’ zei ik onderdanig. ‘Weet u wel mevrouw dat de ene broekspijp wat lager hangt dan de andere?’ ‘O, dat moet dan net gebeurd zijn,’ zei ik. Nou ging hij vast verbaliseren, dat kon niet missen. ‘En wat draagt u daar aan uw voeten?’ ‘Dat zijn mijn slippers, heer agent. ‘U weet toch dat u gesloten pantoffels moet dragen als u voor het naar bed gaan nog in huis rondloopt.  Het virus heeft maar een klein gaatje nodig en het kan zo tussen uw tenen kruipen. En dat willen we toch zeker niet, mevrouwtje, we willen geen virussen tussen onze tenen.’ ‘Maar ik wilde net juist mijn tenen even van de vrijheid laten proeven, ze hebben de hele dag in laarzen gezeten. Kijk ze eens opgelucht ademhalen. Ze jubelen gewoon.’ En ik wiebelde even met mijn tenen. De agent noteerde weer iets op zijn bloknootje. ‘Moet u zo de hele straat nog af, meneer?’ Dat zei ik om ze af te leiden. ‘Jazeker, overal waar we licht zien schemeren binnen, bellen we aan, en we controleren alles, alles. Avondklok is avondklok en de minister president heeft er pas weer een schepje bovenop gedaan, er een X aan toegevoegd, zal ik maar zeggen en we moeten alles nagaan. Heeft u iemand binnen verborgen?’ ‘Nee hoor, ik woon alleen met mijn twee honden.’ Ze duwden me bruusk opzij en liepen het gangetje door naar de huiskamer. ‘Die TV staat te hard,’ zei hij en noteerde weer wat. ‘Ja, maar ik ben een beetje hardhorend,’ wierp ik tegen. ‘Ja, dat zeggen ze allemaal. Uit die tv, nu! Kunnen wij nu even in de keuken kijken?’ Ze stampten door mijn keuken en bekeken alles nauwkeurig. Ze trokken de koelkastdeur open en bekeken mijn voorraad. Ik mocht niet te veel en niet te weinig hebben, dat wist ik, sinds vorige week de ene X achter de Avondklok verschenen was. Ze trokken ook de aanrechtkastjes open. Ik lachte schril. ‘Daar zit echt niemand in, heer de edelachtbare agent, ook geen virussen. Ruik maar.’ ‘Ik zal toch moeten noteren mevrouwtje dat u daar een flacon met allesreiniger half leeg scheef hebt neergezet. Daar moeten wij gelukkig helaas 4,95 euro voor tellen.’ En hij noteerde weer wat. Hij liep even de keuken door, opende de deur van het toilet, gromde tevreden, smoesde wat met zijn mede-agent en zei toen tegen mij: ‘Wilt u even uw linker onderarm ontbloten?’ Ik keek bevreemd maar gehoorzaamde natuurlijk onmiddellijk. ‘Zo heeft het onze minister-president bepaald: u krijgt een blauw stempeltje op uw onderarm dat twee dagen geldig is. Wanneer onze collega’s u binnen twee dagen controleren, bent u gevrijwaard wanneer u uw stempel laat zien.’ En hij drukte met een ouwerwets stempelkussen een nummer op mijn onderarm. Het was 756004889. Een fijn nummer, dat voelde ik wel. ‘Dat komt dan, met de broekspijp, de flacon, de harde TV en de slippers, op 64,95 euro mevrouw. Cash te betalen.’ ‘Ach agent, wilt u er 70 euro van maken,’ zei ik, ‘want de buitenlamp is ook kapot.’ 

Reageren? Graag! Dat kan via [email protected]